Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:vrouwen

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 5):

Emma Petronella kwam de kamer binnengetreden in haar bekende rode jurk. Ze was werkelijk prachtig om naar te kijken. Ik zag dat er iets zwarts en harig rond haar benen wandelde. Het was de eerste keer dat ik Frits de trotse zwarte kater zag.
Ik was meteen verkocht bij de aanblik van dit intelligente harige monster. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, zag het enthousiasme in mijn ogen en zette het zwarte monster met een lachend gezicht bij mij op schoot. Frits de kater had kennelijk nog nooit een stropdas gezien, want al zijn aandacht ging uit naar mijn charmante stropdas.

Terwijl de zwarte kater Frits alle aandacht van zijn bijzondere blauwe ogen naar mijn, bij een schaakwedstrijd door een vriend gewonnen, stropdas liet gaan probeerde ik me te oriënteren aan de rijkelijk gedekte eettafel in de ruime eetkamer van mijn toekomstige hospita, de beeldschone Emma Petronella. De twee vrouwen waren druk met elkaar aan het praten in de Franse taal. Af en toe dacht ik iets te verstaan, maar ik begreep dat het gesprek niet voor mij was bedoeld dus ik volgde het maar half.
De warme kat op mijn schoot gaf me een veilig gevoel, ik was de schaamte over mijn onnozele verliefdheid op Emma Petronella enigszins vergeten door alle indrukken om mij heen.
Het kwam me goed uit dat ik de Franse taal niet sprak, zo had ik langer de tijd om te acclimatiseren in het statige herenhuis waar ik nog maar een keer eerder was geweest.

Ik had een rugzakje vol met lustige gevoelens in mijn hart. Ik wist eigenlijk nog helemaal niets over de liefde.
Frits de zwarte kater liet een knorrend geluid horen.

Het uitzicht op twee beeldschone vrouwen die zich in een voor mij vreemde taal vermaakten met allerlei ditjes en datjes die veel belangrijker leken dan ze in werkelijkheid waren veroorzaakte een huivering in mijn jonge lijf. Gelukkig bood de zwarte kater enige troost, maar ik voelde dat mijn gedachten begonnen te dwalen.
Ik dacht weer terug aan de geestenbezweerder waar mijn beste vriend Berend het steeds over had. Het was een buurman van zijn moeder, waarschijnlijk een gek want hij haalde allerlei vreemde dingen uit. Hij sprak over magische schilderijen en pratende brievenbussen. Zwijgende bloemen die plotseling een liedje gingen zingen. Mijn gedachten dwaalden af. Emma Petronella en haar knappe vriendin uit Parijs waren druk aan het praten en ze gebruikten daarvoor de prachtig klinkende Franse taal.


Emma Petronella vroeg niet of ik van rode wijn hield. Ze schonk het glas dat voor me stond zonder iets te zeggen vol en bleef vrolijk doorpraten met de Franse Victoria Martin wier uiterlijk mij nog steeds verbaasde.
Ze had zo voor een man door kunnen gaan, als ik niet wist dat ze een vrouw was had ik ook kunnen denken dat het een man was. Maar ze droeg een zwart rokje en ze had een vrouwelijke stem. Ze leken elkaar goed te kennen. Emma Petronella sprak vloeiend Frans, misschien sprak ze die taal zelfs sneller dan ze in het Nederlands sprak. Ze was een ware spraakwaterval. Ik liet het als een muzikaal praatgedicht, zonder begin of einde, over me heen komen terwijl ik Frits zorgvuldig aaide onder zijn harige kin.


Emma Petronella, de vrouw met het flamboyante karakter was aan het woord aan de dinertafel bij kaarslicht. Ze deed me denken aan een diva, charismatisch, zelfbewust en voortdurend vol van zichzelf en van de wereld om haar heen.

Even verzonk ik weer in een mijmering. Ik had een boekenkast vol met dierengeluiden in mijn gedachten. Een dierentuin vol met dierenwoorden en dierengebaren. Ik liet het gelaten over mij heenkomen. Het was een spraakwaterval met oerwoudgeluiden in mijn dromerige gedachten. De twee vrouwen kwamen soms dichtbij in mijn gedachten, het andere moment waren ze weer ver weg en leek ik me alleen met Frits in de kamer te bevinden.

Wijn, rode wijn, ik had het eerder gedronken, maar nooit van deze kwaliteit. Deze fles kwam niet uit de supermarkt, zoveel ving ik wel op uit de Franstalige woorden van Victoria Martin die mij met lichaamstaal aanmoedigde nog een slok te nemen. Misschien probeerde ze even aan de aandacht van Emma Petronella te ontsnappen. Ze hief haar glas boven de tafel en maakte een proostende beweging naar mij. Toen nam ze een slok, en maakte ze een tuitmondje terwijl ze haar linkerhand goedkeurend langs haar linkerwang bewoog. “Lekker, lekker” probeerde ze te vertellen. “Lekker, lekker” drong het tot mij door. En ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits merken.

Ik nam een flinke slok van de wijn en ik merkte dat het heel zware wijn was. Het bedwelmde me nog voor het diner was begonnen met de beroemde vissoep waar ook garnalen in dreven. Het zag er bijzonder uit, maar ik had geleerd dat je geen rode wijn bij vissoep moest drinken, maar witte wijn omdat dat beter combineerde. Ik besloot er maar niets over te zeggen, ik hield met mijn linkerhand mijn stropdas tegen zodat die niet in de soep ging hangen. Frits was inmiddels van mijn schoot gesprongen en door Emma Petronella naar een andere kamer gedirigeerd. Er viel een merkwaardige lange stilte toen we alle drie van de soep genoten. Dit was de lekkerste soep die ik ooit had gegeten. Ik kreeg het warm van binnen. Er was een nieuwe episode in mijn leven aangebroken. Een periode van genieten.
De rode wijn begon steeds meer naar mijn hoofd te stijgen.
Het was aan alles te merken, aan de sfeer in de kamer, aan de smaak van de verrukkelijke soep, aan de diepere bedoeling van de excellente rode wijn, aan de gemoedelijke zigeunermuziek die op de achtergrond klonk, aan het voortdurende glimlachen van Emma Petronella en haar Franse vriendin Victoria Martin, het kon niet anders dan dat dit een gedenkwaardige avond zou worden.

Geciteerde: Bjarne Gosse, 7 nov. 2019
7 nov. 2019


Geplaatst in de categorie: vrouwen

5,0 met 2 stemmen 50



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)