Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 43):

Herfstgeuren

Toen de jeugdpsychiater vroeg waarom ik dacht dat ik verliefd was op Kees bleef ik hem in eerste instantie een antwoord schuldig.

Diep snoof ik de geuren van de herfst in mijn neus, die alle puurheid van het leven wilde proeven. Het raam stond open, om de muffe geur van de oude piano uit de behandelkamer te krijgen.

Aarzelend begon ik mijn korte betoog. Ik somde een aantal redenen op. Herkenning van het noodlot, noemde ik als eerste. We hadden allebei een neurotische aandoening. Ik voelde een vreemd soort affectie wanneer hij trilde met zijn onderlip.

Mijn antwoorden leken niet voldoende. Ik kreeg nieuwe vragen op mijn schoot geworpen. “Zijn oogopslag, zijn
soms zo zeurende stem”, sprak ik voorzichtig.

Ik was blij dat ik weer op straat stond. De verstandhouding met de jeugdpsychiater was niet erg goed. De man deed zijn best om mij gerust te stellen, maar hij bleef vragen stellen en ik had niet altijd zin om die te beantwoorden.

Voor het schoolvak Nederlands had ik gelezen in het boek van Sander Trilstrand over vrouwen met een grillig karakter.
Door in het boek te lezen begon ik het leven van mijn hospita beter te begrijpen.

Ik begon de behaagzieke Emma Petronella steeds vaker als een amusante vrouw te zien. Ze had haar eigenaardigheden, haar stokpaardjes, haar overtuigingen. Ze had haar uitgesproken meningen. Alles wat ze deed was trefzeker en geslaagd. Maar ze kon ook wispelturig zijn. Dan was ze allesbehalve een amusante vrouw. Dan kwam ik er achter dat zij ook een vrouw was met een grillig karakter.

In mijn gedachten was haar carrière een doorlopend succes. Ook al vertelde haar boze stemmingen andere verhalen.

Emma hield net als ik van de geuren van de herfst. De herfstavond ging gekleed in regen, alles werd nat in de provinciestad Utrecht. Emma liet zich daardoor niet uit het veld slaan. Ze ging met om haar lijf haar fameuze rode jurk, die haar nog altijd schitterend stond, onder een grote paraplu op hoge naaldhakken naar de tentoonstelling van Peter, die zijn nieuwe serie abstracte dieren met een grillige huid van moderne textuur liet zien aan het welkome publiek van de voorname galerie in de binnenstad van Utrecht.

Het was een avond die zonder Emma, die weer cocaïne had gesnoven, te boek zou zijn gegaan als een druilige herfstavond. Stille straten, kille weersomstandigheden. Ik ging gewoon gekleed in mijn spijkerbroek, ik zou niet verwachten dat Peter met wie ik een liefdevolle vriendschapsrelatie had daar enige aanstoot aan zou geven. Emma echter had wel veel commentaar.
“Waarom heb jij jouw leren broek niet aangedaan, Bjarne?” vroeg ze mij in een dwingende toon vanonder haar paraplu die deskundig de regen tegenhield. Ik had geen zin om haar te antwoorden omdat ik al aanvoelde dat ze een heel verhaal kon gaan afsteken. Ze bleef echter snauwen.
“Je kunt toch niet in een spijkerbroek naar een belangrijke tentoonstelling gaan Bjarne. Gekke Bjarne!” Ze werd de laatste tijd steeds arroganter. Ik merkte ook dat ze afstandelijker werd. Het sterke vermoeden had ik dat ze ergens een goede minnaar had gevonden in de intellectuele kringen waarin zij zich bevond.
Niet zelden kreeg ik neerbuigende opmerkingen naar mijn Bjarne oren gestuurd. Ik probeerde het te negeren. Het kwam door haar grillige karakter.

Ik had haar niet verteld dat ik bij een psychiater liep om mijn raadgevingen te laten geven over mijn verwarrende gevoelens. Het ging haar niets aan. Ze hoefde niet alles over mij te weten.

Schrijver: Bjarne Gosse
8 sep. 2020


Geplaatst in de categorie: individu

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 60



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)