In dit geografisch kleine land vliegen de pro's en de contra's elkaar continu in de haren en zo hoort het ook in een beweeglijke democratie, in voortdurende dialoog blijven of zoals Salman Rushdie in 'Haroen' schreef, waar niet meer gepraat mag worden, heerst onderdrukking en tirannie, ondemocratische krachten willen het liefst dat iedereen uit…

Ik heb een kwaaie bui. Zo'n donkere, waar luttele momenten geleden een reeks bliksems uit is geflitst, van het soort dat ik nooit wil horen uit de mond van mijn kinderen. De oorzaak van dat innerlijke onweer is de post. Als ze denken mijn humeur rooskleuriger te maken door nu in witte autootjes te rijden met een nieuw logo erop in plaats van in hun…

Het is eindelijk herfst. Heerlijk! De kachel staat aan en ik zit opgekruld in mijn grote stoel met een boek. Zo een lekker dik boek, waar ik helemaal in verdwaal. Af en toe neem ik een slokje rode wijn, want dat hoort bij stormachtige herfst dagen. Mijn stoel staat voor de televisie, dat vind ik fijn. De bewegende beelden geven mij het gevoel in de…

Het toeval wil dat de beste vriendin van onze dochter samen met broer en ouders, die we ondertussen ook onze vrienden mogen noemen, in dezelfde streek op vakantie gingen als wijzelf. Dus spraken wij af elkaar ginder te ontmoeten. De jongelui wilden graag raften en de oudjes zouden mee inschepen. Op de bewuste dag hesen we ons in sexy wetsuits, trokken…

Zondagavond is het. Aardig wat aan het regenen buiten en ik zit lekker binnen. Laptop op de schoot, kaarsje aan. En dan eindelijk dat moment van bezinning. Het doet goed. Je weet wel; je dag overdenken en tot de conclusie komen dat het een mooie dag is geweest. Productief, energiek, hoopgevend en vooral vrolijk. Ik kan er niet genoeg van krijgen…

Waar is de tijd gebleven, de tijd van spelen op straat, tot ’t schemerde en langzaamaan de straatlantarens aangingen, stuk voor stuk en je wist: ik moet naar huis, ik moet naar binnen. Waar is de tijd gebleven, van een paar minuutjes nieuws wat eigenlijk geen naam mocht hebben, en als er wel belangrijk nieuws te melden was, dan werd dat ook uitgebreid…

We zouden een wandeling maken op grote hoogte. We konden met een bus de Stelviopas oprijden, ginder het wandelpad nemen naar de Furkelhütte en vandaar met de stoeltjeslift terugkeren naar het dal. Enig probleem: het weer. De gletsjer zat in de mist en de lucht was grijs met dreigende wolken. Volgens de hotelbaas zou het absoluut niet regenen. Toch stelden…

Ik ben achter met kranten lezen. Dat is niet erg, dat ben ik altijd. Maar nu is door de vakantie de achterstand lachwekkend geworden. Ik heb vandaag de NRC van 12 juli gelezen. Ik zou natuurlijk gewoon mijn verlies moeten nemen en een week of vier oude kranten weggooien, maar dat doe ik niet. Er kan iets belangrijks tussen zitten: die krant is niet…

Ik heb een gezin van smulpapen. En ik ben de smulsmurf. Gelukkig heeft niemand van ons aanleg om te verzwaren, anders rolden wij 's ochtends de deur uit. Soms denk ik dat ik Watetenwevanavond heet, gezien dit het eerste is dat ik te horen krijg wanneer de kinderen van school komen. Maar zelfs voor ons is teveel teveel, dat hebben we tijdens deze…

We zagen de bui al van verre aankomen, wisten al dat het zou gaan hozen op niet mis te verstane wijze zou het water in al zijn overvloed naar beneden komen met alle gevolgen van dien. We wisten dat het zou gaan spoken met bliksemschichten met van die ontzettende harde onverwachte klappen die je tot in je maag zou voelen natrillen, we wisten dat allemaal…

Een mens beseft pas wat ie heeft, als hij ’t kwijt is, we nemen alles als vanzelfsprekend aan, kijk nu maar alleen naar de leeftijden, je jeugd is vanzelfsprekend, wenst dat je ouder wordt maar hebt niet in de gaten, dat de jaren met een bloedgang voorbij vliegen. Voor je ’t weet, is de jeugd overgegaan in de pubertijd, overlopend naar jong volwassen…

We hebben de bergen de bergen gelaten en zijn weer thuis. Eén berg is ons gevolgd: de vuile was. Nu ik het propere sokken- en slipjesbestand weer tot normale proporties heb kunnen doen stijgen (om van de quasi volledige iets-meer-stof-bevattende zomercollectie te zwijgen), ga ik enige anekdotes voor de vergetelheid behoeden. Je maakt wat mee wanneer…

Vrijdagmiddag, ik ben onderweg naar de bushalte, even verderop. Met nog een kleine vijftig meter te gaan, jengelt de bus mij plots om de hoek tegemoet. Te vroeg, natuurlijk. Teleurgesteld laat ik mijn schouders hangen en slenter verder. Het lot is mij goed gezind, diezelfde bus stopt precies voor mijn neus en joviaal gooit de chauffeur de deur…

Geen hobby nog minder plezier beleef ik aan jou, afschuw alleen ’t woord minachting speelt nog net niet door mijn hoofd. Ik mag je niet minachten, maar zou dat liever wel doen, besef diep in mijn binnenste dat het misschien niet normaal is om zoveel afschuw van je te hebben. Ik zal er geen vloek aan verspillen, want dat is het me niet waard, maar plezier…

Een mens mag fouten maken, zoveel als hij of zij dat zelf wil, een mens mag blunderen, soms tot groot ongenoegen, maar het mag. En wanneer we erachter komen dat de radiator lek is, dan is dat typisch zo’n actie die eigenlijk alleen maar hoeft te worden toegewezen aan de man, er van uitgaand dat die er ook is. Het liefste heb je dan een nieuwe eventjes…

Menig buitenlands journalist heeft er zich menigmaal aan gewaagd om een artikel te schrijven over de meningsverschillen tussen Vlaanderen en Wallonië. Telkens fronsten wij hier "ten Belgische lande" onze wenkbrouwen omwille van de veelvuldige foutieve vaststellingen van de geschreven pers. Om van te huilen toch. Niemand blijkt te willen begrijpen…

Bij het boodschappen doen, val ik midden in een telefoongesprek wat gevoerd wordt door een voor mij onbekende dame, leve de mobieltjes. Ondanks dat ik niet probeer te luisteren, lukt me dat maar deels. Dan valt me op, dat de dame in kwestie een leerling aan de telefoon heeft die ‘nog’ niet gehoord heeft of ze al dan niet geslaagd is. Dat is bizar…

Wat heb ik een mottige nacht achter de rug. Ik ben doodop. Gisterenavond ben ik pas na het registreren van het hele schapenbestand van Schotland in slaap gevallen. Ontelbare keren wakker geworden, onder andere van gesnurk aan gene zijde en van pijn in de knieën aan deze zijde (ik heb dat de laatste tijd vaker, misschien zijn het krimppijnen). Uiteindelijk…

“Voorzichtig m`n jongen, anders gaat het stuk”. “Maar zeg nu eerst even wat ’t is Opa!” Wat is nou een DV-dinges? Een digitale video dinges, zei u?” “Kijk, geduld jongen, hier heb ik nog een stopcontact en ik heb er weer stroom opgezet. Nu kun je zien dat er duizenden mensen naar ons juichten in 2010. Echt waar, even wachten hoor.” “Grootvader…

Al jaren zoek ik het. Maar helaas. Slechts zelden vind ik het. Het houdt me soms vierentwintig uur per dag bezig. Het vreet. Het wringt. Het wurgt. Het verstikt. Het neemt mijn hele zijn volledig in beslag. Het houdt me van de straat. Daarmee is alles gezegd. Geen enkele troost biedt de zoektocht. Ach, misschien is de weg er naar toe veel belangrijker…