Inloggen
voeg je autobiografie toe

Autobiografieen over kinderen

DE NOORDHOEVE

Sinds de zomer van 2017 kan ieder die langs de zilte kreken flaneert of fietst mijn gedicht ‘Verrassingsvlucht’ lezen. Soms dokkert er een huifkar langs terwijl de Cetti’s zanger in het riet de passagiers welkom heet.

Verrassingsvlucht

Laag boven de ruige schorren en kreken
onder een grauwe hemel
een blauwe kiekendief,
traag cirkelend, duikend, zwevend
over de bodem van het brakke land
dat hij verkent
terwijl hij zich keert en wendt en jaagt
en plots in niet te peilen aanvalslust
zijn prooi belaagt.


Hier ligt een mooi natuurgebied en vanop de polderdijk heb je een prachtig vergezicht over de grillig vertakte Oostendse kreken. En vooral, hier zie je vaak de baltsende Bruine kiekendief en in de herfst op de gemaaide graanvelden de Blauwe kiekendief. Ik heb geen aren gelezen, maar wel het veld en het jachtgebied en de vlucht van die roofvogels!

De Noordhoeve ligt aan de rand van de luchthaven te Raversijde. Bij het Mariabeeldje lees ik telkens
weer een kort gebed en vraag er om kalmte, moed en wijsheid. En het werd allemaal goed!

Uit mijn dagboek:

DE NOORDHOEVE

Met mijn kleindochter naar Leffinge gefietst en het domein van Prins Karel. Heerlijk zonnig winterweer en weinig wind. Vogeltjes hier en daar, maar geen mens te zien. Het is januari en we fietsen ver van de bewoonde wereld. Wij rijden langs de luchthaven, voorbij de Duivelschuur (Flerishoeve), de veldwegen op. Maar de wind, de oostenwind is komen opzetten, scherp, snijdend met echte vrieskou en wij zijn verkleumd, hier in die weidse vlakte. Bij het uitademen komen de rookwolkjes uit onze mond. Luna heeft mijn sjaal om, bibbert. We stappen uit nood en ellende het erf van De Noordhoeve op, maar wij bibberen van angst voor een wolfachtige herdershond die het erf bewaakt: niemand komt hierop!

Toch trotseren wij het beest en kloppen aan. Een boerin en twee zieke boerenzoontjes in een soort alkoof - wij naar binnen, doen ons verhaal, warmen ons op en fietsen dan verder door de snijdende oostenwind, maar wij zijn nog ver van huis in de open vlakte. Goed, ik zet mijn fiets tegen een paal, doe hem op slot, neem dat schaap in mijn armen en begin te liften. Een vriendelijk heerschap voert ons naar huis in zijn knusse warme auto. Thuis begint de verkleumde Luna te ontdooien en te bekomen van die avontuurlijke reis met opa. Ze is al minder blauw en er verschijnt al een flauw lachje op haar wangen. Ik zet mij met haar in de zetel en begin te lezen in het ‘Oude Testament’, wonderlijke verhalen. ‘Nog een verhaaltje, opa!’ En het ijs is gebroken.

jouw opa

Schrijver: Johan Corveleijn, 8 jun. 2021


Geplaatst in de categorie: kinderen

3,8 met 5 stemmen 94



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)