Inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Nederlands.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@nederlands.nl

voeg je autobiografie toe

categorie:jaargetijden

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 1):

Hoe moest ik ervoor zorgen dat Emma en ik weer intiem zouden geraken? Ik verlangde naar een vrijage. Het was onmogelijk om een poging te doen om me zo te gedragen dat het leek dat ze mij opnieuw ging versieren. Ze zou me ter plekke uitlachen of boos worden vanwege mijn naïviteit. Ze was weer terug uit Antwerpen om over drie dagen te vertrekken naar Rome. Er zat dynamiek in haar leven. Ze was voortdurend bezig met het plannen van een volgende bestemming voor haar veelzijdige werk.
Ze kreeg veel opdrachten en verdiende goed met haar werk. Een wereldvrouw die genoot van haar leven.

Ik vond het beeldende werk van Maurice van Sleveren niet zo mooi, maar ik besloot uit wijsheid mijn mond te houden om een confrontatie met lieve Emma te voorkomen. Het was dus boterham, omdat een brood op een boot leek. In mijn fantasiewereld leek het spannender dan het was.

Mijn leven kwam voort uit herkenbare bron; mijn moeder was een levendbarende hagedis, mijn vader een olifant in een porseleinkast die te lang langs de onstuimige rivier had gezworven.
Mijn schooljaar was als een zwerver in een opblaasbare rubberboot op weg naar onbewoonde eilanden. Het leven met lieve Emma was als een feestend cruiseschip op een woeste oceaan. Ik leek op weg naar de bewoonde wereld, waar de beschaving me toelachte. Ieder weekend ging ik naar de kroeg, omdat ik niet alleen met Frits wilde zijn.
Ik moest stage doen voor de tuinbouwschool. Er stonden een paar bedrijven op mijn lijstje. Ik dacht aan een biologisch bedrijf omdat ik dacht dat die mensen eerlijker waren.

Ik wist niet dat de liefde een mens zo eenzaam en gelukkig kon maken. De aftershave uit Parijs had me dichter bij lieve Emma gebracht. We hadden de liefde bedreven tijdens een bijzondere intense nacht, maar ze zei er helemaal niets meer over. Ik liet mijn baard staan ondanks de protesten van Emma, die me liever met een gladde kin zag.
Ze was al weer weg, we hadden niets meer om over te twisten. Ze daagde me uit, ze liet me mijn nederigheid voelen.

Vanuit Rome kreeg ik een telefoontje dat ze voor haar werk drie weken naar Amerika moest. Ze zou me van daaruit een brief schrijven beloofde ze. Nog altijd had ze niets over onze liefde gezegd. Ik creëerde een eenzame droomwereld met mijn verlangen om haar opnieuw lief te hebben. Het zuchtend landschap had een nieuwe heerseres, een keizerin, mijn hospita, een Godin: Emma Petronella. Lieve, lieve Emma.

Het was een opwindende ochtend.
Emma was in Amerika. Er hing iets bijzonders in de lucht. Ik had het gevoel dat ik nu echt volwassen was.
Ik had opnieuw het nummer “Cowgirl in the sand“ van Neil Young beluisterd door de koptelefoon en me mee laten slepen door het gitaargeluid van mijn muzikale held. Ik ging naar de brievenbus in het grote huis van mijn hospita lieve Emma en ik zag tot mijn grote vreugde dat er een brief uit Amerika op de deurmat lag. De enveloppe zat vol met zeven blaadjes handgeschreven tekst en de auteur van die tekst was Emma Petronella, mijn lieve Emma. Ik herkende haar gedistingeerde handschrift onmiddellijk. Ze had een eminente manier van zinnen componeren. De eerste drie paragrafen maakten zoveel indruk op me dat ik bijna vergat dat ik ook nog een eigen leven had. Nauwkeurig beschreef ze hoe de eerste dagen in Amerika waren geweest. Heel anders dan mijn leven waarin ik voor mezelf moest zorgen en waar ik er belang bij had om Frits de kater op tijd zijn eten te geven. En de kattenbak verschonen en mijn schoenen poetsen, mijn broeken wassen, mijn boekentas vullen en steeds maar in de weer met andere spullen. Het was alsof er een droom was uitgekomen waarvan ik had gehoopt dat ik die droom nooit had willen dromen. De ene na andere zin was zo indrukwekkend dat ik er verdrietig van werd dat er geen enkel woord over mij ging of over onze liefde. Ik probeerde of er tussen de regels misschien een geheime boodschap te ontcijferen was. Een paragraaf die over iets anders ging maar eigenlijk over onze liefde ging. Ik was op zoek naar een waarom over waardoor ze dit allemaal aan mij schreef. Het leek meer op een reisverslag van iemand die haar kwaliteiten etaleerde dan een persoonlijke brief aan een geliefde.

Ik las zoals ik naar haar had geluisterd, zwijgend met mijn eigen stille woorden diep verborgen in mijn hart. Mijn emoties waren verwarrend. Het was een boeiende tekst die ze had geschreven. Het was niet voor niets dat zij furore maakte ik haar vak. Ze vond haar eigen weg met woorden.
Maar ik zocht naar iets persoonlijk. Woorden waaruit ik kon opmaken dat ze van me hield zoals ik van haar, mijn lieve Emma. Mijn godin van de liefde. Mijn zachte minnares.

De door mij nauwkeurig gelezen brief van lieve Emma uit Amerika had me aan het denken gezet. Het was een lange uitvoerige brief die ze me had geschreven. Terwijl ik op de dikwijls ondeugende Frits moest passen en ik mij moest voorbereiden op de examens van school, was mijn sensuele hospita in Amerika veranderd in een verwilderd liefdesdier. Ze was volgens eigen hilarisch schrijven aan de haak geslagen door een rijke Amerikaan, die haar meenam naar feestjes waar ook Lou Reed, Bob Dylan en allerlei andere bekende Amerikanen rondhingen. In geuren en kleuren had ze mij haar avonturen beschreven en ze kon dat goed met haar jarenlange ervaring als journaliste op het gebied van kunst. Haar brief was een brok pure literatuur, nog nooit had ik zo intens over de liefde gelezen als in de brief uit Amerika die mijn hospita mij had gestuurd. Maar nergens ontdekte ik ook maar een woord dat over mij ging of over mijn prille overweldigende liefde. Ik moest niet zeuren, welke beeldschone vrouw zou er ooit zo’n uitvoerige brief aan haar zestien jaar jongere minnaar schrijven. Niemand toch.
 

Schrijver: Bjarne Gosse, 13 jan. 2020


Geplaatst in de categorie: jaargetijden

4,0 met 3 stemmen 111



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)