Verhalen over reizen

Na de lunch liepen ze verder. Het was een uitgestrekt gebied. Ze hadden er een kaart van. Muis had geen kompas bij zich. Volgens zichzelf had ze een aangeboren richtingsgevoel. Olifant had zijn kompas toch maar meegenomen. Nergens waren borden of wandeltekentjes die je door het gebied leidden. Het netwerk van paden was eindeloos vertakt. Ze konden alleen…

“Hee, hee,” zei Olifant. “Wat is er,” vroeg Muis “Oh nee, niets….nou ja….ik dacht dat we hier rechtsaf moesten, maar ik zat verkeerd, ” “Wil je me niet meer zo laten schrikken.” Ze naderden een voorrangskruising. Olifant zat op de kaart te turen, maar kon het kruispunt zo snel niet vinden. “Wat moet ik nu,” vroeg muis geagiteerd. “Eh …eh…ik…

Hoog aan de mast van het grote zeeschip wapperde een feloranje wimpel. Hij wapperde erg trots, ook al was er maar en heel zwakke wind. Het schip voer door een warme zee, ergens onder de tropenzon. Kleine golven gleden loom voort. "Ik ga maar zo'n beetje heen en weer," dacht de wimpel. "Maar nu is het voor mij ook het ogenblik van rustig afwachten…

Ik herinner mij een vakantie van tien dagen in de Vogezen, ons onderkomen stond boven in de bergen, het was nog een zware klus om onze bus omhoog te krijgen via gevaarlijke, smalle wegen en ijzingwekkende afgronden. We maakten lange wandelingen en we bezochten pittoreske dorpen, met van die aandoenlijke, vervallen huizen. Ik aaide een lief hondje in…

'Ik ben gisteren bij tante Tinie geweest', roept ze door de bus. Het is kwart over acht in de ochtend en ik zit in de bus naar Maarssen. Ik kijk op van mijn krant en vraag me af wie deze boodschap zo nodig kwijt moet. Op luide toon ook nog. 'We hebben taart gegeten en ik moest mijn schoenen uit doen’ zegt dezelfde stem in één zucht door. ‘Oh…

We bezochten Safed, hoog in de Golan, in deze streken verspreidde het Joodse mysticisme, de Kabbala, zich (tweede eeuw na Christus). Tegenwoordig is Madonna in de Kabbala, ik zie haar nog steeds enkele meters voor me die heftige vingerscêne doen tijdens haar Blond Ambition-tour. De synagoge in Capernaüm staat voor een groot gedeelte nog overeind,…

Ik was in Israël beland, in de Golan hoogvlakte zweefden de gieren door de lucht en we bezochten in een verre uithoek een oud-Joods gebedshuis, waar we een antieke gebedsrol bewonderden. Overal stonden bordjes die mijnengevaar aanduiden. We bezochten Nimrod Castle, daar had een kasteel van de befaamde kruisvaarders gestaan. Er stond natuurlijk een roomse…

'Hier kunt u uw kleren uitdoen en een handdoek omdoen, na afloop van het badritueel mag u hier uitrusten en thee drinken!', zei de oppasser in een oud Romeins badhuis in West-Turkijë. Ik schuifelde met enige argwaan richting de zweetruimte en het hete bad, wat overigens een natuurbad was. Ik gleed een andere tijd binnen, welke tijd is niet precies…

(Een zinnenprikkelend drieluik) Toen ik uiteindelijk sliep, kwam weer die droom over de straten van 'crowded Caïro' tijdens een meer dan prachtige nazomer; de taxi stond te wachten. Zelf loste ik op in die MYRIADE VAN MENSEN. Gemiddeld kleiner dan ik, maar in meerdere malen meervoud. Een mensenmenigte zoals die in alle wereldsteden aanwezig is.…

Om zes uur des voormiddags stond ze voor mijn deur, geheel in nauwsluitend zwart leder gekleed. Ik had mijn duffelse jack aan. ‘Wat een lullig jekkie heb je aan. Daar moeten we gauw eens iets aan doen.’ Ik kon het niet tegenspreken. Mijn garderobe was niet op internationaal motorverkeer ingesteld en ik wou het ook gewoon niet koud hebben. Ik zou mijn…

Sebastiaan en ik zaten aan de bar en dronken een biertje. Anita zou straks komen. Hij keek mismoedig het lokaal rond. Overal was werk in uitvoering ter voorbereiding op het geslachtsverkeer. ‘Dat lijkt nou wel heel wat’, zei hij, ‘maar als paaltje bij puntje komt draait het toch weer uit op penetratieve masturbatie.’ Sebastiaan wijdde zich aan geneeskunde…

Mijn ouders waren erg lieve mensen en toen wij voor het eerst naar het buitenland gingen was dat een heel feest. Tegenwoordig maalt men hier niet meer om, maar destijds waren er nog mensen die met een beetje afgunst naar ons keken. Het lukte tenslotte lang niet iedereen met het hele gezin op vakantie naar Spanje te gaan. Het wel een lange reis…

Ze zit al lezend op het muurtje aan de rand van het perron, vlak naast theater De Kom en kijkt even op. De tram naar IJsselstein komt er aan. Jammer, even geduld nog. Ze duikt weer in het artikel. Ze rilt en voelt een druppel langs haar nek kriebelen. Wat een weer. Met een zucht blikt ze naar haar restje paraplu op de grond. Dan vangt…

Op onze eerste ritten naar Frankrijk kwamen we ze vaak tegen. Volledig uitgebrande boerderijen en woonhuizen, waar alleen nog wat smeulende resten van over waren. Later hoorden we dan, dat de oorzaak vaak een uit de hand gelopen schoorsteenbrand was, en dat bovendien de verzekering niet uitbetaalde als je niet in het bezit was van een nota van een…

De trein stopte piepend en met hels geknars van remmen. Herman schrok wakker. Waren ze er nu al. Hij keek naar buiten. Een klein stationnetje. Tutterode. Tutterode? Nooit van gehoord. Op het perron liep de conducteur heen en weer. ‘Waar zijn we, conducteur?’ ‘We zijn er, meneer.’ ‘Waar zijn we?’ De man wees naar het naambordje. ‘Dat ziet u toch…

Mijn taxi trekt op om direct weer te stoppen. Hatsjie nies ik, en ik ruik een dierenlucht en zeg tegen de chauffeur: smelll like animals hè? Beetje medelijdende met hem, omdat ik zag dat hij zich schaamde. Beetje afleiding toch? Maar tevergeefs, hij wijst met zijn duim over zijn schouder naar achter kijkend in de zijspiegel. Zo'n tweehonderd kippen…

Mijn vader stond me dus mooi niet op te wachten, ik had het kunnen weten. Angstvallig graai ik naar het briefje met zijn adres. Zou ik het nog hebben na die anderhalve dag durende reis? Zonder dat was ik nergens, letterlijk dan. Gelukkig, mijn handen voelen klam aan en het papiertje was in een zweterig propje veranderd, maar het was te lezen. Nu nog…

Een geribbelde olifantenslurf doorsjokkend hoor ik mijn vaders woorden met een telefonische klank 'Je weet wat niet wat je ziet'. Zo móói! Nou! Ik weet niet hoevéél whisky's hij op had, in de plane, maar ik liep door een plastieken slurf. Met een ticket in mijn hand. Het plastiek wapperend in de wind. Armoedig zeg. Twééde tegenvaller. Ben ik nou…

De Indonesische adelaar landt op zijn baan. Na Abu Dubai en Singaore ben ik eindelijk aangekomen in Jakarta. De stad van mijn vader. Klinkt wel zo stoer. Nee hoor. Ik ben een echte Hollander. Jakarta een poel van verderf (en een lól..), zou ik later beseffen, was slechts een soort van toevluchtsoord geweest, voor mijn pa. Een aartje naar zijn vaartje…

Deel 1 Blz.1 De aankomst Dan hebben we het natuurlijk over juist ja: Indonesië...En dan niet op die manier van de gewend zijnde dagelijkse kots, sorry kost, waar er 13 van in een dozijn passen, bedoelende de als maar terugkerende prachtige desa’s,vulkanen en heerlijke kruidnagel- en etensgeuren en…

Inleiding Ik waarschuw u. Dit zijn niet de reisverhalen die u gewent bent en ik weet dan ook zeker dat dit niet in het Michelin boekje komt. Nee, dan heb ik het over de belevenissen van een puur a-sociaal persoon die daarnaast ook nog eens 32 jaar verslaafd is aan alles waar je verslaafd aan kunt zijn, dan ook nog een beetje schizofreen is, dat…

Enkele jaren geleden hoorde ik van een oudere collega machinist de volgende anekdote. Hij 'de machinist' moest volgens zijn dienstkaartje een trein rijden van Hengelo naar Zutphen. De baanvaksnelheid was daar destijds nog 100 kilometer per uur. Te Zutphen aangekomen kwam zijn baas met driftige passen op hem af: 'Meester' sprak hij streng tot…

Stond ik ineens in Zevenbergen. Station te vroeg uitgestapt. Had Oudenbosch moeten zijn, maar de gebouwtjes - na Valkenburg de twee oudste stationsgebouwtjes van Nederland - lijken nogal op elkaar en Nick Drake op mijn mp3-speler overstemde de vriendelijke stem die mij een verhaal zou hebben ontnomen als ik haar had gehoord. Hier, ten zuiden van alles…

- een cursiefje - Men vraagt mij weleens, hoe kom je aan inspiratie voor je gedichten. Welnu, poëzie is met wijdopen ogen door het leven gaan en tot je verbazing merken, dat het inderdaad op straat ligt, je moet het alleen even oprapen voordat het teloor raakt. Hoe dikwijls gingen we niet voorbij aan die ogenschijnlijk nietszeggende opschriften…

Het was zeer rap gegaan. In ieder dorp, in iedere wijk, straks in iedere kamer staat een Beep my up scotty of B.M.U. capsule. Wie in de capsule plaatsneemt ziet zijn gesprekspartner in 3D; de armsteunen bevatten een staaf waar de warmte van de personen doorgegeven wordt. Een klein vakje is zelfs bedoeld om elkaar een kus te geven. Na iedere aanraking…

Ik reis graag met de trein. Niet in de spits tussen al die vermoeide mensen die onderweg zijn naar hun werk of andere belangrijk lijkende dingen. Nee, eigenlijk voor mijn plezier, hoewel ook ik gewoon een bestemming of een plek heb waar ik graag heen wil. Ik neem wat te drinken en eten mee en zoek een rustig plekje, liefst bovenin een dubbeldekker.…

Het is één minuut voor twaalf. De buschauffeur maakt juist aanstalten om te vertrekken als er twee oudere vrouwen komen aangekuierd. De deuren van de bus gaan weer open. Ik zie de buschauffeur beleefd knikken naar de twee dames op leeftijd, die nu op tien meter genaderd zijn. Dan keert één vrouw zich opeens om en zegt iets tegen de ander. Ze blijft…

Als treinreiziger en liefhebber van kunst, cultuur en politiek heb ik in 2001 vanuit Moskou de TransSiberië Express naar Beijing gepakt. Hier wil ik een fragment uit mijn reisverslag toelichten. Dit betreft een tocht per riksja door (een deel van) Beijing. Dat wil zeggen, een aantal wijken van deze metropool waar stedelingen vaak hard moeten knokken…

De regen had iets bijzonders gekregen sinds mijn jarenlange verblijf in Griekenland. Zo vaak regende het daar niet maar als het regende moest ik altijd aan Nederland denken. Vaak zonderde ik me dan af. Dan ging ik op het balkon zitten om naar de hemel te kijken. De eenzaamheid die ik dan voelde, was alleen te omschrijven als heimwee. Heimwee naar de…

De oproerige haan is bijna uitgekraaid. Al een halve eeuw schetst hij de rauwe trekken van Cuba. De oude held blijft grote ogen zaaien. Als hij van zijn kreupele troon stort, met een reutel in zijn darmen, dan snikt oma, maar haar kleinzoon baalt. De rantsoenbonnen, de dubbele munt zijn de drempels van de rode droom. Tachtig wordt hij en de…