Je portret in de witte, chique, elegante lijst dat je bidprentje omvat en dat je lachende gezicht toont, siert nog altijd mijn bureau. Nooit meer zal ik terugkeren in je kamer in de seniorenflat waar we samen "Die Amsel" van de onvergetelijke Robert Musil bestudeerden, toen, op die morgen, die zo magisch was ons nog gegund was, aan de vooravond van…

Ik vraag me af of het een goede zet is van de regering van Kenia om de bij de toeristen zo geliefde homoseksuele leeuwen uit elkaar te halen. Je kunt je als weldenkend mens afvragen waarom je een bron van inkomsten zou willen mislopen alleen vanwege het feit dat homoseksualiteit in Kenia verboden is. De dieren doen niets anders dan droog neuken, iets…

Het was in die tijd - ik was acht of negen jaar oud - dat ik samen met mijn zus, onder leiding van onze moeder het gebed uitsprak van het bidprentje van Gerardus Majella in de feeërieke slaapkamer. De gebeden moesten uitmonden in een noveen die de voorspoedige genezing van onze broer van zijn geestesziekte zouden moeten bewerkstelligen; de genezing…

Nette, keurige dames met een oranje sjaal om verwelkomen de gasten op de met rood pluche belegde trappen die voeren naar de grote zaal van de Schouwburg. Borden met daarop de naam van de bank die het evenement van vanavond organiseert bevinden zich boven aan weerszijden van de trap. Kennelijk is er sprake van een verouderd, vergrijsd publiek dat in…

In gedachten zie ik al menig gefronst voorhoofd, zeker wanneer men de inzending van Bas Lieshout “Dát is echt balen” niet heeft gelezen. Het is maar goed, dat ik niet de gedachten kan peilen van personen, waar empathie latent hun denken en doen beïnvloedt. Ik kan me er dus ook van alles bij vorstellen, want het is ook voor mij wéér gênant te moeten…

In de jaren zeventig van de vorige eeuw hebben de schatrijke Texaanse gebroeders Hunt de zilvermarkt gemanipuleerd in de verwachting daar veel geld mee te verdienen. Op zeker moment hadden ze bijna de helft van de wereldvoorraad aan zilver in hun bezit en de prijs steeg in 1980 tot ruim het vijfentwintigvoudige van de prijs in 1973. De verwachting was…

De Veolia-bus had over De Heuvel gehobbeld en de halte op het Piusplein bijna bereikt, toen we in gesprek raakten. Ze zat al geruime tijd naast me en ik had vanuit mijn ooghoeken de leerachtige huid van haar wangen, haar grijze haar en haar bril geobserveerd Ik heb weleens overwogen hoe het zou zijn om in uiterste nood en eenzaamheid mijn zielenroerselen…

Toen ik het kobaltblauwe straatnaambordje met daarop de witte letters "Wattstraat" weer zag, wist ik: hier heb ik eens geleefd, gedroomd en gestudeerd in het krakkemikkige pand; de etage in de nabijheid van het kerkhof en van het gebouw met de benaming "Mater Dei" waar mijn jeugdvriendin zich eens had bekwaamd in het vouwen van lakens. Vader was…

Fragiele blaadjes dwarrelden van de bomen neer en kondigden aan of bevestigden dat het weer herfst was. Het was een heldere oktoberdag met een hemel, blauw als die van juli maar de kou zat al in de lucht. Ik was uitgenodigd voor een "Halloween-party" in het langwerpige gebouw, gelegen aan de snelweg dat ik van vorige gelegenheden kende en op mijn…

Ja, u leest het goed, vaginale droogheid gaat het helemaal worden volgens de fabrikanten die er een middeltje tegen uitgevonden hebben. Wordt waarschijnlijk anti-witte vloed in poedervorm, ook inzetbaar tegen schimmel. Volgens de reclame (Canesten) gaat de kut er van glimlachen, het wachten is nu op een spray voor de gulden snee. Zelf ben ik een…

De afwasmachine braakte uren aan een stuk haar vracht uit; vorken, messen en lepels in een kennelijk nooit aflatende stroom. Ik werd geacht er met een "big smile" bij te staan en een en ander op te vangen en af te drogen want mijn motivatie voor het werk was een vereiste en een voorwaarde. De meiden die eveneens op de school werkten waar zich dit…

....en daar trok die stoet, die tot melancholie stemmende optocht die de tranen naar de ogen doet wellen, nog door de straten, een kennelijk laatste reminiscentie, een armzalig restant van het enorme, gigantische drama dat zeventig jaar geleden de wereld bijna vernietigde en verscheurde. In de verte zag ik hen wegtrekken, voorbijtrekken in de regen…

De artsen hebben het hem plompverloren medegedeeld want de artsen nemen tegenwoordig geen blad voor de mond: "Uw ziekte is erger dan kanker. Als deze medicijnen niet helpen, dan hebt u nog maar kort te leven" Hij komt met zijn "zuurstorcabine" nog naar de fitness en trapt nog een kilometer weg op de hometrainer. De fysiotherapeut houdt nog een…

Je hoort er steeds vaker over en ook op FB word je er mee lastig gevallen. Klinkt verleidelijk allemaal. Maar ik blijf er steeds maar een onbehaaglijk gevoel bij krijgen, vertrouw het niet. Maar het zijn toch niet de stomste mensen die meedoen en er zijn al mensen rijk van geworden. Mis ik door mijn argwaan niet een gouden kans? Ik weet het niet.…

De mens is een streber. Hij streeft en streeft door, ook als hij zesentachtig is. De "horreur" van de doodsvertwijfeling, van de existentiële angst, van de immense leegte van de kosmos waarin men wegzinkt als een atoom, van het naakte, bleke skelet dringen niet door in de gezellige, burgerlijke woning die regelmatig schoongemaakt wordt. Het onkruid…

De rust van dit bos geeft mij altijd zo'n rijk gevoel. In het bijzonder in de herfst. Het dan dagelijkse veranderende kleurenpalet, het tempo der dingen, dat tussen die weelderige herfststormen en mystiek rustige ochtenden van nevels lijkt te pendelen. Zie dan toch die in de verte stil grazende reeën die plots opdoemen onder de, in die nacht neergestreken…

Hij kwam aanstrompelen bij de bushalte. Zijn O-benen deden een hippisch verleden veronderstellen. Schijnbaar in overeenstemming daarmee verklaarde hij: "De paarden die de haver verdienen, krijgen haar niet" en hij liet me in het ongewisse of hij doelde op de miskende verdiensten van zijn echtgenote, dan wel op die van hemzelf, of misschien op de merites…

Het is de tijd van al te prille, pas verworven en al te snel weer uitdovende liefdes en van het daaropvolgende liefdesverdriet, de tijd van feesten en beesten, van vossen en blokken, het is de studententijd waarnaar zo is uitgezien. Bij de bushalte staan groepen jongeren. De blue jeans overheersen; de meisjes dragen zilveren spelden in de lieflijke…

En zo belde ik vandaag alvast twee maanden voor het ‘risicojaar’ weer begint maar even met de zorgleverancier, dit omdat een beller nou eenmaal sneller is en men meteen op kan zoeken wat er voor antwoord komt. Natuurlijk weet ik dat dit ook via de pc kan, natuurlijk weet ik dat je in kunt loggen, maar dit gaat steevast mis, dus nam ik de telefoon!…

Na zeven jaar ben je teruggekomen en gedurende die zeven jaar had ik op je gewacht. De intercontinentale telefoonlijn was haast bezweken onder mijn emoties. Een krans, een tooi van grijze haren sierde je hoofd als een aureool en ik had een amoureus programma geïnstalleerd in het computertje tussen mijn oren; ten onrechte. Ik zie nog je magere torso…