Een hotelkamer als zoveel andere, maar op de een of andere manier toch niet vergelijkbaar. Rechts twee keurig opgemaakte bedden met twee leeslampjes erboven, waarvan er één het direct af laat weten. Links een bureau waarop een kolossale televisie prijkt, die we uit pure balorigheid toch even uitproberen. Geen beeld, wel knoppen die spontaan loslaten…

Na dat mijn dochter eens bij mij thuis geweest was en verteld had dat zij nog foto`s in haar bezit had, was zij zo vriendelijk om er een aantal bij te laten maken voor mij. Helaas was ik die kwijt geraakt nadat iemand van een stichting die had gehaald en de belofte om ze terug te sturen niet was nagekomen. Gisteren kwam zij ze brengen samen met…

We gaan allemaal dood. Dat is realiteit, wen er maar aan. Onwezenlijk idee, dat wel, want je huppelt toch onbekommerd rond op die wereldbol. Aantrekkingskracht houdt je overeind, maar uiteindelijk houden je lemen voeten geen stand, val je om, en zo hoort het ook. Maak er wat van, verwen jezelf eens, gun een ander z'n leefruimte, verschuil je vooral…

Soms kan het gebeuren dat je helemaal niemand een strobreed in de weg hebt gelegd en je enkel en alleen maar met je eigen zaken zit te bemoeien, niks meer en niks minder. Je zit geen slimme plannetjes te bedenken om mensen voor je karretje te spannen en je bent al helemaal niet bezig anderen onderuit te halen. Sterker nog, helemaal niemand kan last…

Gisteren was onverwachts een bijzondere dag voor mij. Ik opende mijn post op mijn computer en ineens stond daar een brief van een voor mij onbekend persoon. Nieuwsgierig zoals ik ben opende ik meteen deze brief geschreven in doc. Terwijl ik de brief begin te lezen begint mijn mond steeds verder open te zakken door de lieve en leuke dingen die er…

Het lijkt of ik geboren ben om als tankstation te fungeren. Een faciliteit waar mensen bij gelegenheid stoppen om zich te laven met troost, aandacht en begrip. Het is niet erg vind ik, dat mensen dat van me vragen. Zeker niet als het vrienden zijn. Ik heb graag vrienden om me heen, ze zijn belangrijk voor me. Soms laat het leven mij ook met vragen…

Links van het bed, een salontafeltje, overgenomen door opzichtige asbakken en zweetkringen. Zieke zenuwen achter mijn oren knarsen mijn tanden kapot. Ze zou er vandaag zijn, om drie uur spraken we af. Ik kan mij nooit vergist hebben. Vanaf de seconde dat ze instemde ben ik gaan aftellen. Nu sta ik hier al dertig minuten, wachtend.. Voorbijgangers…

Ik sta aan de wieg van mijn graf, drie decades werkte ik aan mijn oude dag. Zorgenloos, dacht ik, als het eenmaal zover is dat ik niet meer werk, niets meer werkt, dan is er nog iets om op terug te vallen. Minimum lijden, de alom door krijtstrepenpakken bewierookte marktwerking zadelt senior op met een karig salaris, z'n eerste en laatste loonstrookje…

Het begon heel onschuldig. Koken met sterren. André van Duin hielp Cas Spijkers in de keuken. Om te gillen was dat. Als ik had geweten wat daarachter weg zou komen had ik daar niet zo om gelachen. Sindsdien hebben we het ene na het andere programma met sterren op tv. Dansen, schaatsen, wie van de drie, Babbelonie, en nog veel meer spelletjes. Zoals…

Is mij dat even lachen,dat was iets wat ik nu op deze regenachtige zondag toch zeker niet verwacht had. Mijn weekendje motorrijden is voor even uitgesteld vanwege het Nederlandse weer dat nu eenmaal niet te voorspellen is. Niet dat ik daar nu mee i zit,want dat is iets wat ons altijd kan gebeuren. Maar dat is wel de reden dat deze dag een beetje…

Soms walsen ze zomaar je leven binnen, als de wind die je onverhoeds een zet in je rug geeft en je de verkeerde kant op blaast. Je ogen gaan er meteen van open! Net als je denkt je evenwicht hervonden te hebben en er geen wolkje aan de lucht is, steekt die wind ineens weer op om zand in je ogen te blazen en terwijl je verblind je omgeving aftast…

In een huisje met kleine kamertjes staan her en der zoveel spulletjes. In een van de kamertjes zit ik te typen: “Hoe zal het verder gaan?” Over een maand of wat komt er een lief kleintje bij. Alles staat in het teken van deze verwachting. We wonen klein, maar ach, we zijn zo blij met elkaar. Zij met haar dikke buik en ik met een buik-je. Happy…

Marktonderzoek, een weg vinden naar wat het leeuwendeel van de bevolking behaagt, dat pad heb ik 30 jaren bewandeld, data gerangschikt, soms naar willekeur omdat dat van mij verwacht werd. Chi-kwadraat en nomogram overboord, want de klant was koning. Een gisse witteboordencrimineel heeft de zaak laten ploffen, doei doei oudere werknemer, sterfhuisconstruerend…

Min-max, 24-32 uur per week, minimum loon, opgebouwd telt niet meer, behalve als je terug keert van een zomerreces als minister, krijg je er zomaar 30 procent bij. Twee weken geleden las ik een advertentie in De Posthoorn, Meavita zat verlegen om huishoudelijke hulpen. Ik had geen inkomen, geen kapitaal en ook geen appeltje voor de dorst, maar wel…

Het is nog vroeg voor de Zaterdag, voor mij althans; waarom ik zo vroeg wakker ben weet ik eigenlijk niet. Ik lieg - als ik eerlijk ben weet ik het wel - ik zit te wachten op een e-mail. Op een mail van een man; ik heb daar contact mee via een site op de computer. We gaan volgend weekend motor rijden: dat heb ik ongeveer 15 jaar niet meer gedaan…

Vriendschap is iets waar ik soms bang van word. Het kijkt je aan en lijkt tandeloos tegen je te grommen dat je uit moet kijken met wat je zegt. En als ik dan besluit te spreken en toch gebeten word, dan blijkt maar weer hoe kwetsbaar het is.…

Treurig kijk ik terug op mijn eerste rookvrije kroegentocht, de ziel is er uit geknepen, betutteld zit ik buiten want ik ben zwart van binnen. Als een omgekeerde neger voel ik mij gediscrimineerd. De Indiaan in mij zegt, die deken heb je niet meer nodig, de signalen worden nooit meer begrepen, begraaf de vredespijp.…

Dat ben ik als ik te diep in een glas heb gekeken, een moslim is het zomaar, een taske thee voldoet. Job verkwanselt de hoofstad van Nederland, tijd voor een andere baan, een wereldstad naar de kloten geholpen, maar wacht eens, daar ligt een uitkering in het verschiet. Wouter verloochent al zijn principes, kaasschaaft de bevolking naar een minimum…

Net als je denkt dat je het weer een beetje aankan, komen er problemen terug. Niet goed wetend wat je nu weer moet doen, vraag je jezelf af: 'waar doe ik het voor?' Ik leer omgaan met mijn emoties en omgaan met de realiteit, je realiserende dat je niet de enige bent die problemen kent. Bij de lessen over emoties wordt je verteld er anders mee…

Mooi woord, geeft aan dat je ergens voor staat. Vol overgave dien je van repliek, tegelijkertijd maakt het zwak, want je laat het achterste van je tong zien. En dat proeft bitter.....…