Inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Nederlands.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@nederlands.nl

voeg je autobiografie toe

categorie:individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 42):

De droomkoorts bracht me uit mijn doen. 
Er zat niets anders op dan in bed blijven liggen. Ik viel in slaap en de droomkoorts begon heviger te worden.
Ik herinnerde me prachtige zomers in de wilgenwouden aan het zoetwatermeer, waar ik mijn jeugd door had gebracht. Zomerdagen overgoten met het licht van de zon en dwalende wolken over gras en landerijen. Het glinsteren van de rivier. Op het water van het zoetwatermeer lagen dromen in een rubberboot. Zwanen in de verte op de golfjes en meeuwen in de heldere blauwe lucht, krijsend op zoek naar vis, herinnerde ik uit mijn jeugd. Een schittering op het wateroppervlak, door geen schilder te herhalen, visioenen verschenen achter mijn geestesoog.
Ik herinnerde mij de herfst van het meisje van de vioolles, die mijn moeder hielp met het aangelegde tuintje. En mijn verjaardag die in het water viel omdat de jongens van school mij uit jaloezie gingen pesten.
De droomkoorts nam mij mee naar dromen uit het verleden, mooie dromen, maar helaas ook nachtmerries. Toen ik de volgende ochtend wakker werd herinnerde ik me een nachtmerrie over een oude fiets die ik van vroeger kende. Ik pakte mijn Hector Havermout schrift en schreef er een kort verhaal over.

Het ging niet goed met Moeder Aarde.
Er verschenen steeds meer berichten in de kranten. Diersoorten stierven uit, natuurgebieden werden kleiner. De mens had steeds meer ruimte nodig. Er kwamen nieuwe vreemde ziekten, waar de wetenschap geen raad mee wist.
Tijdens maatschappijleer werd er aandacht aan besteed. We hadden een klein groepje mensen die zich er van bewust waren. De anderen kon het niet veel schelen. De toekomst leek vaak zo ver weg op die leeftijd. Wat kon ik er zelf eigenlijk aan doen?
We kregen ook een extra les over de droomkoorts. Het was afkomstig uit Amerika, maar ik had het opgelopen in een Hollandse supermarkt. Een aantal vrienden zat in een actiegroep. Zij wilden de invloed van Amerika beperken. Ik vertelde ze liever niet dat ik de droomkoorts had. Er gingen rare verhalen de rondte over de droomkoorts. Mensen zouden er een andere persoonlijkheid door krijgen.
Liever dacht ik er niet aan. Ik probeerde er mee te leren leven. Iedere nacht had ik bizarre dromen over mijn verleden veroorzaakt door de droomkoorts. Wanneer het mij lukte schreef ik ze op in mijn Hector Havermoutschrift. Wanneer het me niet lukte probeerde ik de dwaze dromen te vergeten.
Ik las het laatste droomverhaal dat ik had geschreven in mijn Hector Havermout-schrift nog eens over. Vast van plan was ik om het nooit aan iemand te laten lezen. Het was een verhaal uit een kwetsbare periode van mijn leven. Het ging niemand iets aan, hoe eenzaam ik me had gevoeld tijdens het naar huis lopen door het onweer.
Ik leefde nog altijd met de droomkoorts, samen met de zwarte kater Frits, in het huis van mijn hospita die voor drie weken in een grote stad in Amerika verbleef. Ik was ziek en sliep veel.
Wanneer ik wakker was probeerde ik een verhaal te schrijven over hetgeen waar ik over gedroomd had. Het waren vreemde dromen over mijn jeugd. Nieuwe verhalen voor mijn Hector Havermout schrift. De ruzies van mijn ouders kwamen in vlagen voorbij en soms ook hele specifieke herinneringen zoals die over een autoritje. Ik begon weer te schrijven in mijn Hector Havermout schrift.
Frits lag te slapen op de stoel naast het bed. Ik legde het schrift weer terug in de lade.
Misschien was de relatie met mijn hospita ook een tijdelijk gebeuren, en moest ik mij daar bij neerleggen. Ik begon me al wat beter te voelen, de droomkoorts was minder hevig dan voorheen.
Peter kwam de laatste tijd wat vaker op bezoek wanneer Emma weg was. We dronken een kop thee op mijn kamer. Op een dag liet ik hem de gedichten die ik in mijn schrift had geschreven. Hij zag behoorlijk wat taalfouten staan en die wilde hij verbeteren. Hij vroeg of hij het schrift mee mocht nemen. Ik vond dat goed. Bewust was ik er mij er wel van, dat ik wat moeite had met de Nederlandse taal omdat mijn ouders gebrekkig Nederlands spraken. Misschien moest ik Peter ook over de droomkoorts vertellen? Het was fijn dat hij me wilde helpen. Ik wilde net als hem woorden. Beschaafd en een echte man van de wereld.

Het was opwindend, maar ook verwarrend om met een geheime liefde te leven.
Het was praktisch dat mijn grote liefde Emma in hetzelfde huis woonde. Het was helaas onpraktisch dat ze nooit thuis was en mijn huisbazin was. Haar dominantie was prikkelend voor geest en ziel, ze kon ook lekker koken. Het het gaf me het gevoel dat ik een jongen van de straat was. Dat werd nog erger door de snoeiharde punkmuziek waar ik naar luisterde om mijn veranderde uiterlijk kracht bij te zetten.
Lieve Emma was mijn muze, maar zij was ook degene waardoor ik me af en toe een muis voelde. Een dwaze woelmuis in de nacht. Met alleen Peter om mee te praten.
Er moest toch een moment komen dat ik met Emma een gesprek zou aangaan over onze intieme relatie. Het zou onmogelijk zijn om het voor alles en iedereen geheim te houden.
Onze seks kende geen grenzen meer. Het was genieten van zuivere wellust, waar de begeerte en de hartstocht vanaf dropen. We lieten niets meer aan het toeval over, het was er op of er onder als ze weer eens thuiskwam na een zakelijke reis. Iedere maaltijd werd een voorspel voor de naamtijd van onze liefde. Soms was ik zo in de wolken na een vrijpartij dat ik het moeilijk vond om op school nuchter te blijven. Ik was mijn liniaal verloren en de batterijen van mijn rekenmachine waren leeg.
De gesprekken van mijn klasgenoten begreep ik niet meer. Ze liepen te kletsen over de meest onzinnige onderwerpen.
Het schrijven van gedichten gaf me enige houvast en zorgde ervoor dat ik mezelf bleef.

Schrijver: Bjarne Gosse, 3 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: individu

4,5 met 2 stemmen 42



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)