Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:vrouwen

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 6):

Broodakker 36 – Nieuw talent

Emma was weer terug in haar herenhuis, waar ik voor haar zwarte kater Frits zorgde.
Emma liet mij een verrassende kant van zichzelf zien.
Ze was voor haar doen ontspannen en er ontpopte zich een prettig gesprek. Ze was enthousiast over een jonge schrijver uit Amsterdam. Dat verbaasde mij, want normaal gesproken had ze het alleen over de groten der aarde. De beroemde schrijvers uit de wereldliteratuur en andere bekende mensen. Ik had nooit eerder over deze jonge schrijver gehoord. Emma roemde zijn taalgebruik en de mooie beeldende zinnen uit zijn verhaal. Er was een boekje uitgegeven waarin de tien beste verhalen van de wedstrijd stonden. Ik kreeg het van Emma als presentje omdat ik zo goed voor Frits zorgde en daar nooit over klaagde.

Ik had het zojuist gekregen boekje in mijn handen. “Bjarne ik ga nog even naar de bloemenmarkt om verse gladiolen te kopen. Er is een nieuwe soort. Een bijzondere paarse kleur. Ik heb drie bossen apart laten zetten. Die ga ik nu ophalen. Ik ben zo weer terug!”
Ik maakte een knikkende beweging met mijn hoofd, want ik zag dat ze mijn antwoord niet had afgewacht had en met haar rode leren jasje aan uit de kamer was verdwenen.
Het was een dun boekje met tien korte verhalen. Het bekroonde verhaal als laatste verhaal.

“Waar de herten zich bevonden.” was de titel van dat laatste verhaal. Ik besloot het aandachtig te lezen. Er gebeurde eigenlijk niet veel. Een jongeman uit de grote stad was in een landelijk gebied verdwaald geraakt en kwam tijdens zijn omzwervingen een roedel herten tegen. Er was een nauwkeurige omschrijving van het landschap te lezen. Veelal vanuit een romantisch uitgangspunt. De zinnen vormden een beeld van wat de jongeman om zich heen zag. Het werd mij niet helemaal duidelijk waarom de schrijver dit wilde vertellen. Er kwamen geen spannende passages in voor.  En toch was het ook niet echt vervelend om te lezen. Ik kon me goed in de jongeman uit het verhaal verplaatsen en het leek op het laatst of ik zelf ook echt dat roedel herten zag. Ik legde het boekje weer terug op de tafel en zette de twee grote vazen voor de gladiolen klaar met vers water.

Ik hield mezelf in mijn fantasiewereld een nieuwe droom voor. Ik mocht alles aanraken wat ik lief vond. Frits was helaas de enige die dat begreep. Emma kwam chagrijnig terug van de bloemenmarkt. De paarse gladiolen waren uitverkocht en dat terwijl ze drie bossen apart had laten zetten. Het kwam die avond niet meer goed tussen Emma en mij. Ze was niet meer haarzelf zonder de gladiolen. Ze had iets vreemds met bloemen. Ooit stond er een bos witte rozen in een vaas. En die rozen waren al lang uitgebloeid. Maar ze liet die vaas met de verwelkte rozen alsmaar staan. Ze kon er geen afscheid van nemen.
Ik had haar niet verteld dat ik het verhaal van de bekroonde Amsterdamse schrijver had gelezen. Ze was met hoofdpijn naar bed gegaan. Chagrijnig en moe.

“Blijf dicht bij jezelf.” ik hoorde het Emma Petronella steeds weer zeggen, nadat we de liefde hadden bedreven in haar zomerse tuin. Ik had haar opgebiecht dat ik ook op mannen viel en ze had daar vrij luchtig op gereageerd. Ze had mij niet nodig voor de liefde met haar stinkrijke aanbidders overal ter wereld. Ik was maar een proletarisch speeltje in de literaire aap gelogeerd. Maar ik liet niet over me heen lopen, ik probeerde alles te pareren. Wat ze ook beweerde over de liefde, ik had overal een antwoord op.

Ik hield van het prille begin van de liefde, wanneer het grote genieten nog niet gevoerd hoefde te worden. Dat stille verlangen dat in mijn bed voor warme dromen zorgde en mij liet weten dat niet alles in de wereld om bezit en bezitten draaide, maar dat de vrijheid van de liefde een eigen melodie had. Te melodieus om aan rationele mensen toe te vertrouwen. Ik had in de ogen van mijn verleden in bijna alles gefaald, maar ik was toch overeind gebleven en oefende een aantrekkingskracht uit op de muze van de mystiek.
Het verhaal over de herten had mij op nieuwe ideeën gebracht voor mijn gedichten.

Emma bleef mij verbazen.
Steeds vaker begon ik mij te realiseren dat zij waarschijnlijk overal verstand van had. Ik twijfelde zelden aan haar woorden. Ik had nooit gedacht dat zij in sprookjes zou geloven. Ik had mij vergist. Ze had een oud sprookjesboek gekocht op een boekenmarkt. Ze was dat boek gaan lezen en nu was ze helemaal in de ban van sprookjes.
Onze relatie was alles behalve een sprookje. Ik wist dat ze vreemd ging, maar ik hield wijselijk mijn mond omdat ik bang was dat ze me op straat zou zetten. Ze was en bleef mijn hospita. De liefde stond op een laag pitje. Ik trok steeds vaker met Peter op, die stelde mij aan allerlei mensen voor en dat was vaak gezelliger dan de monologen van Emma. Ik hield nog wel van haar, maar de aantrekkingskracht was wat minder geworden. Ik voelde dat er een andere man was. Een andere minnaar die belangrijker was dan ik.

Ze had de woonkamer in sprookjessfeer veranderd. Allerlei snuisterijen met een historische achtergrond. Kleedjes van zijde. Sierlijke kandelaars. Ze bleef maar spulletjes aandragen. Kennelijk was de relatie met de opruimgoeroe weer voorbij.
Ik zag het met lede ogen aan. Het kwam steeds vaker in mij op dat ze in de war was. Ze sloot zich voor me af. Af en toe beklaagde zij zich omdat ik weinig tijd had om naar haar te luisteren. Ze vond het niet nodig dat ik zoveel met Peter optrok. Hij had verkeerde vrienden, daar moest ik voor oppassen. Verkeerde vrienden zouden mijn onbevangen karakter kunnen beïnvloeden. Emma liet steeds vaker merken dat ze bang was dat ik het verkeerde pad in zou slaan. Haar angst kon ik moeilijk begrijpen. Het voelde als bemoeizucht.

Schrijver: Bjarne Gosse, 24 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: vrouwen

4,5 met 2 stemmen 162



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)