Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:milieu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 2):

De volgende dag was Emma Petronella druk met mij aan het praten.
“Opruimgoeroes zijn van alle tijden Bjarne” zei Emma op strenge toon om mijn verlegen lachen te onderbreken. Ik vond het gewoon een grappig woord, dan kon ik mijn lachje niet goed onderdrukken. Het was niet bedoeld om Emma zich te laten ergeren. Ze had sinds kort contact met een opruimgoeroe. Het leek me een onbegonnen zaak. Ze had zoveel snuisterijen waar ze verknocht aan was. Zelfs een leeg luciferdoosje had voor haar een emotionele lading. En om dan nog te zwijgen over haar verzameling oude ansichtkaarten die ze overal ter wereld had aangeschaft zonder zich af te vragen of er wel mensen waren waar ze die kaarten naar kon versturen. Zilveren suikerpotten, allerlei soorten asbakken. Haar hele huis puilde uit met de spullen die ze had verzameld tijdens haar veel bewogen leven. Ze bewaarde soms zelfs lege wijnflessen wanneer de wijn goed had gesmaakt en het een dure fles betrof. Ik was er al eens voorzichtig over begonnen, maar van haar jonge huurder nam ze niets aan. Niets behalve zijn lichamelijke liefde. Waar moest ik haar nog blij mee maken. Ze had alles al. En wanneer ze op haar spullen was uitgekeken kon ze nog terecht in haar boekenkast waarin duizenden boeken stonden. Onbegrijpelijk, je kon er toch maar een tegelijk lezen. Maar zij kreeg het voor elkaar om soms wel tien boeken tegelijkertijd te lezen. Ik vond het bizar, maar ik had er ook wel bewondering voor. Ze was een vrouw die graag haar eigen gang ging en daar hoorde kennelijk ook het verzamelen bij.
Nu had ze dus een opruimgoeroe om haar bij te staan. Ik had er eerlijk gezegd nooit over gehoord. Waarschijnlijk was ik nog te jong om veel spullen te verzamelen. En over iedere vaas of asbak een verhaal hebben was al helemaal niets voor mij.
Ze had me weleens verteld waarom ze van iets wat haar emotioneel raakte vaak drie of meerdere exemplaren kocht. Ze wilde altijd bijzondere cadeautjes in huis hebben. Zodat ze mensen iets persoonlijk kon geven. Ze had inmiddels meer cadeautjes dan vrienden. De vrienden bleven steeds vaker weg omdat ze geen zin in haar cadeautjes hadden. Aan iedere cadeautje kleefde een verhaal van drie hoofdstukken. Emma was daar vaak wat drammerig in. Alles moest bijzonder zijn. Het meest bijzondere was dat ze gewoon nooit genoeg aandacht kreeg voor haar persoonlijke cadeautjes waarmee haar hele huis was volgestouwd.
Ik was benieuwd wat die opruimgoeroe haar allemaal zou gaan vertellen. En waar ze zou gaan beginnen. Want er was geen beginnen aan. Er kwamen telkens weer nieuwe snuisterijen bij. Cadeautjes voor onzichtbare mensen.
 
Toch kwam ik steeds dichter bij het beginnen. Het was een droeve begeerte die in mijn dromen was geslopen, een vergeten lot uit de loterij, die zich jarenlang uitkeerde in erotische uitingen die het gezonde verstand te boven gingen. Het was het voortdurend herhalen van dezelfde onvruchtbaarheid, die me was opgebroken in de pubertijd, zoekend naar wat haardhout voor de open haard, in het knutselhuis van mijn Vega- tante met haar zenuwachtige tandenborstel en kippen achter het snoepjeshuis. Maar ik deed tenminste mijn best om mijn Havermout schrift van zinvolle teksten te voorzien.

Emma Petronella was voor een lezing naar Breda. Ze had een hotel geboekt voor twee nachten.
Ik vroeg me af waar de lezing over zou gaan. Dat duurde niet lang want ze begon er vanzelf over te vertellen.
“Ik ga een lezing geven over het groepsgevoel Bjarne. Ik heb me er de laatste tijd in weten te verdiepen. Je moet weten dat ik vroeger een heel ander leven heb gehad. En dat er toen veel op mijn weg is gekomen. Het betekent daarom veel voor mij dat ik deze lezing mag gaan geven. Het is bedoeld om mensen saamhorig te maken, zonder zichzelf te verliezen in de waanzin van de tijd.
Veel mensen denken er tegenwoordig niet meer over na.” Ik liep snel de trap op om te voorkomen dat ik haar hele verhaal moest aanhoren. Ik was nog steeds niet klaar met het bestuderen van mijn bodemkundeschrift. Het was nu niet mogelijk om naar mijn druk pratende hospita te luisteren.

Toen Emma was vertrokken besloot ik naar de kroeg te gaan. Maar de mensen die ik daar tegenkwam bevielen mij niet. Een bootkapitein, een chauffeur van een vervoersdienst, een paar verdwaalde toeristen, ze konden allemaal de pot op met hun platvloerse taal en onaangename gewoonten.

Emma en Peter, ze waren allebei vertrokken uit Utrecht. Emma voor een lezing. En Peter omdat hij een date had met iemand die in Hengelo woonde. Het najagen van de hersenschim van liefde die ik in mijn dromen had gevonden had behalve nadelen ook voordelen. Zo hoefde ik me niet bezig te houden met de internationale politiek. Ik volgde het wel maar ik had er geen commentaar op. Het boeide me zolang het me niet van mijn bezigheden hield.
Het krassen van de kraaien zat ook in de muziek van mijn huurkamer, het wisselde de korte verhalen af met een roep uit de natuur. Het nodigde uit om iets over mijn leven te vertellen onder de oppervlakte laag waarover iedereen al wist. Maar ik kwam weer in mijn eenzaamheid uit bij contacten die ik had verloren en die zich niet meer zouden herstellen omdat de emotie te hevig was geweest en nooit in een mildere vorm terug kon komen.
Ik hield me vast aan de daadkracht van mijn favoriete schrijvers, zij lieten zich niet door stemmingen verstoren maar gingen stug door met de opdracht die ze hadden.

Ooit zou mijn Havermout schrift vol komen te staan met gedichten en verhalen. Misschien zouden verhalen over de verzamelwoede van Emma daarin niet misstaan. Minimaliseren zou voor haar onbegonnen werk zijn. Ze was veel te veel gehecht aan haar persoonlijke prullaria en haar verzamelingen om er afstand van te doen. Het was waarschijnlijker dat er nieuwe spullen bij kwamen dan dat ze er echt veel weg zou doen.
 

Schrijver: Bjarne Gosse, 19 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: milieu

4,3 met 3 stemmen 71



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)