Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:school

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 19):

Peter Halm bracht me op de hoogte over het conflict tussen Jan Boter en Christiaan Buurtveen. We zaten in de Nachtraaf gezellig te kletsen toen het ter sprake kwam. Ik had Jan Boter al een tijdlang niet gezien. Wel had ik ontdekt dat hij regelmatig brieven stuurde aan Emma, die met vele mannen correspondentie had. Ik herkende zijn brieven aan het sierlijke handschrift waarmee hij zijn naam op de achterkant van de vaak bijzondere enveloppen had geschreven. Ook stuurde hij vaak kleine pakketjes met boeken en snuisterijen waar Emma dol op was . Vreemd dat hij nooit bij Emma op bezoek kwam. Het kon natuurlijk dat Emma hem thuis bezocht, net zoals ze bij andere schrijvers en kunstenaars op bezoek ging.
 
De succesvolle kunstenaar Peter Halm had helemaal niets met sprookjes. Hij had een keurige nieuwe vriend, waar ik ook goed mee op kon schieten. We spraken vaak samen af om met een groepje naar een tentoonstelling te gaan.
De vriend van Peter was een kunsthistoricus. Hij was zeven jaar ouder dan Peter en hij had veel verstand van kunst.
Kees Broodakker had me opnieuw een brief gestuurd. Hij vroeg alweer of ik al nieuwe gedichten had geschreven. Hij was nieuwsgierig naar mijn Hector Havermout gedichten.
Het waren voor mij slechts schetsen om mijn gedachten te kalmeren, maar ik stuurde ze naar hem op. Dan kon hij ze lezen.
 
Beste Kees Broodakker,

Ik ben druk bezig met het studeren voor de examens van school, maar ik heb toch tijd gevonden iets te schrijven. Bij deze mijn twee laatste gedichten. Het zijn zo maar wat probeersels.


Achterland

Serieus verliefd op het achterland
dromend over een vreemd soort geluk
alleen de maan boven de velden

aan de binnenkant papieren uit verleden
krijgt het winderige eindelijk bestemming
gelukkig dat vlinders geen dromen hebben.

Hector Havermout

Strand

Heb ik de woeste zee in mijn gedachten
nu ik over het strand loop nabij jouw droom
de geest van de elementen huilt als een wilde hond

aan de buitenkant van een gezellige broodjestent
krijgt het waaien eindelijk zinvolle bestemming
gekoesterd als een kind begint schemering te slapen.

Hector Havermout

groetjes en tot een volgend schrijven,

Bjarne Gosse


De volgende ochtend zat ik met Emma te ontbijten. Ze was onrustig.

Emma vertelde mij opgewonden dat zij een belangrijke brief uit Amerika had gekregen.
Ze ratelde opgewonden en nam haastig afscheid. Diezelfde middag zat zij in het vliegtuig om over de oceaan te vliegen naar een nieuw avontuur in het land dat haar zoveel succes had gebracht. Drie weken zou haar afwezigheid gaan duren. Ik wist meteen al dat ik haar zou gaan missen.
Ik was drie dagen alleen met Frits de zwarte kater in het huis. Peter had geen contact gezocht. Op een dinsdagochtend lag er een brief op de deurmat. Het kon niet anders dan een brief van Kees Broodakker zijn. Ik herkende het handschrift waarmee hij mijn naam en adres had geschreven op de enveloppe.


Beste Bjarne Gosse,


Wat een mooie gedichtjes heb jij mij gestuurd! Het zijn intieme gedachtestapjes van een wandelende jongeman die zijn weg aan het ontdekken is in de wereld. Ik kon me er veel bij voorstellen en ook een heleboel niet. Dat is het bijzondere van gedichten. Het roept iets bij me op, maar ik kan het niet altijd duiden.
Ik zou er zeker mee doorgaan als ik jou was. Ik heb een gedichtenbundel van de dichter Hans Lodeizen. Zegt die naam jou iets? Het zijn persoonlijke gedichten.
Ik ben zelf begonnen met korte verhalen schrijven. De televisie heb ik afgezworen. Steeds weer diezelfde gezichten en misplaatste grappen. Ik heb een klein begin gemaakt van een verhaal:
“ Mijn dromen zijn mijn verleden. Ik ben niet met een zilveren paplepel in mijn gulzige mond geboren maar ik zie het kleurrijk glinsteren der sterren als een teken aan de wand boven het bevroren kasteel. Ik heb mijn vrienden uitgenodigd.“
Ik ben nog aan het nadenken over een vervolg. Helaas heb ik weinig tijd vanwege mijn werk. Ik ben aan het sparen voor een auto!
Stuur me gerust nieuwe gedichtjes. Ik sluit een postzegel bij voor een antwoord.
Ik wil je ook nog iets vragen. Heb jij ooit nog iets van Britse Lizzy vernomen? Jij was toch bevriend met haar?


Tot een volgend schrijven,
Kees Broodakker.


Wat leuk dat Kees mij zo spoedig een antwoord had gestuurd. Ik vroeg me af waarom Emma zo gehaast naar Amerika was vertrokken. Het was stil in huis zonder mijn hospita. Ik had nu wel meer tijd om gedichten te schrijven. Ik kende de schrijver die Kees had genoemd niet. Toen ik ging kijken in de grote boekenkast van Emma vond ik na lang zoeken een bundel met de naam van deze schrijver op de kaft. Er stond een hele rij bundels van Nederlandse dichters naast elkaar. Emma zou het vast toejuichen wanneer ik daar eens in ging lezen.
Het was me met veel kunst en vliegwerk gelukt om een zeven te halen voor mijn proefwerk Bodemkunde. Er stonden alweer nieuwe proefwerken op het programma. Voor bloementeelt wilde ik minstens een acht halen. Gedichten lezen kon altijd later nog.
Terwijl ik alle bloemennamen aan het bestuderen was dwaalde mijn gedachten af en toe toch af naar Emma. Steeds vaker kreeg ik het gevoel dat zij iets belangrijks voor mij verborgen hield. Ze had haar stemmingen, dat hoorde bij haar karakter. Er was iets dat ik niet aan haar kon begrijpen. Hoeveel ruimte had zij eigenlijk in haar hoofd, dat zij over zoveel zaken kon nadenken.
Misschien later deze week had ik tijd om Kees weer een paar gedichten te sturen. De gedichten van Hans Lodeizen had ik ook mooi gevonden. Ik had een uur in het boekje gelezen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 28 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: school

4,5 met 2 stemmen 63



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)