start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (37)
internet (7)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (29)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (17)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

categorie: individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 37):

Hedonisme

Emma Petronella was in Brussel om er een lezing over het hedonisme bij te wonen. Ze was er van te voren opgewonden over geweest. Ze maakte zich zorgen over de beschaving. Ze had het gevoel dat de burgers alleen nog maar op genot waren verzot en niet op de zaken die eigenlijk veel belangrijker waren. Ze maakte er ook grapjes over, wanneer we hadden gedronken, dat noemde ze mij een echte hedonist, die boertjes liet bij de koffie. Ik gunde Emma Petronella het plezier in haar werk. Ze werd wel vaker voor belangrijke lezingen uitgenodigd.

Het was ergens in de vorige eeuw, ik woonde in een gehuurde kamer in een herenhuis in Utrecht. Ik was verliefd op mijn zestien jaar oudere hospita en bijna al mijn gedachten gingen over haar.

Terwijl ik mij afvroeg waarom ik viel op rijpere vrouwen struikelde ik over een los liggende stoeptegel, op weg naar de expositie van Peter die mooie schilderijen verkocht voor tweeduizend gulden per stuk. Gelukkig was het niet ernstig, ik had me niet bezeerd. Ik zag de galerie al in de verte.
De schilderijen van Peter zagen er imposant uit, het was grafisch van opzet, maar de vormen deden aan dieren denken. De huid van de schilderijen was stevig. Peter kwam meteen enthousiast naar me toegelopen, alsof ik heel belangrijk was.
Ik keek voorzichtig om me heen, deze gezichten waren nieuw voor mij. Peter had een fles rode wijn in zijn handen en ik zag aan zijn neus dat hij gesnoven had. Wonderbaarlijk hoe handig hij alle belangrijke gasten te woord stond. Alhoewel ik tweeduizend gulden behoorlijk veel geld vond voor een kunstwerk, gingen zijn doeken als warme broodjes over de toonbank. Binnen een half uur was zijn tentoonstelling uitverkocht en kwamen er bij alle schilderijen stickers met verkocht te hangen.

Peter was in een opperbeste stemming en dat liet hij aan de gasten en aan mij in het bijzonder behoorlijk duidelijk merken. Terwijl ik nog bezig was met het eerste glas wijn begon al een aantal gasten aangeschoten te raken en te oreren over de beeldende kunst die Peter zo voortreffelijk liet zien met zijn ontroerende tentoonstelling. Hij had wel iets aantrekkelijks wanneer hij zo opgewonden was. Ik vroeg me af of hij iets wist van de geheime liefdesrelatie die ik met mijn erudiete hospita onderhield. Hij kwam steeds weer naar me toe om zijn blijdschap aan mij te tonen.

Ik had zelf wel over kunst gelezen. Ik was niet helemaal een leek op dat gebied, maar de mensen die om mij heen stonden die hadden er echt verstand van. Ik had zulke gezichten niet eerder gezien. Ik begon me een beetje zorgen te maken omdat Peter de gevierde kunstenaar zoveel rode wijn naar binnen goot, terwijl zijn neus begon te druipen van de coke. Het was moeilijk om uit dit circus te ontsnappen. Niets zeggen was onmogelijk, daarvoor vroegen er te vaak mensen iets aan mij, te veel zeggen zou er toe leiden dat ze er achter kwamen dat er een vreemde eend in de bijt zat.

Ik bewonderde de succesvolle Peter, zijn zelfverzekerdheid en zijn enthousiasme. Hij was twee jaar ouder dan ik, dat wist ik inmiddels, maar hij verdiende al zelf de kost en hij had allerlei belangrijke vrienden die hem op handen droegen.

Op een onbewaakt moment kneep ik er tussen uit. Ik had geen zin om beschonken te raken tussen deze artistieke mensen met lispelende tongen. Ik wilde weer de vrijheid van mijn fiets. Ik had dat ene glas niet eens leeg gedronken. Ik kreeg altijd een kwade dronk van wijn. Dan begon mijn ziel te steigeren, dan kwam mijn geest in opstand. Het was duidelijk dat ik heel belangrijk was voor Peter, maar ik begreep niet goed waarom.

Frits de kater was blij dat ik weer terug was in het huis van mijn hospita, waar ik vaker verbleef dan mijn hospita zelf. Ze was weer eens weg voor haar carrière en ik miste haar meer dan mij lief was.
Ik haalde mijn Hector Havermout karakter weer tevoorschijn en schreef met tranen in mijn ogen een gedicht in mijn Hector Havermout schrift:

Vernevelden

Letters dwalen over wolkenvelden
waar mijn gemis als liefde is
en haar afwezigheid als de zee
omdat het waaien soms oneindig lijkt

en komt ze terug, dan zijn we samen
in bed met de meest innige liefde
liederlijk in de eenvoudige vorm
van lusten zo onstuimig als kusten

waar ik mijn letters laat verdwalen
totdat zij verdwijnt in de annalen
van feërieke feesten en wijn
het is heftig wanneer we samen zijn.

Hector Havermout

Schrijver: Bjarne Gosse, 16-07-2018


Deze inzending is 78 keer bekeken

4/5 sterren met 4 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)