Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:algemeen

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 5):

Stille getuige

De zwarte kater Frits was, met zijn heldere blauwe ogen, dikwijls een stille getuige van de lustige liefde die Emma en ik samen bedreven, zonder ons ervan bewust te zijn dat Frits alles kon zien en in zijn geheugen opslaan.

Als we ergens samen een hekel aan hadden dan was het haast tijdens de seks. We waren allebei niet voor vluggertjes geboren, mijn hospita met haar wereldse behoeften en ik met mijn kleine genoegens. Er zat nu niets anders op. Emma was opgewonden en ze wilde niet de deur uit voordat er iets gebeurt was. Ze kwam half hijgend en schaars gekleed de woonkamer binnen en liet er duidelijk geen gras overgroeien. Ze duwde me achterover op de bank en begon haastig mijn broek los te knopen. Doordat ik wist dat ze haast had werd ik zenuwachtig en kreeg ik hem maar nauwelijks overeind.

Met goed gekozen argumenten wist ze me opnieuw te bespelen en voordat ik wist zaten we samen in een fonkelend liefdesspel, waar alleen door tijdnood een einde aan zou komen. Haar handen gleden over mijn lichaam, op zoek, bevestigend, strelend. Mijn lippen zochten haar lippen, onze ogen keken diep in de ogen-oceaan. De warmte en de haast zorgde voor een spanning die ik niet gewend was. Het lukte niet goed, maar daar maalde Emma niet om. Ze had gekregen wat zij zocht voordat zij weer op reis ging om de wereld te verkennen.

De tijdnood was mij niet goed bevallen. Liever had ik er ruim de tijd voor genomen. Ik had er verder geen invloed op. Emma had een druk bezet leven en ik wist nooit goed waar ik aan toe was met haar. Na een kort maar hevig liefdespel trok ze haar blauwe jurk weer aan en verliet ze het huis door de zware voordeur. Half struikelend over haar eigen woorden, druk in de weer met haar kapsel.

Ik zwaaide door het raam met een heel apart gevoel van binnen. Het was een tijdelijk afscheid. Wanneer ze terug kwam zou er opnieuw tijd zijn. En dan zou zij eindelijk gaan beseffen hoeveel ik werkelijk van haar hield.

Ik keerde weer terug naar de woonkamer, warm van de liefde.

De schrijver Jan Boter belde.
“Bjarne, zou jij wat geld willen verdienen?”
“Ja, waarmee dan?” antwoordde ik.
“Ik heb een klusje voor je, aanstaande vrijdagavond.”

Jan Boter vroeg of ik ober wilde zijn op een schrijversfeest dat in de stad gehouden werd.
Alhoewel ik er weinig tijd voor had, stemde ik er mee in. Ik kon er een zakcentje mee verdienen om eindelijk wat nieuwe kleren te komen. Het zou aanstaande vrijdag zijn. Er was iemand ziek geworden.

Plotseling kwam Frits de zwarte kater naar mij toe. Hij miste Emma en zocht wat troost bij mij. Hij keek me aan of hij me wilde waarschuwen!
“Doe het niet Bjarne! Doe het niet!” leken zijn blauwe ogen te vertellen.
“Ik heb het geld nodig Frits”; ik begon steeds vaker tegen het harige zwarte dier te praten. Waar was Frits allemaal nog meer een stille getuige van geweest? Emma had een gecompliceerd leven.

Ik aaide Frits over zijn kattenkop en vertelde hem dat ik Emma ook miste.

Opnieuw rinkelde de telefoon in de woonkamer.

“Hallo Bjarne, je spreekt met Alex Huppelrat, student sociologie.
Ik vraag me af of jij nog belangstelling hebt om mijn vragen te beantwoorden voor mijn studieproject. Het duurt ongeveer een kwartier en we kunnen afspreken in de stad op het terras waar we elkaar de vorige keer zagen.”
Zijn stem klonk vriendelijk. Ik besloot er in toe te stemmen. We spraken af om elkaar de volgende dag om twee uur in de middag te ontmoeten in de stad.

Schrijver: Bjarne Gosse
12 aug. 2020


Geplaatst in de categorie: algemeen

4,7 met 3 stemmen 95



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)