Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:individu

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 38):

Ik miste haar, mijn lieve hospita, iedere keer als ze weg was en ik haar stem niet kon horen. Ze zei dat ze geen tijd had om te bellen, dat het haar te veel zou afleiden van haar werk. Ze ging vaak naar Parijs. Ze had daar belangrijke connecties. Ik begreep niet altijd waarom. Ze zei dat het voor haar werk was. Ik had een vermoeden dat er meer aan de hand was. Een minnaar, een bewonderaar. Ze leek de laatste tijd zo gelukkig, en ze gedroeg zich mysterieus.

Ik legde het Pessoa boek naast de half leeggedronken fles rode wijn en begaf me met spoed naar de badkamer, waar het geurige blauwe badzout uit Parijs klaar lag om mijn jeugdige lichaam te verwennen.
Een weldadig bad was vaak het mooiste moment voor reflectie. Als ik ontspannen was verliepen mijn gedachten vaak aangenamer dan wanneer ik stress had, en alles met de nodige haast moest worden gedaan. Dan was er vaak geen tijd om te reflecteren.

Toen ik tijdens de afwezigheid van mijn hospita aan het genieten was in bad dacht ik na over de heteroniemen van de dichter Pessoa. Terwijl de zoete geur van het badzout mijn gedachten verder bedwelmde, verzon ik een heteroniem: Hector Havermout. Hector Havermout omdat ik vroeger altijd havermout moest eten voordat ik in de vroege uren op de fiets naar school ging.
Een paar uur later schreef ik een eerste gedichtje voor in mijn Hector Havermoutschrift:

In je

Kom je in me
vraag je
eenzame stem

alsof er een muisje
door een sleutelgat
naar binnen moet

ik ben al bij je
zegt het eenzame muisje
door het sleutelgat
alsof hij al helemaal
in je is.


Hector Havermout
 
Het was mijn eerste Hector Havermout gedicht.


Toen Emma die vrijdagavond terugkeerde uit Parijs lag ik met Frits op de bank in de woonkamer te slapen. Waarschijnlijk wekte dit vertedering op bij mijn beeldschone hospita, want plotseling voelde ik haar vochtige lippen tegen mijn half slapende wang. Terwijl mijn ogen naar het licht zochten zag ik haar bij Frits hetzelfde doen. Ze was in het echt mooier dan op de schilderijen die ik in mijn droom in haar geheime kamer had gezien. Ze had een sportief Bordeauxrood mantelpak aan, een handtas in dezelfde kleurzetting.

Uit dat handtasje, dat even mijn aandacht trok, haalde ze een vierkant kartonnen doosje,een glimmend mozaïekpatroon op de voorkant. “Kijk eens wat ik voor je heb meegenomen uit Parijs, Bjarne, mannen aftershave!“
Nog voor ik iets terug kon zeggen haalde ze het glazen flesje uit het glimmende doosje en spoot ze met de verstuiver de geurige vloeistof in mijn nek. “Nu hoor je er helemaal bij Bjarne!” zei ze terwijl ze aan haar mantelpak plukte.

Het late zonlicht viel geheimzinnig door de kamer, de schaduw van de boekenkast raakte de vloer naast de bank waarop ik met verbazing naar de verleidelijke Emma Petronella keek. “Ik ben moe van de reis Bjarne, ik ga slapen, ik zie je morgen na je werk, we kunnen samen eten als je het leuk vindt, je moet morgen toch werken?”
“Ja, ik moet morgen weer werken in het tuincentrum Emma. Er is een heel gedoe over de verkoop van een onkruidbestrijdingsmiddel. Er komt een actiegroep. Ik ben er zelf ook op tegen, maar ik ga daar helaas niet over. De baas denkt alleen maar aan geld. Ik werk daar alleen maar om de planten te verzorgen. Was het leuk in Parijs?”
“Ja, het was erg leuk in Parijs Bjarne. Ik heb verschillende tentoonstellingen bezocht en lekker gegeten. Je krijgt de groeten van Victoria Martin, tot morgenavond, zullen we om zeven uur hier eten?”
“Ja. Leuk Emma, tot morgen. Welterusten. Ik ga ook zo slapen.”

Emma knikte en verliet met haar feeërieke bewegingen gracieus de kamer. Ik nam het flesje aftershave uit Parijs in mijn handen en spoot een beetje op mijn kin, waar zich stoppels van drie dagen niet scheren bevonden.
 
Opnieuw viel het me op dat ik romantische gevoelens voor mijn hospita koesterde.
 
Later die avond, toen ik al op bed lag schreef ik in het Havermout schrift een tweede tekst.
De volgende dag op school kocht ik voor vijfentwintig Hollandse guldens het tweedehands leren jasje van Arthur. Het was hem te klein geworden, maar mij paste het perfect. De deal was snel gesloten. Toen ik thuis was schreef ik met witte letters “Hector Havermout and the scapegoats” op het jasje. Het werd mijn uitgaansjasje wanneer ik in het weekend naar uitgaansgelegenheden ging. Emma vond het vreemd toen ze het zag. “Wat betekent dat Bjarne, zit je in een muziekbandje? Waarom heb je dat op jouw jas geschreven, en hoe kom je aan die jas?” Ik bleef haar de antwoorden schuldig. Mijn nieuwe aandacht was voortaan bestemd voor mijn alias Hector, die zich een ander uiterlijk had aangemeten.
Ik las de tweede tekst die ik geschreven had in het Havermoutschrift nog eens goed over:


Weergoden
 
De weergoden hebben het weer niet mee
nu ze andere goden vervloeken

kracht van de natuur negeren
barst er een onweer los
weergaloos waarachtig

ik heb het niet meer met de wereld
het aardse bestaan ontgaat mij
door mysteriën in de spelonken

stormen breken daadkracht
de mens machteloos
gaat aan krachtige winden ten onder

en een god boven aan de ladder
laat zijn tranen in woeste striemen neerdalen

in verwoestende regenbuien, hoongelach
klinkt boven de machtige wolken
gedachten niet meer te vertolken

talmen de waarheid, je voelt het kolken
in duistere diepten van achteloze volken
en mensen als dwergen vluchten in huizen

het klimaat aan verandering onderhevig
zorgt voor een levendig debat
ligt het aan ons of aan een ander

wordt het tijd dat ik verander
verdwijnen we allemaal in een gat

weergoden hebben het weer niet mee
regen, geld, sneeuw en armoede

alles valt naar beneden.
 
Hector Havermout

Geciteerde: Bjarne Gosse, 17 nov. 2019
17 nov. 2019


Geplaatst in de categorie: individu

4,7 met 3 stemmen 21



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)