"Dit krijgt u" had men toegezegd en het was alsof Sinterklaas als in mijn verre jeugdjaren cadeaus zou gaan uitdelen aan onnozele, armlastige kinderen die beschroomd en verlegen de indrukwekkende Goedheiligman onder ogen kwamen. En men toonde in de zogenaamde "modelflat" de met kraakwitte tegels betegelde badkamer, de kookplaat, de dubbele ramen…

De Perzische kat was als een fotomodel te midden van haar soortgenoten, met lang, grijs haar en felle okergele ogen die mij beurtelings verbaasd, hulpbehoevend of liefdevol aankeken. Kennelijk kan een kat ook eenzaam zijn. Vaak raasde Cosmo dolzinnig en alsof waanzin haar in zijn greep had door heel mijn huis. Bij mijn thuiskomst vond ik haar vaak…

(voor Mary Robinson (1757 - 1800)) Jij bent geboren als Mary Darby op 27 november 1757 in Bristol. Jouw ouders waren de marinekapitein Nicholas Darby en Hester Vanacott, die in 1749 in Donyatt trouwden. Jij bent op 19 juli 1758 als Polly (Polle) in de St Augustine's Church in Bristol gedoopt. Jij ging naar de school van de sociale hervormer/schrijfster…

De entree van Paleis Het Loo kan men met recht indrukwekkend noemen met haar hoge trappenhuizen die naar haar zalen leiden en met veel wit marmer. De eeuwen worden hier geconserveerd en overbrugd met talrijke herinneringen aan de koningshuizen die hier resideerden. De zalen zijn pompeus, barok en somber ingericht met ligbedden, omgord door zware gordijnen…

In de tuinen van een groot en pontificaal Nederlands paleis, nu op pompeuze en tot melancholie en somberheid stemmende wijze ingericht, signaleerde ik eens een pauw die daar rondstapte en die noodgedwongen, als genoodzaakt door de Natuur, zijn lange, bonte, rijk gedecoreerde staart meesleepte. Die ook door het onbekende "goddelijke" wezen dat hem…

We speelden in die jaren van onze jeugd nog met onze Barbie- en Midge-pop. Midge was het zusje van Barbie; ze had blond, halflang ponyhaar en sproetjes op haar gezicht. Het was een feest als we nieuwe kleertjes voor onze poppen konden kopen. Lucia was mijn beste vriendin. "Rawhide" was op de televisie ("Get them doggies moving") en de serie …

We schrijven juni 2024. Een nieuwe zomer begint en zij legt zich over de oude wereld met een milde, weldadige atmosfeer en een vaak bedekte hemel. De bomen staan in zomertooi en hun takken wiegen in een zwakke bries. Ik ben een zomerkind. Eenenzeventig jaar geleden werd de bonte, veelkleurige wereld mij geschonken en toen werd ik aan de wereld geschonken…

Wandelend door de Heuvelstraat op een zomerse, vroege morgen signaleerde ik met mijn blik in een etalage aldaar merkwaardige, witte stenen beelden, ter verkoop aangeboden. Gestileerde mensfiguren, die een voorhistorische dan wel uitheemse indruk op me maakten, maar in een moderne vormgeving en in diverse formaten. Zo'n beeld zou zeker mijn interieur…

De avond en het feest voltrokken zich in het pand met de trotse naam "Nieuwe Koninklijke Harmonie" aan de Stationsstraat dat sinds de lang vergeten datum verschillende andere bestemmingen gekend heeft en dat nu verbouwd is tot Café-Restaurant. Op de zwart-wit-foto staan de jolige klasgenoten afgebeeld, de brugklassers, in een rij en ik zie mijn…

In mijn boekenkast bewaar ik nog altijd een serie uitgaven, gebonden in mosgroene kaft van de beroemde negentiende-eeuwse auteur Theodor Fontane, uitgegeven door een eveneens fameuze Duitse uitgever. Zij heeft me deze werken eens geschonken. In haar nadagen, toen het onvermijdelijke levenseinde op kousenvoeten naderde, was ze bereid me nog de taal te…

Of het medelijden, mededogen, meewarigheid of in het uiterste, voor mij welhaast onvoorstelbare geval zelfs liefde of vriendschap betreft, blijft mij in het ongewisse, en ik weet niet wat ik uit hun blikken in mijn richting op moet maken. Het is overal "u" en "mevrouw"; eretitels die niet van toepassing zijn en men laat me voorgaan en men staat…

Als kind had ik me magische, wonderlijke schijngestalten geschapen, denkbeeldige vrienden of kameraden die me begeleidden en vergezelden bij mijn kinderlijke bestaan, in mijn eenzaamheid, kwetsbaarheid, argeloosheid en onnozelheid. Ik noemde mijn kameraden "de Duna's" en mijn grote, fantastische vriend noemde ik "Sorry Wilder". Hij was de voorloper…

“Gendibal said: ‘It is no shame to aspire to something, even if it is beyond your reach.’” Maar is het nog wel verstandig om de pijlen van de ambitie te richten op een geschreven boek? Deze gedachte hield mij afgelopen nacht bezig. Ik zag een schrijver die zijn manuscript probeerde te slijten in een wereld waarin het boek nagenoeg verdwenen…

De meeste Nederlanders zullen ervan op de hoogte zijn dat de bekende opticien en audicien adverteert met de brillen die men vergoed krijgt uit de ziektekostenverzekering. Men kwam er kennelijk op af zoals vliegen op de honing, want het was bij mijn bezoek druk in de zaak aan de Tilburgse Westermarkt. Ook ik liet een oogmeting verrichten. Ik…

Veertig lange jaren waren voorbij gegaan in de inrichting en de verplegers, onder wier hoede hij verkeerde, waren gekomen en gegaan. Ze waren het instituut in- en uitgevlogen als duiven in een duiventil en vaak had hij zich verlaten gevoeld als een verweesd kind of als iemand die door zijn voorheen altijd zo trouwe minnares in de steek was gelaten en…

Vaak stokken de woorden in mijn keel of bevinden ze zich als het ware op de drempel van mijn geest of bewustzijn en dan aarzel ik vóór ik ze uitspreek en wel omdat onveranderlijk en kennelijk onvermijdelijk de tegenspraak zal volgen, de tegengestelde mening die haar brein in beslag neemt en die haar bij voortduring vóór op de tong ligt. Dan volgt de…

In dat lang vergeten jaar, op de eerste schooldag, was het meteen zonneklaar dat de Zusters van Liefde wel een bijzondere voorkeur koesterden voor de blonde tweeling, wier verschijning ze als een regelrecht Godswonder beschouwden. Maar de meisjes van Broeckx, mijn zusje en ik, droegen de aftandse haveloze vodden die onze armlastige ouders toegestuurd…

De bomen aan mijn venster wiegen in een nauwelijks merkbaar briesje. Een nieuwe zomer kondigt zich aan hoewel de hemel nog bedekt is en af en toe naderen enthousiaste vogels elkaar op de kronkelige takken in een voorgenomen liefdesdans. Baarle-Nassau is niet ver van Tilburg en vandaag gaan we daar naar toe. Op een merkwaardig, wonderlijk perceel…

Eens, lang geleden, was hij, gekleed in zijn slordige, onderkomen, groene colbert, aangeschoven bij de redactievergaderingen. Hij werd mijn vriend en vandaag de dag ontmoeten we elkaar in het statige, feestelijke café van "De Nieuwe Koninklijke Harmonie" aan de Stationsstraat dat onlangs verbouwd is en waar kroonluchters de zaak opsieren. Wachtend…

De gruwelijke en wereldomvattende pandemie is passé; een gepasseerd station, maar een laatste horde moest ik nog nemen. Daartoe moest ik de reis aanvaarden met de bus die vanuit mijn geboortestad haar parcours aflegt door de dorpen en tenslotte Teteringen bereikt, het voorportaal van het afschuwelijke station van Breda dat slechts in staat is grenzeloze…