De dagen gaan weer lengen. Nog even en dan is het weer zover: 1 april. De gewoonte van velen om op deze datum anderen goedmoedig in het ootje te nemen dateert vermoedelijk al uit de tijd kort na het einde van de middeleeuwen en men heeft aanwijzingen dat het toen ergens in Frankrijk is ontstaan. Een variant daarvan, het beetnemen van beginnende leerlingen…

Een taxi had me door de nacht gebracht naar het Wijkcentrum waar de bleekwitte letters "De Symfonie" aan de gevel oplichtten. In het kale vergaderlokaal zou de klok aan de wand anderhalf uur van mijn leven wegtikken terwijl ik bezig was met mijn zozeer gewaardeerde maar zo "domme" notuleerwerk en terwijl een collega, kennelijk geïnteresseerd, mij maar…

Wat komt er een ongekende hoeveelheid vocht tevoorschijn, het is absurd en raar tegelijk! Water loopt waar het normalter alleen maar loopt vermits er moeite wordt voor gedaan, dan bedoel ik: tijdens het snijden van uien bijvoorbeeld of bij: intense droefheid een gigantische huilbui! Dat is allemaal niet van toepassing, mijn hoofd is gelijk een…

Zeg, snap jij nog waarom er tegenwoordig over Witte Was wordt gesproken! We hebben toch amper nog witte was! De witte en donkere was, oké, er zit verschil in zomer- en winterkleding, maar de witte en donkere was zijn wel zo passe, zo uit de tijd zeg maar, dat ik het verschil niet meer weet. Tja meid, moet je luisteren, lichte handdoeken, thee- vaatdoeken…

Tanka Luid schalt het zaaltje; feestvierders staan dicht opeen. Muren vol scheuren scheppen ruime geest, stemming van laat je gaan, hoe dan ook. Tekst in proza Bij het vrolijke feest van vlak voor de vastentijd is het beschaafde café prop- en propvol. Luisterend naar bekende liedjes verdringen de mensen elkaar steeds of moeten stil blijven…

De vergadering zou plaatsvinden in een mooi lokaal, mij nog onbekend, aan de rand van de stad in een nog koud voorjaar, te midden van weiden waarin bokjes en geitjes dartelden. Een meneer met forse tatouages die zijn gehele arm bedekten zou het hoogste woord voeren over organisatie en lay-out van onze krant. Andere heren met fors opbollende buik boven…

Men riep mij bij de naam van mijn vader en grootvader: Broeckx. Het ontroerde mij. (De daaraan voorafgaande nacht nog was mijn beschermer en grote voorvechter, mijn vader, in mijn droom verschenen en hij had mij het geld "geschonken" voor de achterstallige huur). Ik zag de kleurige biljetten nog voor me terwijl ik tegelijkertijd mijn blik vertwijfeld…

Het instituut was gevestigd aan de zuidrand van de stad in een smal gebouw van twee verdiepingen die verbonden waren door een wenteltrap en het droeg mogelijk ook op de gevel haar trotse naam:"Economisch Technologisch Instituut voor Noord-Brabant" Als een coryfee was ik binnengehaald, als gymnasiaste en de directeur die iedere dag arrogant en zelfverzekerd…

In de kamer werd het zonlicht van juni gefilterd door de dichte gordijnen. Ik was nog een kind en bewaarde in een schoenendoos de kleurige, bonte strengen borduurgaren die mij fascineerden: mijn bezit. En zo bewaarde ik ook de bladzijden uit het jeugdblad waarop de sterrenstelsels stonden afgebeeld en die een encyclopedie zouden moeten gaan vormen.…

Het viel niet te ontkennen dat zij haar lange volzinnen, waarmee ze mij overspoelde, lardeerde met de woordjes: "ja,ja". Zij leed aan mij onduidelijke kwalen waarvan ik geen hoogte kreeg en wees alles af dat haar nog in de schoot viel. Ze was mij toegewezen als vrijwilligster en samen verkenden we de stad; bezochten we theater en bioscoop, restaurant…

Het licht van een vroege, onverwachte zomer speelde over de wereld, toen ik haar ontmoette in de cafetaria. Voor haar zou het nooit meer zomer worden en het viel te betwijfelen of het ooit zomer was geweest in haar leven. Ze sprak me plompverloren aan met de woorden: "Ik ben schizofreen. Ik woon in de IJskelderstaat". Haar hamsterachtige wangen…

De Theresiakerk met haar langwerpige, driehoekige, leistenen dak verheft zich hoog boven de haar omringende bebouwing op het statige, elegante Theresiaplein, en ik herinner me hoe ik eens steun en troost zocht in mijn verre, voorbije jeugd onder haar dak en in haar interieur alsof het geloof van mijn jonge jaren mij zou verheffen en redden; het aloude…

Eens weefde je de sjaal voor mij; voor mij, je zo dierbare zus; de sjaal met de zo kunstig ingeweven motieven in geel en grijs. Het was in de tijd dat het grote, mechanische weefgetouw nog in je kamer stond waarmee je zo goed weg wist.Nu nog streel ik de fragiele kwastjes van mijn sjaal die je samenknoopte; je hield zoveel van mij en ik hield zoveel…

Bij Kringloopwinkel "Portagora" is het goed toeven op een lentedag die plotseling en onverwacht is aangebroken. Daar vind je beeldjes van een onschuldig ogend vogeltje, een meesje met citroenkleurig verenpak en van een Boeddha die je in je kamer van overjarig studente zou willen neerzetten omdat je ondanks alles blijft sympathiseren met de placide,…

Op mijn vitrinekast pronkt een wit knuffelbeertje: een teder relict; een armzalig en lieflijk voorwerp; een brevet van onvermogen, als symboliseert het een laatste toenadering van Haar, die mij zo lief is. De hand werd nog uitgestoken; de hand die zij uiteindelijk terug moest trekken en een stilte trad in; een radiostilte, door niets onderbroken en…

Het ligt daar aan de grens van een bosgebied, genaamd de "Herbertusbossen", in de kunstenaarskolonie Heeze waarin mijn goede zwager trouw zijn diensten verricht en ik zou er willen komen, willen zijn en willen blijven voor altijd. Daar hoeden mijn zus en zwager een hondje, een zwart en levendig dier, waarvan ik grenzeloos veel kan houden. Maar de weg…

Kunnen we moeilijk over doen, klimaat en gendergelul. Kleine mensjes die plots een platform hebben omdat het kan. Ik noem dat schreeuwen, Zwarte Piet en de blankmens worden weggewenst in een gekleurde wereld. Ik krijg daar een kleur van, maar klaarblijkelijk niet de juiste. Verandering, de enige zekerheid die het leven mij biedt.…

Haar flat ligt enigszins afzijdig van de overige bebouwing in de wijk in een bepaald soort luwte, gecreëerd door de solide, stevige muren van het nabije, massieve gebouw van het Zorgcentrum. Mevrouw is een fragiel, tenger oud dametje. Haar zeventigjarige, voorbije huwelijk schermde haar af en beschermde haar tegen iedere vrijheid, iedere zelfstandigheid…

Mijn zieke vriend had mij aan zijn bed geboden. Een ervaringsdeskundige was hier welkom. Het tengere lichaam van mijn vriend lag uitgestrekt onder een dunne deken: een verwilderde baard overwoekerde zijn gezicht. Was de tumor nu teruggekomen? De "vriendin" liet haar bloed koken. Dat ik de man af zou pakken op wie zij zozéér haar zinnen had gezet,…

Als ik van huis ga, signaleer ik op een nog koude morgen in februari lieflijke paarse krokusjes her en der in het plantsoen. Ik ga op weg naar "Kringloopwarenhuis Portagora" waarvan de gevel zich uitstrekt aan het Koningsplein over een lengte van minstens vijftig meter. Enkele heren staan met mij te kleumen tot om tien uur de brede deur open gaat. Ik…