Weet u, ik kom uit een katholiek nest, maar de bezorger van het communistische dagblad "De Waarheid" kwam bijna dagelijks een bakkie leut bij ons doen. Twee waarheden onder 1 dak dus, en niemand die moeilijk deed, respect in optima forma. Kom daar nu nog maar eens om, is er nog iemand die luistert naar een ander ? Hoe je het ook wendt of keert,…

Het schijnbaar door Hem ingefluisterde door mensenhanden geschreven heilige geschrift verteld weinig tot niets over de aardse voorgeschiedenis. Geen woord over de momenten dat onze planeet door kosmische grillen een levenloze planeet dreigde te worden. Geen woord over het moment dat de aarde vrijwel bedekt was met ijs, het maar een haartje scheelde…

In mijn auto, Stones op de radio, rijd ik kalmpjes rechtdoor. Rechts naast mij een fietspad. Terwijl Mick Jagger satisfaction bereikt, sla ik rechtsaf en kan nog net remmen voor een fietser die rechtdoor wil. Het onsmakelijke gepiep van mijn banden overstemt het slotakkoord van het bereikte orgasme van Jagger. En net als ik mijn gebruikelijke middelvinger…

Ze lopen weg. Ja, echt. De grond lijkt, nee bezwijkt letterlijk onder je benen. Net als jij. Je hartslag wordt 200. De pijn is tastbaar. Een vlaagje wind en al je botten breken. Brak er maar een, dat is een veel fijner gevoel. Het is namelijk eindig. Nee, als je mannetjes weer gaan, stort je gewoon in. Enkel te bevatten voor hen met kinderen. Elke…

Ik kan dit in een paar woorden uitleggen, vastleggen. Politiek, reclame, Postbus 51. Misschien ook nog 'marktwerking', doe er je voordeel mee. Ik haat bonusmanagers.........…

Toen ik voor de zoveelste keer op het schoolplein liep, zag ik de jongens zoals gewoonlijk weer voetballen. Een jonge struikelde over de bal, gelukkig had hij niks maar ik moest wel even grinniken. Toen ik weer de aula in stapte hoorde ik voor de zoveelste keer kinderen lachen. Omdat ze een leuke mop aan elkaar vertelden, of omdat ze iemand uitlachten…

Ik zit voor mijn computer en denk na. Soms krijg ik opmerkingen, die me dan echt aan het denken zetten. Je kunt van alles teveel hebben, maar je kunt ook teveel denken. Wist u dat! Moeilijk hoor als men dat tegen je zegt. Het was niet de eerste keer in mijn leven dat ik dat hoorde. Nu ja, er is wel direct herkenning en tegelijkertijd besef ik…

“Bewoners van verpleeg-en verzorgingshuizen eten beter als ze voortaan weer ’s avonds een warme maaltijd nuttigen”. Ik zweer het je; dit staaltje van grensoverschrijdend inzicht kun je vinden in “het Verbeterplan Eten en Drinken”. Dit plan werd in 2005 in het leven geroepen na alarmerende ondervoedingcijfers in verpleeg-en verzorgingshuizen. In…

Krak. Mijn melkbeker in scherven. Iets te stevig vastgehouden. Maar ja, mijn ontbijt smaakte toch al niet zo best. Van mijn normaal zo ontspannen houding is niets meer over. Echt. Werkelijk helemaal niets meer. Ik schiet tot over mijn oren in de stress. Want opnieuw word ik geconfronteerd met de schandelijke manier waarop allerlei obscure bedrijfjes…

We zijn dieren die een raamwerk/huis gevonden hebben dat ons doet overleven. Dieren leven niet volgens het raamwerk. Gedomesticeerde dieren persen we in ons raamwerk. Ik denk dat we alle nog beschikbare wilde aarde moeten teruggeven aan de dieren. De mens zal zich moeten terugtrekken uit de natuur, totaal.. Wat vroeger in een zoo kon, gluren naar…

Ik heb een tijdje gelogeerd in een gemeenschapshuis waar voornamelijk spelletjesfanaten leefden. Dag en nacht werd er voornamelijk geschaakt. Een Belgisch kampioen schaken is daar vleesgeworden werkelijkheid geworden. Maar niet ik. Die dagelijkse zogenaamde hersengymnastiek, die niets met hersenen, maar op de eerste plaats met competitie te maken…

De Kerstboom optuigen Hallo, ik ben Ernst, ik ben 41 jaar en mijn vrouw Aldith is 36. We hebben twee kinderen, een zoon van 14 en een dochter van 15. Mijn vrouw en ik zijn niet bijzonder mooie mensen, heel gewoon, we zijn wat we beschouwen als normaal en we houden zielsveel van elkaar. Het is zo rond half December elk jaar mijn vaste karweitje…

De redacteur van het weekblad waar ik voor schrijf vroeg mij weer eens iets over voetbal te schrijven want “dat vinden de lezers zo leuk”(??) Zo leuk? Kan ik mij niet voorstellen. Ik weet niets van voetbal. Heb er ook niets mee. Ik weet alleen dat er een bal tussen twee doelpalen moet. De enige reden dat ik soms nog eens naar voetbal kijk is Klaas…

Soms zit ik achter mijn computer en open het wordbestand. Mijn vingers glijden over het toetsenbord en de getypte woorden vormen een verhaal. Misschien zou je het gedachtes kunnen noemen, die stilzwijgend neer gezet worden op papier. Maar meestal vind ik dat het een verhaal wordt met enige inhoud. Van de stijl hoef je natuurlijk niet te houden.…

Vaak denk ik nog terug aan de eerste keer dat ik een inzending deed. Onder religie werd het boven verwachting geplaatst. Eenmaal over de drempel stuurde ik het ene na het andere prozastukje in. Nooit gedacht dat het zoveel stof zou doen opwaaien. Door de stroom van kritiek werd mijn schrijflust niet verminderd. En in een jaar tijd verschenen tientallen…

Ze heeft altijd wind mee wordt er wel eens gezegd over mij. Nu ja dat klopt eigenlijk wel, want het gaat me goed. Maar…als ik de woorden letterlijk neem, dan is het echt wel anders hoor. Stel je hebt een dunne lange jas aan en het is zomer, dan denkt iedereen dat je zwanger bent. Dan wordt er wel in één keer geroepen ach en wee. Tja dat is ook…

Ik wil alleen een tip doorgeven. Ik ben al een ruime tijd op zoek naar een uitgever. Helaas wilde geen enkele uitgever mijn werk publiceren, niet commercieel genoeg. Ik heb van een mededocent een geweldige tip gekregen, hij had via een website van het Enschedese bedrijf Unica Print zijn eigen boek gemaakt en besteld via hun website. Hij was zeer…

Wie kent Rosas niet??? In een wachtkamer, van de dokter, de tandarts, ergens op een statisch moment. Dan zag u misschien een been dat wiegelde. Een slome beweging, die ene moment verstilt, herhalend, vermenigvuldigt. Verweven in een beeld. Dat deels vervlochten, overvloeiend …. Zet die beeldenbeweging op een podium, dat is de hedendaagse dans,…

We wisten het toch. We wisten dat hij het niet lang meer zou maken, onze vriend. De laatste weken kwamen we meerdere keren per dag eventjes bij hem kijken. Ik zelfs, die nooit een 'loper' was geweest. "Hoe gaat het met je? Wil je iets drinken, zal ik een mandarijntje voor je pellen?" Hangend in zijn oude leunstoel stond hij ons immer goedgemutst…

'Ik weet niet waar ik heen ga, nu dat ik weg ben', is zijn eerste zin. Ik kijk naar hem en hij kijkt naar mij. Zou hij me zien, zou hij weten wat ik voel, wat hij met me doet? Ik durf niet meer, en kijk naar mijn voeten. Zijn woorden ontroeren mij, en ik huil, hoewel ik me nooit gelukkiger heb gevoeld. Hij loopt op me af met zijn armen wijd open…