Verhalen over werk

Rond mijn veertigste werd het, wegens mijn scheiding, noodzakelijk om weer werk te gaan zoeken. In het verleden was ik werkzaam geweest als collationiste/correctrice en later werd dat typiste. Zou ik met zo’n zeven jaar ervaring misschien kunnen herintreden? Een vriend attendeerde mij op een advertentie voor postbode. “Lijkt me echt iets voor…

Mijn sollicitatiebrief was oké. Met een gevoel van ‘yes’ drukte ik op de verzendknop. Daar ging mijn email met bijlage. Daar ging ik, op naar een topbaan. The international challenge stond er boven de advertentie. Het bedrijf was wereldmarktleider in bouten. Daar wist ik niets van en daar zat dus een risico. De ochtend van de sollicitatie was ik tiptop…

Het lijkt een mooi baantje. Teamleider worden op de acute afdeling. Zes bedjes, of zijn het er acht? , een mannetje of vijftien personeel. Nou ja, vrouwtjes dan. Maakt niet uit, het is een leuke afdeling, niet moeilijk, niet te groot, niet te vaak ziek, sociaal, zonder klitterig en in zichzelf gekeerd te zijn. Het wordt ook tijd voor wat anders.…

Het zal me een worst wezen dat de twee mannen in pak die komen binnenlopen morgen te laat zijn op hun werk, maar ik ben zo nieuwsgierig naar waar ze vandaan komen, wat ze hier doen, waar ze straks heen gaan en op welk kantoor ze morgenochtend eventueel met een kater aankomen. Waarschijnlijk zal het niet zo spannend zijn als ik zou willen, daarom…

Vooraf had de instructeur de hindernis nog eventjes goed uitgelegd. De bedoeling was: op je kantooruitje, in de vrije natuur, via een touwladderwand, over het water, zonder natte kleren, met vereende krachten, als een randdebiel, naar de overkant! Dat was dus duidelijk genoeg. En daar hing Gekke Henkie dan, halverwege de touwladderwand, slechts…

Donderdagmiddag 15.00 uur, tijd voor de eindejaars poppenkastvoorstelling. Vol verwachting liep Katrijn achter Jan Klaassen aan. Natuurlijk zou het deze keer weer een goede beoordeling worden. Dit jaar was immers een extreem zwaar jaar geweest. Ze had zich het snot voor de neus gewerkt en haar nek moeten uitsteken voor klussen die in feite niet…

Een grijs mantelpakje, een witte blouse met een opstaand geplooid kraagje, een dubbele parelketting en blond opgestoken haar. Verborgen hartstocht in haar koele stem. Een onzekere hapering in haar oogopslag. Dat is mevrouw Wendels, onze bazin. Haar modern ingerichte kantoorruimte met dat reuze grote houten bureau, waarop behalve een notebook niets…

Het is alweer verschrikkelijk lang geleden, maar ik kan het me nog goed herinneren: de wekelijks terugkerende vraag van mijn moeder: morgen komt de werkster, wil je vanavond je kamer opruimen, want morgen komt de werkster en dan kan ze jouw kamer ook doen. Het was meer een opdracht dan een vraag, maar goed. Ik was destijds nogal obstinaat, dus ik…

Samen met duizenden anderen stond Sam in de file, stapvoets op weg naar zijn werk. Het had geregend en de ontwakende dag beloofde grijs en triest te worden. Toch waren deze omstandigheden geen barometer voor Sam. Hij zat ontspannen achter zijn stuur te neuriën en zocht niet naar trucjes zoals wisselen van baanvak om toch maar sneller vooruit te komen…

Ik kijk even in mijn glazen bol, wat me vandaag allemaal kan overkomen. Oei, binnen blijven dus, in ieder geval vanmiddag niet naar buiten das niet handig. Terwijl ik mijn lange nagels pimpelpaars lakt strijkt mijn zwarte kater zich langs mijn jurk. Theodorus heeft honger. Ik vul zijn voerbak bij en rek me uit. Ik doe mijn oorbellen in, beschilder…

Mijn muurtje waar ik mee bezig was, is niet zo mooi geworden, vanwege de oorspronkelijke bouwstaat, die verstopt was onder diverse lagen behang. Dapper heb ik alle behang verwijderd en het muurtje toch een kleurtje gegeven, maar helaas! Er moet iets anders gebeuren. Nu ben ik dus met laminaat bezig. Vreemd mens ben ik af en toe! Dit komt allemaal…

De eerste keer dat ik het woord advocaat heb meegekregen, was toen ik een jaar of acht was en ik mijn oma er één hoorde bestellen. Vervolgens zag ik haar aan een glaasje met geel spul lurken. Ze kon onwijs genieten van haar advocaatje. Moet in dezelfde tijd geweest zijn, dat ik op school een liedje leerde: “Advocaatje leef je nog, i-a dee-a”. Heel vreemd…

Dit wordt geen noodkreet, maar een oproep. Al zou deze hartenkreet met gemak voor een noodkreet kunnen doorgaan. Arbeidsgehandicapten; helaas ben ik door een ernstige ziekte behorend tot die categorie. Niet als gevolg van de ziekte zelf, die heb ik overwonnen, maar als voortvloeisel van een bijna twee etmalen durend coma. Met het operatief uitschakelen…

‘Met veel ballen graag!’ klinkt het uit 20 monden tussen 12 en half 1 ’s middags in de eetzaal. Nee, soep zonder ballen is eigenlijk geen soep. Dus ach, wat haalt het uit, dan gooien we er toch nog een paar pondjes gehakt door iedere dag! Zij blij, dus wij ook blij. Zo gaat het en zo hoort het ook in het verpleeghuis. Na zeven weken vakantiewerk…

Mochten huizen praten... dan werd ik nu dagelijks tientallen keren vriendelijk toegeroepen door woningen die voor een overgroot deel door mijn handen werden gebouwd. Door gebouwen die mijn ziel in zich meedragen en waar ik met véél liefde voor de stiel prachtige creaties tot leven bracht. Steen na steen werd mij steeds weer de gunst verleend om dromen…

Als het grint van de oprit onder mijn voetstappen protesteert, ontwaakt een kat uit zijn middagdutje. Verschrikt schiet hij weg in de struiken. De grote hond blijft liggen waar hij ligt. Aangezien dat pal naast de voordeur is waar ik aan wil bellen en ik het beest zacht hoor grommen, knerpt het grint ineens niet meer zo enthousiast. Omzichtig nader…

Bij het openen van de gordijnen werd ik toegelachen door het zonnetje. Ik voelde me heerlijk uitgeslapen en had een leuke dag voor de boeg. De kinderen waren ook zeer aangenaam die morgen, en dat scheelt voor mijn humeur. Ik hoorde de vogeltjes fluiten terwijl ik aan het genieten was van een heerlijk kopje koffie. Voor mijn gevoel kon niks mijn dag…

Als je iemand vraagt: heb je wel eens van putjesscheppers gehoord? zegt iedereen, ja natuurlijk hebben we wel eens van putjesscheppers gehoord. Wie heeft er nu nog nooit van putjesscheppers gehoord. Zeg nou zelf. Dat heeft toch iedereen. Putjesscheppers, nou ja! Maar zeg nou eerlijk, wie van ons heeft ooit een putjesschepper gezien? Eerlijk zeggen…

Hij liet me zelfs zijn paspoort zien om maar te bewijzen dat hij echt eenenvijftig jaar oud was. Adrianus zag ik staan en zijn achternaam was bijna de voornaam van mijn vader. En inderdaad, hij was geboren in 1954. Het was hem niet aan te zien, veertig had ook gekund. Zo snel als hij zijn identiteitsbewijs tevoorschijn had gehaald, zo snel trok hij…

Net even met de notaris gebeld. Even vragen wat een samenlevingscontract precies inhoudt. Notaris heeft uiteraard de bekakte stem die nu eenmaal bij zijn branchegroep hoort. ‘Eh..u weet dat een sjamenlevingscontjact circa 550 Oiro kost, Menjeer Pjaco? Dat is geen pjobleem voor u, nààr ik ààn meg nemen?’ Jezus wat een randeikel, maar ja ik heb die…

Verschrikkelijk vond ik het, iemand in te moeten werken. Ik moest mijn plaatsje afstaan en zij ging mijn werk doen, zij nam mijn plekje binnen het bedrijf in. Ik voelde een vreemd soort jaloezie en onzekerheid. Stel nu dat ze het beter doet dan ik of dat ze haar aardiger zullen vinden. Belachelijk om dit te denken, want ik was toch zelf degene die…

Ik ben nooit in een straat geweest die sterker rook dan de Rubroekstraat in Rotterdam. Volks, warm, arm en benauwd rook het er. Het was een geur van natte schimmel, tweedehands kleren en doorgekookt eten, een geur van zwaarlijvige vrouwen die uit het raam hangen, een geur die ik niet kende, die hooguit familie was van de geuren op de zolder en de vliering…

Hij werd er moedeloos van. De fierheid die hij ooit met zich meedroeg, reduceerde langzaam tot een zielig hoopje ellende. Niet in de eerste plaats door zijn levenswijze, dan wel door de manier waarop hij zijn bedrijf ten onder zag gaan. Het was een levenswerk, zijn levenswerk. Helemaal niet groots in de begindagen, toch wist hij dat er nood aan was…

Betreft behandeling dispuut. Na alles te hebben overlopen - de verdeelde meningen, het geruzie - kom ik tot de volgende conclusie. Een sanctie is op zijn plaats. Doch, niet in de mate die eerder vooropgesteld was. Getekend, ‘De meester’. Deze nota deed mij huiveren. Het leek de doodsteek aan het onderlinge vertrouwen van de groep. Hoe kon het nu…

Vervelend wanneer je je het slachtoffer voelt van het overdonderende gedrag van een ander. In werksituaties wil dat nog wel eens voorkomen. Sommige chefs hebben er een handje van om misbruik van hun macht te maken. Ze proberen hun medewerkers in een slaafse rol te dwingen. Op allerlei managementcursussen wordt er op gewezen hoe verkeerd zo’n gedrag…

De ochtendkrant bezorgen. Dát lijkt hem wel wat. Zijn broers houden er immers ook een baantje op na naast school? Hij mag het proberen, onze jongste van dertien. Er is een wijk vrij, wel een eind fietsen maar alla. Als hij die eerste maandag om vijf uur 's morgens een boterhammetje staat te smeren, staan zijn vader en ik ineens naast hem om hem sterkte…

De wekker krijste hem uit een woelige sluimer. Het vervloekte ding stond in een andere hoek van de kamer. Het was een berekende zet. Het dwong hem om snel op te veren, en half kreunend, zwalpend, het ding te laten zwijgen. Soms, op een betere dag, zei hij het ook. Zwijg! Hij zei het op een scherpe, zekere toon. ‘De dageraad moet nog beginnen…

“Hoe was het vandaag op je stage?” “Mwa, gewoon.” Mijn dochter keek niet op van haar bord. “Kun je wat duidelijker zijn? Wat bedoel je met gewoon?” Zuchtend als een leeg lopend ballon legde ze haar vork neer. “Nou, gewoon, het werk is vet saai. Het enige dat ik moet doen is kleding terughangen uit de paskamer.” “Het is pas je tweede week, je kunt…

Net op tijd, nog voordat de telefoon zou overschakelen naar voicemail, grits ik de hoorn van de haak. "Met Esmé..." "Met Julliette, van uitzendbureau Unique. We hebben uw sollicitatie op de functie van Intercedente in goede orde ontvangen. Nu heb ik echter nog een aantal vragen..." Dat gebeurt vaker. In mijn eenzame strijd tegen intercedentes…

Een brede basis en een spitse punt. Je ziet het voor je, we kunnen niet allemaal samenklonteren in de top. Het werk zou niet meer gedaan worden. Daarom is het een gevleugelde zin geworden: “We doen het samen.” De managers staan gedwee bij de beamer te verkondigen dat ze zonder het team niets zouden presteren. Ze flensen een fraaie presentatie in elkaar…