Vijfhonderd gram halfom, 3 verkruimelde beschuiten en een ei, zout en kipkruiden en Mexicaanse kruiden. Terwijl ik dit intik op mijn maagdelijk 2009-scherm, draai ik Rammstein met 'Spring', ik bevind mij reeds anderhalf uur in het nieuwe jaar. Gisteren waren de ballen nieuw(ge)bakken, vandaag zijn ze oud nieuws, grappig toch hoe je een en ander…

De broers en het zusje doen niet voor elkaar onder. Soms vechten ze met elkaar zonder elkaar pijn te doen, maar met het gekrijs van moord en brand. Alles is hen teveel. Niets kan boeien. Ons huis is te klein! Ik wil groter wonen, ik wil ruimte om me heen. Ik wil lucht! Ik wil gaan werken! Ze gaan vanavond in ieder geval vroeg naar bed! Op andere…

Ga weg. Ga dan. Ga de vrijheid in. Toe maar. Niet bang zijn. De wereld is van jou. Laat de ellende achter je en doe het. Begin iets nieuws. De pijn van het nieuwe zal je hart er niet uitrukken. De pijn van het onbekende hou je wel uit. Je kunt ervan dromen om te gaan. Maar niets is zo mooi als de spanning van het nieuwe. De vlinders in je buik. Verliefd…

Piepje was de eerste hond die ik kende. Hij was een echte trouwe strand- en zeehond. Toen hij er niet meer was, vertelde mijn moeder dat hij naar de hondenhemel was gegaan. De volgende hond, Puk, haalden we uit het asiel. Hij bleek de aardigste valse hond ter wereld. Wat kun je verwachten als je eerste baas je alleen patat en slaag geeft? Uit gaan…

De vraag die mij nogal bezighodt is: Wat doen we met de Belgen? Of beter met dat deel waar we zo op kunnen afstemmen omdat ze onze taal in eigen varianten spreken. Met wie we de Taalunie vormen. Ik zie een blijvend probleem - er zijn blijkbaar in de Noordelijke Nederlanden steeds te weinig aanknopingspunten in cultuur maatschappij en politiek voor…

Ze loopt door de ziekenhuisgang met haar blik een beetje de richting uit van de wachthoek waar ik ook zit. Dan kijkt ze me recht aan, ziet mijn blik en lacht even naar me. Ik lach terug. Daarop gaat haar blik weer vooruit en loopt ze met een glimlach door. Ik ken haar niet. Voor controle moest ik in het ziekenhuis zijn. Het duurde nog een tijdje…

Morgen kan zomaar alles afgelopen zijn, een linkerarm signaleert, een hart dat stopt, een scheefgezakte mond. En dan ben ik er niet meer, weggerukt van dit aardse bestaan, mijn leven naar de maan. Naar de kloten, prostaat- dan wel teelbalkanker, misschien onder een bus of tram met het idee dat voorrang genomen moet worden. Ik wens u allen prettige…

Ik wil nog graag iets vertellen, al weet je het misschien. In al mijn verhalen komt er een stukje boven water. Van de omgeving waar ik in woon en leef. Het begint bij mijn buren die ik heel graag zie. Hoe vreemd het ook is, ook zij zijn bepalend voor mijn geluk in mijn leven. En omgedraaid telt hetzelfde: want beter een goede buur dan een verre…

Als een zwerm zeemeeuwen ronddartelt bij de boeg dan weet ik dat ik weer thuiskom. Als ik een mooie vrouw betraand op de wal schichtig zie zwaaien dan weet ik het zeker. Als de scheepshoorn ons vertelt dat zij de mensen aan de wal groet is het helemaal zeker. Thuis wacht op ons. Voorbij de barre tocht op die mooie blauwe reus. De oceaan die ons…

Het kan dus nog korter. De haas rent door en ik heb iets te vieren.....…

Mijn man is work-aholic. Als ik dat zeg wordt ie kwaad. Nou is ie hovenier en sinds 3 jaar eigen baas. In het najaar is er heel veel snoeiwerk, dan zit zijn auto stampvol! Voor 50 eoro kan je dat wegbrengen, maar hij verdient dat liever zelf, dus staat ie drie dagen te knippen. Om zoveel mogelijk in de groene bak te krijgen knipt ie het in centimeters…

Deze week zei iemand op tv: “Het is de bedoeling dat je leeft en als je dood gaat dat je nergens spijt van hebt”. Het was in een tv-serie geloof ik, en het sprak me erg aan. Natuurlijk is het nu Kerst en dan worden veel mensen wat diepzinniger, zijn vol goede bedoelingen en hebben het woord vrede hoog in hun vaandel. Deze morgen op een ontmoetingsochtend…

Ik herken mij daarin, zag DWDD, niets meer aan toe te voegen. Dag haas, ren maar lekker verder in 1 rechte lijn.…

Het was koud, het vroor dat het kraakte, een dikke laag sneeuw bedekte onze tuin. Binnen was het gezellig en vooral warm, mam vroeg mij kolen te scheppen. Met een warme jas, wanten, muts, das en met bont gevoerde laarsjes ging ik de sneeuw in, de kolenkit op de slee. Behendig schepte ik de kit vol, om daarna het leukste werkje te mogen doen: sintels…

Ze waren er weer, de donkere dagen voor Kerst, groots in al hun somberheid. Het was erg mistig die morgen en de kale bomen huilden eentonig hun vele gesmolten ijstranen. Rillerig liep Carine over de glibberige straten. Haar winterjas liet water door! Ook dat nog!, dacht ze droevig. Straks weegt ie nog als lood! Gelukkig hield het op met sneeuwen…

Vijftien dagen voor de uitgerekende datum van de bevalling werd ik wakker met buikgriep, tenminste, dat dacht ik. Het was wel opvallend dat ik iedere vijftien minuten zo'n aanval kreeg. Om half twee 's middags moest ik langs de verloskundige. Ik vertelde waar ik last van had. Het zou mijn eerste bevalling zijn, dus ik wist niet beter en vertelde…

Ik laat hier alle leestekens weg, gewoon omdat het kan. Presentator: U vermoedde dat uw vader een geile Italiaan had kunnen zijn, want moeders hield het niet droog zodra zij bruine ogen zag. Zoekmens: Inderdaad, dat klopt, mijn moeder had/heeft iets met mediterrane mensen, en met Toon Hermans. Presentator: Nou, dan heb ik een verrassing voor…

Onverantwoord, een ander woord is hier niet voor om mensen zonder telefonisch netwerk en bereikbaarheid te zetten. Veel van mijn kennissen hebben net als ik al jaren een abonnement op Telfort. Om wat voor een reden ook zit de gemeente Axel in Zeeuws-Vlaanderen zonder mobiele telefoon. Oftewel ik en met mij nog veel meer mensen (want ondertussen weet…

Deze brief is niet zomaar een brief. Het is ontsproten uit hartstocht, zoals een gepassioneerde plukker het levend zaad van zijn beminde boom plant. Deze brief is met zoveel passie, toewijding, verlangen en zoetzuivere bekoring geschreven, dat de hartstocht een vurige hoogtepunt heeft bereikt en een vervoerende vorm heeft aangenomen op het netvlies…

Zal ik eens vertellen wat ik niet kan zeggen? Zal ik uitleggen waarom ik zwijg op momenten waarin mijn lippen droog worden en jij ergens op wacht? Zal ik nu eens niet stil zijn als er antwoorden worden verlangd? De werkelijkheid lijkt nu eindelijk tot mij door te dringen. In de daden liggen de woorden omsloten die op kwetsbare momenten niet gelezen…