Het was de jaren 70 vorige eeuw en ik zat toen op een lagere school. Het was een tijd van dat het leven nergens meer over mocht gaan.Alle geloof was taboe. Wij hadden in die dagen de zogenaamde kloshoutjes. Dat waren de punnikpaddenstoelen.Wij moesten daar jongens en meisjes mee punniken. Het was een grote houden paddenstoel met een rode hoed erop…

Ik zag de bolle ronding van de maan oplichten in de donkere nacht, zoals ik dat merkwaardige voorwerp al zo vaak heb gezien, altijd met een zekere argwaan en onrust tot diep in mijn lijf. Ik fietste extra hard door, om mij zo snel mogelijk te verschansen in mijn woning. Ik deed snel de gordijnen dicht, de lichten aan en de televisie aan. Het kon me…

Ik ben moe. En als ik moe ben is het voor Woemi nog erger. Maar het moet gezegd, ze heeft zich geweerd als een tijger. Zoals toen we voor het laatst weer stijl omhoog moesten. Ze kankert en godvert, klaagt: ‘Het is niet eerlijk', en begint langzaam maar stug klimmend aan de grote finale van een lange wandeldag. Dan, eindelijk, de top van de pas,…

Even buiten het dorp, aan de landweg, stond een mooi huis, waarin een jongetje van vier jaar woonde. Dikwijls sloop de kleine Laurens heen en weer door de tuin. Dat ging voorzichtig voortschuivend, op handen en voeten of gehurkt. Daarbij verbeeldde het ventje zich Sindbad de zeeman te zijn. Hij, de dappere sprookjesheld, moest de strijd met gevaarlijke…

’s Avonds in het paleis van de koning is iedereen aan het werk, de dienstmeiden maken verschillende dingen schoon en de butlers halen drinken en andere specerijen voor de koning, net zoals ze gewoonlijk doen. Alles was rustig en vredig. Een paar minuten later kwam de postbode naar binnen gelopen met een heleboel brieven in de hand. Alle brieven waren…

De zomer ging voorbij. Het najaar kwam. Af en toe dacht olifant aan de buren, waarmee ze zo leuk gebridged hadden. Die hadden beloofd na de vakantie op te bellen, maar ze waren al lang terug en ze lieten niets van zich horen. ‘Misschien moeten ze eerst wat acclimatiseren,’ zei Muis. Een paar weken later kwam Muis de buurvrouw tegen. ‘Ze stond te…

“Oeh! Aaaah! Au au au!” In een steeds hoger tempo rolde ik het duin af, om en om en om. Af en toe werd mijn val even onderbroken door een grote graspol. Sneller en sneller ging ik, nagekeken door een groepje konijnen, dat van verbijstering vergat weg te rennen. Bijna was ik onderaan en ik lag inmiddels op topsnelheid. Mijn ogen had ik dicht, om…

(voor Jessica Durlacher) Als dochter van een beroemde schrijver moet het niet makkelijk voor je zijn geweest om je daaraan te ontworstelen. Toch kan ik concluderen, na je werk te hebben gelezen, dat je even getalenteerd bent als je gekwelde en heroïsche vader. Ik wil niet wikken en wegen wie beter is, ieder op zijn/haar manier is groots genoeg om…

Ze liepen over het pad naar het huis een eindje verderop. Ze waren op een prettige manier opgewonden. Muis had de buurvrouw een keer gezien. Olifant kende haar helemaal niet. En toch woonden ze vlakbij. Vele keren was Olifant voorbij het huis gelopen, zonder het een blik waardig te keuren, maar nu hij er goed naar keek was het groot en comfortabel.…

Muziek is iets dat aan me voorbij gaat. Zoals anderen doof zijn of blind, zo is voor mij de wereld van de klank een gesloten boek. Af en toe dringt er een flard van tot me door. Dan word ik geraakt, dan zwijmel ik weg, maar zo’n gevoel houdt zelden aan. Vrij snel ga ik over tot de orde van de dag. Ik weet dat ik iets mis, iets groots ... iets meeslepends…

Clara weifelde. Wel? Of niet? Of wel? Ze wist het niet. Ze wist wel dat Clara iets betekende in het Latijn, iets van schoon of zo. Of lief. Of mooi. Wist zij veel. Katja had Latijn. Zij niet. Katja had alles geleerd over naamvallen. Die stomme nom… nomin… ach, wat maakte het ook uit. Als Clara voor Duits straks alles moest weten, nou, dan was dat straks…

Muis bleef de hele dag in bed. ’s Middags om vier uur had ze 38. Olifant belde de dieren van het bridge op. ‘Je spreekt met Olifant,’ zei hij, ‘We zouden van avond met jullie komen spelen.’ ‘Wat zeg je me nou Olifant,’ zei de vrouw aan de andere kant van de lijn,‘je zegt zouden. Is er iets mis. We hadden ons er zo op verheugd.’ Er klonk een lach…

Geeft u nog wel eens fooi; ik bedoel met die kredietcrisis en zo? Het leven is al duur genoeg en een fooitje komt bovenop de rekening die je tenslotte net betaald hebt. In sommige landen kijken ze je raar aan als je gewoontegetrouw een deel van het wisselgeld als tip laat liggen. In het Portugese binnenland brengen 9 van de 10 obers je het schaaltje…

Stil kijkt ze naar het schaaltje met brokjes en zijn bakje water op het blauwe dienblad met de vrolijk geschilderde tropische vissen. Het staat op zijn vertrouwde plek op de vloer tussen de afwasmachine en de prullenbak in de keuken. Haar blik dwaalt af en door het raam ziet ze de dikke rode kater van de overbuurman nuffig snuffelend in hun tuin…

‘Het gaat helemaal niet,’ zei muis, ‘ik breng er niets van terecht vanavond.’ ‘Het zal wel meevallen,’zei olifant. Hij had een kopje koffie voor muis neer gezet op het lage tafeltje. ‘Nee, het valt helemaal niet mee. Geloof me nou toch eens.’ Muis keek bezorgd. Ze had een beetje een opgezet gezicht. ‘Ik geloof je wel,’ zei olifant sussend, ‘ maar…

Het onvermijdelijke is gebeurd. Een afscheidswedstrijd is gespeeld en de bloemen zijn in ontvangst genomen. Manlief is gestopt met voetbal. En ik ben dus officieel voetbalvrouw-af! Daar gaat mijn carrière. Bye bye status. Noodgedwongen moet ik stoppen met het uitgeven van duizenden euro’s aan kleding en de kapper. Mijn iets te grote zonnebril moet…

In de kamer van de Schrijver plaatste iemand eens de opmerking: “Het is toch onvoorstelbaar wat er allemaal uit een inktpot kan komen. Ik ben echt heel benieuwd wat het de volgende keer weer zal zijn”. “Nou en of!”, riep de Inktpot, “en dat heb ik ook altijd gezegd!”. En de Inktpot richtte zich tot de Pen en tot alle andere voorwerpen op de schrijftafel…

“Goedemiddag. Met Pieters van de Fiscale inlichtingen- en opsporingsdienst. Spreek ik met Eindtijd B.V.?” “Spreekt u mee. Waarmee kan ik u van dienst zijn?” “We hebben klachten gekregen van bezoekers aan uw centrum. U vertelt aan iedereen die het maar horen wil dat de wereld in 2012 vergaat. Toch is er redding mogelijk. U heeft nl. aangeboden…

Ik zou hebben kunnen beginnen met de woorden, er was eens……… een oud trots volk, dat woonde in mooie rijkversierde houten wagens, getrokken door glimmende paarden, reizen was hun leven, het zat in hun bloed. Het zou niet gaan over nu, niet over de vorige eeuw, maar het zou begonnen zijn in 1869, toen ene Antonina Prochniak in de Oekraïne werd geboren…

Een slonzige trap naar boven, een scherpe draai naar rechts en we staan voor een woest uitgehakte muur, die gretig gaapt naar twee aanpalende vertrekken. De achterwand van het kleinste kamertje is geperforeerd door hagel uit een luchtbuks; de aangrenzende ruimte aan de straatzijde is met riet betegeld. Ons gemeenschappelijk meubilair is een non…