Het verleden haalt je in als je ouder wordt. Ik zie vanaf mijn balkon een paar werklui aan bedrading bezig ze staan samen op te rollen en ik volg hun werkzaamheden. Ineens moet ik (terug in de tijd) denken aan het uithalen van de gebreide truien, en borstrokken, jawel die laatste bestonden echt in de tijd dat het echte winters gaf, waren kinderen verplicht…

Ik ben 83, dus automatisch denk je wel eens aan vroeger. Bij mij was een verjaardag feest altijd gezellig. De zaterdagavond was meestal de gekozen avond om een verjaardag te vieren. Er werd koffie geserveerd met een slagroomgebakje en niemand klaagde over zijn gewicht en van cholesterol had men nooit gehoord. Sommige vrouwen staken een sigaret op en…

Eigenlijk had ik er niets meer over willen zeggen. Als columnbakker twee stukjes over hetzelfde onderwerp dat leek me wel genoeg. Maar toen ik gisteravond de voorzitter van de raad van toezicht van het betreffende verpleeghuis bij Pauw (uitstekend op dreef) haar hooghartige verdediging van de wantoestanden hoorde brabbelen steeg het bloed weer naar…

Wanneer je de berichten mag en moet geloven is ouder worden bijna een milieuramp aan het worden. Toen mijn grootouders nog leefden, was dat niet zo, althans niet in mijn ogen. Ouders hebben er ook niet veel last van gehad en over dat laatste gaat het nou net! Het lijkt er de laatste tijd bizar veel op, dat ouderen een last voor de gemeenschap zijn.…

Staatssecretaris Martin van Rijn bij Pauw, dinsdagavond. Vader van Rijn heeft in niet mis te verstane bewoordingen de pers geïnformeerd over hoe het werkelijk toegaat in het verpleeghuis waar hij zijn vrouw dagelijks bezoekt. Deze opmerkelijke stap dwingt zijn zoon naar de studio om weer eens rekening en verantwoording af te leggen van de Zorg nieuwe…

Vader en moeder Jansen zaten gezellig met hun twee kinderen op zaterdagmorgen te ontbijten. Op de andere werkdagen was papa al vroeg naar zijn baas en Jantje en Nelleke kwamen als altijd veel te laat uit bed. Moesten zich dus snel wassen en aankleden en gauw een beschuitje of een boterham met hagelslag eten en dan naar school fietsen. Maar zaterdag…

Vreemde titel natuurlijk en ik zal met de deur in huis vallen uit te leggen wat ermee wordt bedoeld, reclame beheerst ons leven, alles wat er binnenkomt via tv, bladen, kranten, radio etc. heeft allemaal met reclame te maken en nu is de laatste tijd krankzinnig veel (of ligt dat aan mij?) reclame die speciaal gericht is op rimpels van die kreukels in…

Mario van Parijs kocht voor een prikkie een grote bonk roest. Een oude loodsboot, rijp voor de sloop. Acht jaar lang werkt hij dag en nacht aan het schip. Bloed, zweet en tranen. Met vaartochten en verhuur van deze museumboot 'Castor' verdient hij vervolgens zijn geld. Hij is echter al heel lang boos. Hij wil niet langer toezien dat in de Middellandse…

Je wist het wel, maar je gelooft het pas als je het ziet. De Mediamarkt doet een actie en biedt Uggs aan voor de helft van de prijs. Uggs, dat is blijkbaar een soort laarsje met bont, oorspronkelijk uit Australië. En voor dat laarsje verdringen zich in alle vroegte duizenden mensen voor de filialen. En die mensen willen allemaal tegelijk naar binnen…

‘Ik lijk wel een heks’ zeg ik tegen mezelf in de spiegel, terwijl ik met mijn handen aan mijn haar pluk. ‘Zal ik je bezem vast klaar zetten', zegt T. als ik de kamer binnenkom. Vader en zoon zitten naast elkaar op de bank. Ze kijken me grijnzend aan. Ja, doe maar, grap ik mee, want ik nam me voor om me niet langer uit het veld te laten slaan door…

Soms heeft televisie nog de kracht om je ogen te openen. In de herhaling zag ik een onthutsende aflevering van Zembla over de komende veranderingen in de zorg. Decentralisatie is weer eens het vehikel waarmee bezuinigingen over de rug van de meest kwetsbaren moeten worden binnengehaald. De coalitie haalde een Pyrrusoverwinning van 37 tegen 36 in…

De hang naar afzondering en contemplatie, naar meer van het verticale naast het horizontale, is de mens al eeuwen eigen. Hoe hij, een vertegenwoordiger van het hogere, uiteindelijk in het westen belandde, is dan ook een vraag die mij bezighoudt. Ik zie hem immers overal om me heen. Op posters en zelfs voor het raam van het schuurtje van een man van…

Een klein hummeltje tekent vol enthousiasme een tekening voor de juf. Trots laat ze het aan haar zien. De volwassene reageert fel: 'de zon is niet blauw, je weet toch dat ie geel is?' Zo wordt al op zeer jonge leeftijd creativiteit vakkundig vermoord. Fouten maken, dat mag niet. Presteren, zul je. Dit voorbeeld komt in me op tijdens een avondje …

De titel zegt alles al, ik heb alles en niks met kleine ruimtes, en met alles bedoel ik dat een kleine ruimte me in negatieve zin, bezig houdt terwijl niks zegt, zet of leg me niet is een te kleine ruimte want ik heb er alles en dus ook niks mee! Zo kan het gebeuren dat je als kankerpatiënt dat fantastische apparaat in moet, MRI genaamd en begrijp me…

Ik ben de laatste tijd wat meer stukken gaan lezen op deze site. Ook in combinatie met gedichten van een aantal schrijvers op de aanverwante gedichtensite. Vreemd genoeg zie ik dan reacties van mensen daar op dingen die hier gebeuren. En misschien gebeurt dat ook wel andersom. Ik zie niet alles, want ik lees niet alles. Ik denk dat niemand alles leest…

Is er hulp voor mijn probleem? Kan iemand me zeggen wat ik moet doen? Ik moet schrijven, ik moet pennen, ik moet de toetsen raken, ik moet mijn gedachten kwijt, ik moet ik moet, heb ik hulp nodig? Ben ik absurd bezig? Vraag me een onderwerp en ik schrijf, vraag me " wat ik deed vandaag" en je krijgt een verslag! Leuke dingen maak ik mee, oké, soms…

Als wij er niet meer zijn, wij allen hier al schrijvend op de site, diezelfde site die ervoor zorgt dat we kunnen schrijven wat we willen, we kunnen reageren op alles wat we lezen, we kennis maken met andere schrijvers en natuurlijk ook schrijfsters, als wij er niet meer zijn dan zijn er natuurlijk allang anderen die onze plek hebben ingenomen.…

Subtitel: pseudologica phantastica Titel: De kleine blonde dood Auteur: Boudewijn Büch (1948-2002) Dédé Als gevolg van de val van een trap, komt Mickey, de zoon van dichter Valentijn, in het ziekenhuis terecht. Daar blijkt dat zijn zoon in een coma is geraakt. Hierop besluit de poëet Valentijn zijn zoon te redden, te bevrijden, hem uit…

Daar zit ik dan. Moe maar voldaan. Op het rode pluche. Koffie in de hand. Het grote witte doek voor me. Ik heb gekozen voor een prijswinnaar. Gouden Palm, filmfestival Cannes. De Turkse film heet voor ons Nederlanders: 'Winter Sleep.' Even daarvoor heb ik gezeuld met zeventien kilo platgetrapte lege blikjes. Netjes in zakken verdeeld: blik en aluminium…

Zaterdag op het winkelcentrum, waar we bij de grutter die op de kleintjes let wat spulletjes halen, niet teveel, want alles wat door de mond gaat, komt er in de rondte bij, zo gaat dat nou eenmaal. Je bouwt wat relaties op in zo'n winkel en eigenlijk maakt het geen bal uit dat je de persoon waar je mee aan de praat raakt nog nooit gezien hebt, welnee…