Ik kijk naar de blik van de mops. Een hond, die door crimineel doorfokken een kop kreeg die eruitziet alsof hij met een noodgang tegen een dichte garagedeur is gerend, maar met ogen die boekdelen spreken. Hij zit niet op het gras. Hij snuffelt niet aan een boom. Hij zit in een Bugaboo. Een kinderwagen, mind you! ​Vastgegespt. ​Het is een kinderwagen…

In de plaatselijke parfumerie kreeg ik een miniflesje parfum van Victor en Rolf mee. Ik spoot een beetje van het parfum in de wc-ruimte, die vervolgens de hele dag heerlijk rook. “Wat vind je van de geur?” vroeg ik aan zoon. Hij snoof. “Lekker, maar ik ruik alleen Victor.” “Dat vindt Rolf niet zo leuk, dat jij dat zegt,” reageerde man in het voorbijgaan…

Ik zit in een wachtkamer voor mensen die bloed moeten laten prikken. Dat is op zichzelf al een bijzondere categorie. Je komt daar niet voor de gezelligheid. Niemand zegt: “Goh, zullen we vandaag eens lekker samen wat bloed laten aftappen?” Er zijn vier kamers. Drie daarvan werken met een nummertje, zoals bij de slager. Dat geeft houvast. Structuur…

In de hoofdstad van een noordelijke provincie was een bijeenkomst van een Tibetaanse monnik. De moeder van een vriend nodigde ons hiervoor uit. Zelf zouden we enkele maanden later door Noord-India en Nepal reizen. De moeder was onder de indruk van Tibetaanse monniken, las over de Dalai Lama en het boeddhisme. Ik, midden twintig, ontmoette haar en…

Het is vrijdagmiddag en ik sta in de rij bij de biologische supermarkt. Voor me staat een man met een canvas tas waarop staat dat hij de wereld wil redden. Hij rekent een doosje blauwe bessen af waar je normaal gesproken een kleine tweedehands auto voor verwacht. Zijn vingers trillen een beetje. Niet overdreven, maar genoeg om te zien dat hij ergens…

De wachtkamer (2) Ik zit in de wachtkamer van de huisarts. Mijn afspraak loopt een klein half uur uit. Dat is op zichzelf geen schokkend nieuws. Bij een huisarts loopt het altijd een half uur uit. Als een huisarts een keer op tijd zou lopen, zou dat zo’n schok voor het zorgsysteem zijn dat de Inspectie Gezondheidszorg vermoedelijk direct een onderzoek…

Ze wandelden naar het pontje bij de rivier. Het witte wolkendek trok meteen de aandacht. Door de donkere lucht erboven kreeg het iets van perspectief, alsof zich daarachter een andere wereld verschool. Als je langer keek, leek je erin te kunnen verdwijnen. Er kwam een containerboot aanvaren. “Die komt uit Harderwijk.” Jip herkende hem van verre.…

Bij ons in de keuken stond er standaard een kannetje water klaar om de planten te begieten. Ik meende daarin een keer een rood slangetje zich te zien vertakken en dan valt niet te denken aan een boa constrictor, maar iets wat maar net te zien was van hooguit een paar mm lengte. En dat in leidingwater? Ik vertelde het mijn vader die niet de moeite nam…

Ze zitten er altijd al. Nog vóórdat er een bal is aangeraakt. Aan een tafel. Met glazen water, papieren voor zich die nergens over gaan en een blik die suggereert dat ze vannacht niet hebben geslapen omdat ze alvast hebben nagedacht over een ingooi in de 63e minuut. De voetbalanalisten. Voetbalanalisten zijn mannen die na afloop van een wedstrijd…

Een glimmende sticker op de binnenkant van de locker schreeuwt me in koeienletters toe: “Wat zit je haar goed!” In de kleedkamer liep ik zojuist langs de spiegel en dacht precies het tegenovergestelde. Ik check verbaasd een andere: “Hee, ben je daar nu alweer? Goed bezig!” En nog een: “Chop chop, de gewichten wachten op je!” Vast goed bedoeld, maar…

Zoon moest zijn ID laten zien. “Hij is zeventien,” zei ik verbaasd tegen het meisje achter de kassa. Is het zo’n film? “Zullen we morgenochtend naar de film gaan?” had ik hem gevraagd. “Oké,” zei zoon. “Welke, en hoe laat?” Hij had om drie uur ’s nachts nog lopen spoken — een echte nachtbraker, alleen te porren voor zijn bijbaantje als pizzabezorger…

Er zijn mensen die je zin behandelen als een suggestie. Je begint ergens aan, zorgvuldig opgebouwd, met een begin, een midden en zelfs een voorzichtig einde in zicht — en precies op dat moment springen ze erin. “O ja, dat had ik ook!” Of: “Dat doet me denken aan…” En weg ben je. Je staat er nog wel. Je mond beweegt misschien zelfs nog. Maar inhoudelijk…

In Vreeswijk wandel ik over de Lekdijk en blijf staan bij de Oude Sluis, hoog boven de rivier. Een magnifiek uitzicht over de Lek. Vlak onder me, metersdiep, het water. Ik denk aan Spinvis: “Ik ben niet bang dat ik val, maar bang dat ik spring.” Recht voor me ligt Vianen, precies tegenover het Merwedekanaal. In de verte de Hagesteinsebrug, rechts…

Sinds langer dan een half jaar ben ik vaak in het Vondelpark in Amsterdam te vinden. Het zogeheten fiets- en wandelpark leent zich uitstekend voor de benodigde beweging van iemand die dat goed kan gebruiken. Er zijn fijne bankjes, een aantal waterpunten, bijzondere mensen en hier en daar koffieverkopers, en een groot deel van het jaar ook openbare toiletten…

Column van Kees De goedbedoelde woorden die niemand vroeg Je ziet ze vaak al aankomen. Niet fysiek, maar in hun houding. Een lichte vooroverbuiging. Een gezicht dat zegt: ik ga je nu iets waardevols geven. Gratis nog wel. “Volgens mij…” begint het dan. Dat zijn drie woorden die zelden eindigen in rust. Laatst stond ik bij de supermarkt met…

In de tram luister ik naar een interview met kunstenaar Piet Paris. Ik heb de naam weleens gehoord en weet dat hij mode tekent, maar verder? Paris heeft een aarzelende, breekbare stem en klinkt eigenzinnig. Met een lichte hapering formuleert hij eindeloos zijn zinnen. Dan wijdt hij lyrisch uit over de borstplaat van de vrouw, en oh, de tepelhof,…

Column van Kees Gisteren besloot ik mijn schuur op te ruimen. Dat voornemen lag daar ook al twintig jaar, ergens achter de grasmaaier en een halve zak potgrond uit 2003. De dozen met folders en oude kranten stonden er als stille getuigen van een tijd waarin ik blijkbaar dacht dat reclamefolders historische waarde hadden. Je gooit ze nooit weg…

Column van Kees (observaties) Wachtkamers zijn ruimtes waar niemand vrijwillig wil zijn, maar waar iedereen zich voorbeeldig gedraagt. Ze zijn ingericht in een kleur die waarschijnlijk “rustgevend beige” heet, maar vooral doet denken aan afgekoelde havermout. De stoelen staan in een kring, maar het is geen gemeenschap. Het is een verzameling individuen…

De Olympische Winterspelen 2026 zijn nog niet voorbij, maar voor mij staat nu al vast dat de langebaan- en marathonschaatster Francesca Lollobrigida voor mij en velen met mij de meeste indruk heeft gemaakt. Fantastisch wat Jutta Leerdam, Merel Conijn en Femke Kok presteerden, maar Francesca Lollobrigida overtrof alles. Wat een genot om die schaatsheldin…

Column van Kees (observaties) Hij stond er weer. Zo’n straatinterviewer met een donsjack, microfoon met pluizige kap en de licht wanhopige blik van iemand die zijn carrière ooit anders had voorgesteld. Achter hem de winkelstraat, voor hem het winkelend publiek, dat net dacht even rustig een broodje te halen zonder geconfronteerd te worden met diepzinnige…