“Tot ziens” groetten mijn echtgenote en ik onze huisarts bij het verlaten van de spreekkamer. Een aantal personen in de overvolle wachtkamer keek met een onheilspellende blik naar ons; “zeker in slaap gevallen daarbinnen” mompelde een oudere heer halfluid… Eens in de drie maanden bezoeken wij samen onze huisarts voor een standaard procedure: bloeddrukmeting…

Dit is een tv-programma het bekijken niet waard, Mees heeft bij voorbaat gelijk en Groenteman doet links nogal zuur, zo zoetjes aan vertrouwt zij Den Balk niet meer. Maar waar moet zij het dan zoeken, niet in de peilingen, want die laten haar in de steek. Voetbalvrouw Barends begrijpt het nog een beetje, sport integreert, van links of rechts, zet voor…

Zij is echt heel erg lief, ik heb haar leren kennen vanuit het werk dat ik deed, thuiszorg. En dan kom je daar voor de eerste keer langs, een gezette madam opent de voordeur en je denkt, 'dat kan je zelf toch wel'. Maar neen, heeft te maken met een klier die het niet doet maar soms ook wel, heeft ze geen vat op. Desalniettemin staat de koffie steeds…

Ik wil dat je je schoenen uit doet. Waarom dan? Ik wil je vrouwenvoeten voelen en zien en tegen mijn hart drukken. Ik durf het niet! Kom nou op, je durft het wel. Doe gewoon je kousen uit, trek met je breekbare nagels je kousen uit. Ik wil zo graag je vrouwenvoeten tegen mijn steeds maar warmer en harder kloppend hart voelen. Jij vrouw weet…

Huib Klomp staat met klompen op de markt van Drachten op zaterdag. Ik heb hem een paar keer gesproken, het is een aardige man met een groot gegroefd gelaat en bakkebaarden en hij heeft zijn leven lang klompen gemaakt en verkocht. Nu staat er echter dat hij in het televisieprogramma 'Man bijt Hond' komt, al moet ik er wel even op wachten. Huib…

Ik heb te doen met die man, hij verwoordt het ongenoegen van menig Nederlander. Enigszins lichtgetint, de PvdA ging hem voor in de kwalificatie 'kutmarokkaantjes'. Maar deed die link(s)e partij er iets mee, wel nee, er werd in diverse bochten gebogen. Als ik nu door een Haagsche kansenwijk fiets, is de kans groot dat ik door knulletjes van soms…

IN het Bildt, in het Noorden van de Provincie Friesland, waar zus Margreet woont op de boerderij, voelde ik me meteen thuis. Het is een weids landschap dat ik al kende van Noord-Groningen, maar dan Fries met een eigen karakter en taal zoals de Feetwarmers zingen. Ik kan me voorstellen als je er vandaan komt dat je er nooit meer weg wilt hoewel er…

Dan is het ineens zover, je wordt hartelijk door je collega’s uitgezwaaid met lovende woorden, een spandoek boven de ingang van de SEH afdeling waar ik de laatste 12 jaar doorbracht als regeltante achter de balie en pc. Bloemen op het aanrecht in de te kleine koffiekamer. Overal A-4tjes met mijn gezicht en leuzen als 'Wil is de spil' en dokters die…

Neptunus is reeds glad geschoren. Golven scheerschuim stranden en voegen zich bij een deinende opgeklopte massa. Een enorme dot slagroom op het uitgestrekte zandgebak. Door de wind op drift geraakte schuimvlokken dartelen rond mijn benen. Tentoongespreide luchtigheid.…

Wat vreemd eigenlijk, zelf net over een depressieve bui heen en heel optimistisch gelovend dat de vitamine D wel zullen helpen, wordt zij door haar allebei zoons die dag gebeld. De één had geen zin meer in zijn oude hobby en de ander reageerde haast niet op haar verzoek iets gezelligs te vertellen. Kwam het door de regen, of doordat ze misschien…

Ik zag je, je zat in de rookruimte van de kroeg, je kreeg van mij waar je om vroeg, een vuurtje. Rokend kwamen wij aan de praat, bij mij zat er al een stevige borrel in en jij voelde je thuis bij de huiswijn. Ik dacht, meisje mijn, ik wil je niet misbruiken, laten we gewoon roken en drinken en vooral plezier beleven omdat het moment daar is. Haar…

De telefoon ging en ik nam op. Als dat Martha niet was. - Zal ik je eens vertellen wat ik nu weer heb meegemaakt? - Ik dacht dat jij in de Jellinek zat? - Dat is uitgesteld maar er is wel iets anders gebeurd, iets heel bijzonders, riep ze geheimzinnig euforisch. Van haar depressie van enige dagen geleden was niet veel meer te merken. - Steek van…

Toen ik jou voor het eerst zag, was het alsof er een enorme vuurzee aan mijn voeten ontvlamde. Jouw woorden lieten een enorme stofwolk in me opwaaien. Als een tornado vlogen duizend zandkorrels heen en weer door mijn lijf en schuurden langs mijn ingewanden en aderen, zodat ik van binnen schoon en gladgeschoren eindigde. Jij liet me dansen, jij liet…

Ik leefde voor jou. Alleen voor jou, want mezelf haatte ik als de pest. Je gaf me hoop, en je gaf mij leven om uiteindelijk ook te leven. Want wat was het leven toen eigenlijk? Mijn leven bestond in die tijd toen uit hele dagen slapen. Mijn hoofd was op, en mijn lichaam volgde de leider in het spel. Ik wilde niets meer. Maar daar vanuit het…

Waar is de eenvoud gebleven, de man met een knots, een vrouw aan de haren naar het hol gesleept. Hij overstelpt haar met schelpen en schitterende keien, verwarmt haar met een zojuist ontdekt vuur. En op dat moment heeft zij hoofdpijn.…

Ik weet niet meer wanneer het begonnen is. Of het mijn overleden ouders waren, de stilte van het wad, de stemmen in mijn hoofd, de wolken die eindeloos overkomen, de stilte in mijn hut, de vogels die vertrokken, het niet meer kunnen herinneren van dingen, de alcoholische versnaperingen om me wat beter te voelen, de politie die me achtervolgt, of het…

Ik was bang toen ik mijn sigaret opstak in het torenhoge boekenfort, bang voor valse smerissen en andere bandieten of dat die arrogante torens naar binnen klapten, bang dat ze de boeken van Hugo en Dostojevski hebben aangepast en dat er geen weg meer voert naar de dorpskernen van onderdrukte tranen achter versleten stripboeken met chocoladevlekken en…

Nog 1 nacht, dan is mijn oudste dochter jarig. Negentien jaar geleden heb ik haar voor het laatst gezien. Ze was nog maar vijf jaar oud toen zij en haar zusjes bij mij vandaan gingen. Verdriet maakt zich meester van mij, wat is het toch allemaal anders gelopen dan ik mij had voor gesteld. Nog 1 nachtje slapen en dan mag iedereen haar feliciteren, behalve…

Ik weet nog dat ik uit het ei kroop, donsnat en moede van het tikken met mijn eitand tegen de binnenkant van de schaal. Vermoeiend hoor, zo'n geboorte, en ik moest 't ook nog allemaal zelf doen. Pas bij het uitvliegen verweet ik mijn ouders mijn moeizame terwereldkoming, zelf wisten zij niets beters dan 'tsja, jij was ons eerste ei, wij wisten…

Martha in radeloze toestand aan de telefoon. -Hoe gaat het met je? Dat is altijd een leuke binnenkomer. -Z'n gangetje, Martha, maar hoe gaat het met jou? -Nou, erg slecht eigenlijk. Ik heb al tien dagen niet meer gegeten. Ik kan geen voedsel binnenhouden omdat ik steeds moet kokhalzen. Daardoor ben ik duizelig en sta te trillen als een rietje.…