Verhalen

Toen ik in het overdekte winkelcentrum kwam hoorde ik een zangkoor het Slavenkoor zingen. Mijn belangstelling was gewekt, ik wilde het koor zien. Toen ik de hoek omliep zag ik ze staan, wel ongeveer dertig mannen en vrouwen. Onder de overdekking klonk het schitterend. Het slavenkoor speelt zich af in de opera Nabucco uit 1842 van Verdi. Ik dacht aan…

In mijn vorige leven in 1883 was mijn huwelijk met Madeleine mislukt. Daarom ben ik vertrokken en kon ik bij een hospita een zolderkamertje huren. Op het bed onder het schuine dak met bruine balken lag ik eenzaam te mijmeren over het mislukte huwelijk. Het was mijn schuld, omdat ik het leuk vond de baas te spelen. Om te overleven onderwierp zij zich…

Op een zwoele zomeravond scheen de late zon nog prachtig en was het daarom nog helemaal licht. Over de weiden klonk heerlijke trompetmuziek. Ja, er liepen zo'n twintig muzikanten door het hoge gras, die flink bliezen. De rij werd gesloten door twee jongetjes; het ene zong mooi, het andere speelde op een kleine fluit. Plotseling hield de voorste man…

Mijn moeder liet mij ietwat opgelaten weten dat ene Camiel een vriend van mij haar had opgebeld met het goede nieuws eindelijk clean te zijn van de drugs. Helemaal opgewonden over dat goede nieuws en allerlei verhalen hadden haar overtuigd dat het ook iets voor mij was. Want ik was het 'waard' had hij gezegd, 'zo een goede gozer als hij'. Er zat…

Je was zeven of acht jaar oud. Je wist dat het tijdstip was aangebroken als de mevrouw met de mintgroene kaarten in de klas kwam. Je wachtte lijdzaam tot je naam werd genoemd, je kwam naar voren en liep mee naar het busje. Vervolgens werd je in het geblindeerde voertuig, via een jou onbekende route, hobbelend en schokkend door de halve stad vervoerd…

Kooistra woonde links van ons en aan de andere kant woonde de familie Klop. Klop was politieagent en beschikte over een dienstgeweer. Dat geweer is een keer zeer oneigenlijk gebruikt om buurman Kooistra een handje te helpen. Kooistra had een oude kat die wat mankeerde en die eigenlijk een spuitje diende te krijgen om hem uit zijn lijden te verlossen…

Wat was ik blij, dat zij niks in mij zag. Ik zat op een terras aan de boulevard van Zandvoort. Het terras was druk bezet. Aan mijn tafel was nog een stoel vrij. Heerlijk zat ik te genieten van het mooie weer. Opeens zag ik een jonge dame het terras oplopen. Ze had prachtig lang ravenzwart haar. Een weldadige bries zwaaide het haar naar achteren en ik…

Het is geen mooie stad, maar ik ben er geboren. Zij kan mij verleiden tot een onverklaarbare sentimentele ontroering, die ik, ondanks mijzelf, soms verfoei. Eens sloeg ik haar zomerse kermis gade vanuit de hoge uitkijkpost van het Gemeentehuis; de opeengepakte, voortschuifelende mensenmenigte ver beneden mij om de bonte carrousels met de paarden en…

Het was 16 mei 1940. De oude Geert zat voor het raam en was heel bedroefd. Opeens zag hij een hele rij Nederlandse soldaten voorbij gaan begeleid door gewapende Duitse soldaten. Hij riep zijn vrouw. ''Moet je nou eens kijken Marie, onze jongens gaan voorbij en naast de rij lopen Duitse soldaten met een geweer´´. ''Waarheen zullen ze gebracht worden…

Wendy heet ze en ze is 35 jaar en gescheiden van haar gewelddadige man. Het was juli in 2010 en erg warm. Ik belde aan en de deur ging open. Daar stond ze, een knappe vrouw met lang blond haar, alleen gekleed in een korte rok en een rosse bh. Met een geamuseerde lach op haar lieve gezicht, zei ze: 'Hallo Kees, kom binnen, warm hé. Wil je een biertje…

Ik had het beeld met tranen in mijn ogen gekocht en ze hadden het verpakt in een juist geschikte doos en er cadeaupapier, gedecoreerd met fleurige vlinders tegen een zwarte achtergrond omheen gedaan. De dames van de New Age winkel zijn heel klantvriendelijk, maar het is ook hun taak en professie liefdeloze of wellicht juist liefdevolle mensen bij te…

Eén van mijn favoriete bezigheden was vissen en dit bij voorkeur op paling. Voor het avondeten werden de pieren met een schop uit de grond getrild. Dat was nog een ware kunst want je moest natuurlijk wel weten waar je de schop de grond in moest duwen en hoe je moest trillen. Ik was daar, na jaren ervaring, aardig bedreven in dus was het jampotje vaak…

Ik weet niet precies hoe vroeg het nu is, maar het is in ieder geval té vroeg. Gister was ik jarig. Voor het eerst sinds jaren heb ik weer eens een feestje gegeven en dat werd door mijn vrienden kennelijk gewaardeerd want ze zijn massaal komen opdagen. Het is laat geworden ook. Dat wil zeggen, twee uur geleden heb ik de laatsten de deur uitgezet. Ik…

De klokken in Bangkok, Toronto en Moskou tikken gelijkluidend in hetzelfde ritme. Hun wijzers spoeden zich om steeds dezelfde trajecten langs hun wijzerplaten af te leggen. "Bid voor ons in het uur van onze dood!" Het uur van onze dood? Het uur van mijn vaders dood? Waar en wanneer zal het prijsgegeven worden? Is het het volgende uur, het daaropvolgende…

Het oude echtpaar Wouter en Mien had een advertentie geplaatst om hun woning in Drenthe te delen met een woning aan de kust in Noord-Holland, voor de duur van veertien dagen. Ze waren aan vakantie toe. Spoedig kregen ze een telefoontje uit Petten, waar de familie Schilders belangstelling toonde en of ze een foto mochten ontvangen van de woning. Dus…

In mijn kamer staat een citroengele, bolronde vaas met slanke hals. Een smalle en een bredere zwarte lijn omcirkelen haar, zoals een ceintuur het lichaam van een corpulent persoon omspant. De vaas is een familiestuk. Aan haar kan men vanzelfsprekend bezwaarlijk gedachten of gevoelens, geheugen of waarnemingsvermogen toedichten. Maar stel eens dat de…

We zaten die ochtend tegenover elkaar aan de eettafel en opeens zag ik twee dikke tranen over haar wangen glijden. Impulsief stond ik op en sloeg mijn armen om haar heen en zei: 'Ik heb jou gemaakt en alles wat ik maak is goed,' Ze lachte door haar tranen heen. Midden in de nacht werd ik wakker en voelde dat er iets niet in de haak was. Ze was…

'Ik heb goddomme een uur in de regen staan wachten op dat pokkebussie,' zegt oom Pim verontwaardigd, vanaf de andere kant van de salontafel. 'Je lijk wel gek,' zegt aangetrouwde nicht, die vervaarlijk aan haar shaggie trekt. 'Ze kenne toch belle! D'r zit toch een bel op die deur? Of niet soms..?' Elk jaar opnieuw dezelfde gezichten, gezeten…

Mama koesterde de foto. Deze nam een ereplaats in op het dressoir. De man voor wie de vlaggen in de stad dramatisch halfstok hingen, de man die door een hele natie gemist werd, was afgebeeld op het kiekje. Hij stond hierop zij aan zij met mama's verstandelijk beperkte zoon, die mijn broer is, ergens buiten bij een restaurant, solidair en geamuseerd…

Moeder is een vrouw die je moet gehoorzamen, anders is de sfeer in huis verpest. 'Doe noe moa'r wat ma zeg', zei ons pa altijd. Je bent onderdanig óf je bent weg. Maar ze zal eeuwig van je blijven houden, ook al ben je nog zo lastig. Oh, sterker nog! Hoe verschrikkelijker je bent, hoe meer zij je liefheeft. Want haar genade is groot! Ze wacht met…

Ik hoor de telefoon. Ik draai me om, zet de radio aan en trek het dekbed nog eens extra behaaglijk om me heen. Als het belangrijk is dan bellen ze nog maar een keer. Ik realiseer me dat het te laat is om nog iets van een ontbijt te fabriceren voor het nageslacht. Ik voel een knallende koppijn, dus reden te meer om nog even te blijven liggen. Na de nieuwsberichten…

Een van de eerste dingen die ik koop, als ik in Havana ben, is een fles rum. Tijdens mijn eerste bezoek aan Cuba heb ik ontdekt dat een fles Havana Club meer te bieden heeft dan potentiële katers. Voor een gebit met terugtrekkend tandvlees is een goede mondhygiëne van levensbelang. Elke ochtend poets ik direct na het opstaan uitgebreid mijn tanden…

Op mijn bureau staat een foto in een lijst, voorstellende een zandkleurig stenen standbeeld uit de dertiger jaren van een moeder met twee kinderen. Het beeld bekroont een brug in Den Haag, waarover dag en nacht onafgebroken een intensieve verkeersstroom haar weg zoekt naar andere delen van de metropool. De contouren van dit beeld tekenen zich op de…

De Duitse D-trein denderde Dordtwaarts door de desolate Drechtstreek. Daar dropte de degelijke dubbeldekker de Dortmundse diëtiste Dorothea. Dordrecht! Drie doldwaze dagen doorleefde de doortastende dikke Duitse dame daar. Dolhuis, Drievriendenhof, Dordtevaer deden Dorothea denken dat Dorothea droomde. Daarna Drierivierenpunt! Diverse Dordtse diners…

Wim de bijbelvorser en zijn vrouw Alie waren net thuis van het kerkbezoek. Het was zondagmorgen elf uur toen de huisbel rinkelde. Wim zat nog gekleed in zijn zwarte pak na te denken over de preek van de dominee. Hij had de bel niet gehoord. Zij was in de keuken koffie aan het zetten, en riep: ''Hé boterletter, de bel gaat, doe effen open.''…

De man met het kleine zwarte hondje met het Schnautzer-achtige kopje solliciteert kennelijk naar een zingeving voor zijn dag en voor zijn leven als hij voor de zoveelste maal paradeert in het park naast de snelweg met zijn kleine kameraad. Soms neemt hij het hondje op schoot. Wordt het leven tussen veertigjarig eikenhouten meubilair hem te veel? Is…

‘Zo nu eerst een kop koffie’ zei mijn vader die daaraan, naast zijn Caballero, behoorlijk verslaafd was mede omdat andere verslavende middelen in die tijd nog niet zo voorhanden waren en drank te duur was. Later, na zijn hartproblemen, nam hij elke avond twee glaasjes vieux. Dat moest van de dokter beweerde hij omdat het zijn bloed lekker dun hield.…

Leuk vind ik het om Indonesisch eten te bereiden. Natuurlijk heb ik eerst een boek met recepten aangeschaft. Altijd heb je kruiden nodig, zoals laos, sereh, Indisch suiker en nog veel meer. Die koop ik bij een toko bij mij in de buurt. De lekkerste gerechten maak ik met rundvlees, varkensvlees of kip, maar er zijn nog meer mogelijkheden, zoals met…

Het is zondagmorgen en foppe wordt alweer vroeg wakker en hoort de haan kraaien en zet de tv aan en rookt zijn koffie met een sjekkie er bij. Dan ziet hij op tv een programma waarin wordt beweerd dat ruimtemannetjes de bouwwerken in peru gemaakt hebben van lang geleden net als de piramides. Zo zo denkt foppe daar geloof ik niets van. Maar er zijn…

Het was een prachtige dag. Het was de zesde dag 31 mei tegen het middaguur. Ik kuierde met ferme stappen over een zandpad in de buitengebieden van D. De zon scheen, de warme wind joeg door het vette jonge gras en dwong de bomen speels tot een buiging, maar de bruisende vrolijkheid brak het gordijn tussen het leven en mij niet open. Een eindje achterop…