In die tijd posteerden de vrienden zich vaak bij het raam, in hun groene fauteuils, om hun discussie aan te wakkeren en de problemen van mens, wereld en werkelijkheid te bespreken, zoals vrienden doen.... Het was alsof hen een licht gezonden werd; uit majestueuze wolkenpartijen in de verte vielen bundels van zomerlicht. De kamer was "tropisch"…

....en daar observeerde ik steeds die rozen: geel, wit, roze en rood, die daar stonden te pronken in het late seizoen op die merkwaardige, lange, houterige stelen..... "Auf der Heide blüh'n die letzten Rosen" zingt men en zo zal de dag spoedig aanbreken van mujn zeventigste verjaardag en met weemoed en tranen zal ik instemmen met dit lied.....…

Met mijn goede ouders; bij hun leven zozeer getormenteerd en gekweld door het levenslot en het ongeluk van hun zoontje, onze broer, legden we eens te voet de lange weg af vanuit zuidelijke gedeelten van onze stad naar het wevershuisje, eens het domicilie van de Heilige Petrus Donders, later missionaris in Suriname. Altijd zal ik me onze tocht herinneren…

De zon schijnt. Dat helpt. Waarom het helpt, zelfs nu ik weet dat ik huidkanker heb gehad? Weet ik veel. Het helpt. Net zo goed als het helpt dat poes een kopje komt halen, een, twee, een poosje lijkt hij niet weg te slaan, eist hij alle aandacht op. Om dan weer zomaar te verdwijnen. “Net een vrouw” zeg ik. “Getver, al die haren” zegt Woemi. Ze…

In die lang-vervlogen tijd trof ik je weleens aan als je aan het borduren was in je riante flat waarvan je nooit kon genieten....De klanken van de piano van de buurman bereikten ons door de dunne muren heen. Je had graag quatre-mains met hem gespeeld en wel op verschillende ongebruikelijke manieren.... Mijn goede vader, wiens nagedachtenis we eren…

De momenteel allerwegen zozeer gevreesde virussen hebben kennelijk nog altijd niet via de nauwe, fragiele schachten die mijn keel met mijn longen verbinden de laatstgenoemde organen bereikt die door een onbekende zijn opgehangen in de borstholte als het chassis van een auto.... Ik ben opnieuw langs het smalle, bochtige pad gegaan, op weg naar het…

Elke dag worden we op de hoogte gehouden van de stand van zaken omtrent de crisis: dat dit Corona betreft moge duidelijk zijn, dus die hoef ik niet te vermelden, tenslotte hoor je niks anders meer! In de ban van een moordlustig virus, onzichtbaar voor het blote oog, maar daarom des te gevaarlijker.... Elke dag weer een fors aantal doden, slechts.…

Waar de wereld inmiddels sinds enige tijd mee wordt geconfronteerd, is nauwelijks meer menselijk te noemen. Covid-19, ofwel het coronavirus, springt van mens naar mens en van continent naar continent en op deze verschillende werelddelen van land naar land. Inderdaad wereldleider, beter mijns inziens is -lijder, want hersens heeft de huidige Amerikaanse…

Tanka Mensen zien filmen en bewegende schermen. Vroeger kon dit niet, maar de eigen verbeeldingskracht werkte dan des te sterker. Prozatekst Tegenwoordig worden we erg verwend met mooie filmen, computerprogramma 's en allerlei boeken met onnoemelijk veel afbeeldingen. Mensen van enkele eeuwen terug moesten het zonder deze dingen stellen…

Toen de roemruchte negentiende eeuw ten einde liep was de eveneens beroemde staatsman wiens naam Thorbecke was gekomen tot het ontwerp en de oprichting van een nieuw schooltype, de Hogere Burger School en hooggeleerde heren traden aan om de leiding te nemen over de wanordelijke klassen van rebelse Brabantse scholieren, uit de klei getrokken. Op die…

In deze turbulente tijden schijnt de aloude menselijkheid te herleven die bezongen en verwoord werd in tal van aforismen en chansons en die verwaarloosd en ondergesneeuwd was door het heersende en dominante individualisme. "Alle gebreken worden verzoend door de zuivere menselijkheid" Zo is de hulpverlening als een paddenstoel uit de grond gerezen…

De zo lieflijke witte tulpjes die ik geschonken kreeg wegens de momenteel allesoverheersende crisis sieren nu mijn zwarte vitrinekast die achter haar glazen deuren servies bevat en eveneens lieflijke en kunstzinnige siervoorwerpjes. Bij nadere beschouwing tonen de bloemen roze vlekjes op hun blaadjes en in hun innerlijk bevindt zich het gele stampertje…

In de behandelkamer mocht ik plaatsnemen in een fauteuil die daar als het ware speciaal voor mij was opgesteld tot de longarts zou verschijnen die breed zou glimlachen als een uitbundige en enthousiaste minnaar op de dag van de huwelijksvoltrekking. Om de een of andere onzinnige en mij onbekende traditie moest de eerste injectie juist door hem gegeven…

De felrode bussen passeren nog steeds op de snelweg naast mijn huis zoals al sinds jaar en dag en ik observeer ze vanuit mijn hooggelegen raam. Sinds kort zijn ze leeg, maar wegens het maatschappelijk belang voeren de chauffeurs onverminderd hun taak en diensten uit ten behoeve van de weinigen die er eventueel nog gebruik van maken. Allerlei instanties…

Men kan ons alles afpakken, maar niet onze geest.... Urenlang lig ik op bed onder het dikke, donzige, sneeuwwitte dekbed en in een bonte werveling passeert een veelheid van gedachten,een veelheid van kleurige scènes en van koddige of desastreuze voorvallen uit een lang, voorbij leven. Ik draai de kaleidoscoop om en om, de wonderbaarlijke lamp die…

In Tilburg West strekt zich te midden van de vooroorlogse huizen en de bloesembomen een water uit dat ik op Bevrijdingsdag dit jaar voor het eerst aanschouwde. Met onze voetstappen omcirkelden we deze plas op de genoemde feestdag en de sterfgevallen die mijn vriendin getroffen hebben, waren onderwerp van ons gesprek... Haar gang is vertraagd na onze…

In de achterbuurt waar mijn vriendin nu een armzalig verdiepinkje gehuurd heeft duiden desolate en vervallen voordeuren van gezinnen die nu eenmaal moeten doormaken wat hun leed met zich meebrengt.... Ik doorkruis de Berkdijksestraat die de somberheid demonstreert die veel mensen in deze tijd beheerst ondanks welvaart, materie en liefde. Mijn oog…

Het zal voor velen onbegrijpelijk zijn, maar hoe weldadig is niet de saamhorigheid en het "regime" in mijn goede geboortestad Tilburg, nu, in het hart van de Corona-Crisis....! De door mij eens als zo hardvochtig en onmenselijk ervaren "welzijns"-organisatie komt momenteel aan de deur met gratis soep en maaltijden; mijn doorgaans norse en "anonieme…

Mevrouw is gearriveerd op de Dagbehandeling Oncologie....De verpleger verzoekt haar zich uit te strekken op het bed. Het grijze haar van mevrouw is als een keizerskroon. Ze klemt haar tas, een onmisbaar attribuut van de ouderdom, tegen zich aan alsof deze haar enige bondgenoot is in duistere tijden. De verpleger toont belangstelling. Nee, het valt…

Een nieuw licht overspoelt de wereld. De vogels zijn teruggekomen en zij nestelen in de bomen rond mijn huis. Zo brak ook in het lang-vergeten jaar 1956 de Paastijd eens aan. Ik herinner mij hoe de lange Bosscheweg zich als een kosmopolitisch lint uitstrekte en hoe ik de bonte afwisseling van winkels waarnam met het halve, nog niet ontwikkelde bewustzijn…