Ze bewegen in slow-motion, slepen hun vlekkerige huid achter de rollator aan, amechtig staan ze irritant voor je in de rij. Tegelijkertijd terroriseren ze met hun scootmobieltjes de koopgoot, boodschappen moeten gedaan. Thuis hebben ze de aanbiedingen van de supermarkt doorgenomen, een krop andijvie bij de Lidl, gehakt wordt er bij de C1000. Maar dat…

Ik was als kind eens op een jeugdkamp van de LCGJ (gereformeerde kampen van een week) en er was toen een leidster met heel grote borsten, waar ik erg verliefd op was, aan aftrekken deed ik toen nog niet, dus was het duidelijk dat ik met name op haar borsten viel, daar het liefste eindeloos aan wilde zuigen, likken, kneden. In mijn dromen hingen ze…

(aan wijlen Ted Hughes) Zeg, beste Ted, vertel me nog eens, hoe zag jij Sylvia Plath in jouw dromen destijds op deze heftige planeet? Wat gaat mij dat aan? Dat is waar, jij was ooit getrouwd met haar, maar dat zegt geen enkele suikerbiet, zo'n officiële binding werkt meestal verstikkend, ik weet niet wie dat idee de wereld in geholpen heeft, maar…

Ik zat eens op een HAVO voor volwassenen in Alkmaar, om alsnog mijn diploma te halen of tenminste enkele deelcertificaten, wat faliekant mislukte, ook omdat ik voor de andere helft in een klooster mijn andere leven leidde. Ze kwamen op dat idee om me deels weer terug te sturen naar de 'normale' wereld, voor meer sociaal contact. Nou, dat viel zwaar…

Een rustige straat.. Het is rustig in de straat, alleen de alleroudsten zijn gebleven, inclusief de nieuwe weduwe. De enige beroering vanmorgen ontstaat door een fout bezorgde brief, die er dreigend uitziet alsof een incassobureau klaar staat met pek en veren. De buurvrouwen links en rechts vragen elkaars advies, op het stoepje pal voor mijn raam.…

De tuin ligt er verwaarloosd bij, planten gaan perken te buiten en tussen de tegels groeit ongewenst kruid. Wandelen was zijn lust en leven, kilometervretend heeft hij wanden bezaaid met medailles, tegels en oorkondes. En nu wacht hij. Op de buitenlandse dame die hem onder de douche zet, was hij maar tien jaar jonger. Op de verplegende die hem met…

Ik begin steeds meer te lijden aan persoonlijkheidsverlies in deze opdringerige, lawaaierige, reclame-volle, dwaas-snelle, overspannen-arbeidzame, door techniek beheerste, opgevoerde nepsamenleving. Ik raak besmet door het virus van de collectieve identiteitsstoornis. Vele krachten dwingen ons om gelijk te zijn aan de de massa, om identiek te leven…

Mijn prettig gestoorde minder toerekeningsvatbare aardige excentrieke overleden buurman, met chronisch pathologisch verlies van verscheidene liefdes, had op z'n begrafenis een muziekwens: Napoleon XIV: 'They're coming to take me away'…

Mijn buurvrouw, ik zou zo graag willen vragen hoe het met haar gaat. Ik zou zo graag vertellen hoe het met mij is. Het taalverschil is zo groot, dat wij elkaar niet begrijpen. Soms praten wij met handen en voeten, soms begrijpen wij elkaar totaal niet, soms ontstaat daardoor een misverstand. En soms als wij het snappen moeten wij hard lachen. Mijn…

Wees nooit bang, want verraders zijn overal, als ongedierte, maar zij dienen niet de liefde, enkel de haat, die hen vroeg of laat zal treffen, zoals God geen valse gluipaards duldt. Makkelijke prooien kiezen zij als slachtoffer, laf als hyena's, maar zij vergeten dat daden van onrecht hun zielen zullen vermorzelen tot op de laatste vezel. De natuur…

Ik reageer op de vorige hartenkreetschrijver, die beweert dat we 'verknipt en vertekend' zijn en daarmee zou de kous af zijn. Zijn conclusie luidt, dat we allemaal knettergek zijn en dat beroemde kunstenaars dat via hun werk hebben afgebeeld, duidelijk gemaakt. Zeer defaitistisch en fatalistisch om zo te denken, alsof we in één grote open inrichting…

Die familie bestaat niet, heeft nooit bestaan. Sommigen onder ons gaan uit van een gemiddelde, anderen van een ideaalbeeld. Ik kan u zeggen, beide komen voor in ons leven en voor u het weet is het alweer voorbij. Wij zijn verknipt en vertekend, zo gek als een deur. Lucebert en Van Oekel, Picasso en Dali, Jeroen Bosch, zij schilderden in woord en…

Er was eens een kunstenaar op het journaal, die de concentratiekampen heeft overleefd. Hij waarschuwde met klem voor het overal opduikende neo-nazisme, met een knip-oog naar zijn schilderijen, die als een protest gelden en die met een uiterste krachtsinspanning geschilderd zijn. Ik neem zijn angst bloedserieus. Hangt ons een zwaard van Damocles boven…

Love Parade Duisburg 2010 Wat een liefdesparade zou moeten worden mondde uit in een liefdesdrama.…

Zondag 25 juli 2010. Toevallig zet ik de TV aan en aanschouw een heruitzending van het intervieuw/debat "5 jaar later" waarin Jeroen Pauw spelenderwijs Mart Smeets zichzelf laat zijn. Met bewondering aanschouwde ik dit hemels ongekunsteld gesprek van een man wiens sportuitzendingen ik voor geen geld zou willen missen. Op een bepaald ogenblik dacht…

Herkent u dit ? Je hebt iets op je lever, boos of verdrietig, je wilt het van je af schrijven, impulsief gebruik je woorden die net over het randje kunnen gaan. En dan krijg je een mailtje, niet geplaatst want niet subtiel genoeg. Ik heb dan zo het idee van confrontatie, ruzie, de snelste vorm van communicatie. U zult begrijpen dat ik op zoek…

Paars-Plus is dus ter ziele! Ene Jort, een rijke gozer met bretelsobsessie, echt geen geestverwant, deelt wel mijn mening over de afschaffing van het Binnenhofpoppenkastgezeik, dat dit verscheurde land beter geleid kan worden door bekwame topmensen uit de zakenwereld, hoogleraren psychologie en economie, eventueel spiritueel verlichten, paragnosten…

(voor Raúl Rivero) In de stinkende sigarenrook van Fidel Castro, de hakkelende buikspreekpop dan, groeien sappige sinaasappelen, ieder jaar opnieuw. De bruine borsten van Cubaanse schoonheden vormen geen enkele troost voor de harde, eendimensionale kleiduifkoppen van een militair schrikbewind, talentvol ontmaskerd door de gevangen dichter Raúl.…

Opzitten, pootjes geven, haal de krant en lig vervolgens dood, maar dan ook doodstil. Een hond peilt, rechts haalt links in en ik mag er niets van zeggen, hier. Want dan moet er een naam opgeplakt worden, dat geloof je toch niet. De afgelopen week werd ik, muzikaal, bestookt met Mahler. Treurterreur, persoonlijk had ik zelfmoordneigingen na zijn…

Landend in mijn geopende hartchakra staat een opperhoofd gereed om veren uit te delen, om met mij aan de tequila te nippen, zorgen vliegen weg en angsten lossen op, zijn lach behelst het hele geestenrijk, hij heerst erover met souplesse. Mijn vuurrode droomogen schieten op onzekere, parelmoeren kleiduiven. De Witte Duif is mijn kruinchakra ingevlogen…