start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (22)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (6)
humor (5)
idool (2)
individu (39)
internet (7)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (32)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (17)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (18)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (15)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
wetenschap (1)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

categorie: psychologie

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 18):

De saaie werkelijkheid

Als kind was ik al zwaar depressief en werd ik Sinasprilletje genoemd, naar die bekende foto van een jongetje, die zijn hoofd neerslachtig op zijn armen legt, iets wat ik ook vaak deed. Vanaf mijn prille bestaan had ik geen problemen met de natuur, maar veelal met de jachtige, gestoorde, afstootwekkende cultuur. De grote meute was hoofdzakelijk bezig met uiterlijke zaken, materie vergaren en nepimago's in stand houden. Ik vond al gauw mijn heil in stripboeken, waarin veel mooiere en avontuurlijker werelden werden voorgespiegeld. De realiteit vond ik vaak te saai voor woorden. De meeste mensen waren brave kuddedieren, die in hun vaste patronen vastgeroest bleven zitten. En het waren juist die vervelende mensen, die de dienst uit maakten. Zij deelden de saaie lakens uit. Vanuit hun zelfgecreëerde hellesferen. Terwijl ik genoot van de dieren, de bomen en de stilte, raasde er altijd wel weer zo'n luchtvervuilende, herriemakende automobiel voorbij. Of een opgevoerde, knetterende brommer. Vooral 's ochtends vroeg, soms was het nog donker, wanneer ik naar school fietste, ging het razendsnelle autoverkeer mij door merg en been. Ik was nog maar net uit mijn droomwereld ontwaakt, of die gemene etters vergalden meteen mijn kwetsbare bestaan. Door mijn hoge gevoeligheidsgraad en mijn helderziende vermogens ving ik al die nare energieën op en wist ik er geen raad mee. Het begrip Nieuwetijdskind bestond nog niet. Ik had nog niet geleerd om me af te schermen tegen de negatieve emoties van andere mensen en dus zat mijn scheepje al snel vol met overtollige ballast van anderen. Ik ervoer het leven als een bizar theaterspel, waarin iedereen een overlevingsrol speelde en spirituele diepgang angstvallig vermeden werd. Wat ik toen nog niet wist, was het biologische feit, dat ik door een tragisch gebrek aan serotonine depressief was. De hoofdoorzaak lag bij mijn gebrek aan een blijmaakstofje.

Als vanzelf zocht ik naar blijmakende escapemiddelen om het leven draagbaar te houden. Afgezien van de stripboeken kocht ik bij Jamin bergen aan snoep en in de supermarkten tassen vol chips en frisdranken. Ik was dol op winegums, behalve de groengekleurden. Met een zak paprikachips en een glas Hero-cassis naar Startrek kijken, was een ultiem verdovingsgenot. Of met Verkade-melkchocoladerepen. Zo vergat ik de aangepaste lamlendigheid, die overal op straat te vinden was. In de literatuur vond ik geestelijke werelden, waarin ik mijzelf wel herkende. Ik ontwikkelde een enorme leeshonger, omdat de werkelijkheid saai en doods op mij over kwam. Sterker nog, de werkelijkheid was een voortdurende martelkamer voor mij. Ik lag naakt in een bak boordevol bloedzuigers en piranha's. Om aan te sterken en na het intense verdriet over mijn eerste verliefdheid, die eenrichtingsverkeer bleek, begon ik niet te pruimen, maar spotgoedkope notenwijn te drinken. Het schrijven ging er ook beter door, maakte ik mijzelf jarenlang wijs. De remmingen verdwenen, dat was alles. Hasj en wiet had hetzelfde effect en details werden uitvergroot en met een opiumwaas doorspekt. Het was kinderlijk snoepen op hoog niveau en niet ongevaarlijk, wat vele keren gebleken is. Vooral omdat ik geen maat kon houden en een sterke verslavingstendens had. Ik zocht altijd naar extreme ervaringen om te kunnen voelen dat ik werkelijk leefde. Dat heeft me in veel vreemde situaties gebracht. Vooral omdat ik met al mijn escapemiddelen mijn chronische depressie niet duurzaam wist te bestrijden.

Een tijd geleden ontdekte mijn huisarts dat bepaalde enzymwaarden van mijn lever waren verhoogd en dus ben ik een scan van mijn onderbuik gaan laten doen. Op een monitor keek ik naar mijn lever, die het jarenlang zwaar voor zijn kiezen heeft gehad. Ik had een flinke lever- en galvervetting. Ik begreep meteen dat ik een grote ommekeer moest maken, wat ik met de hulp van positieve krachten wist te doen. De nare, saaie werkelijkheid is er nog steeds, maar die weet ik nu buiten te sluiten en ik kijk meer naar de mooie werkelijkheid, die er wel degelijk volop is, als je er maar oog voor hebt en je het kunt binnen laten. Ook dankzij mijn anti-depressiva natuurlijk. Verder vermijd ik nu zoveel mogelijk suiker en vet. Ik ben al flink afgevallen. Mijn dikke, opgeblazen walruskop is weer slanker geworden. Ik loop de trappen weer op zonder te hijgen. Ik mag er weer zijn zoals ik ten diepste ben. Ik laat me door niets en niemand meer vertrappen. Ik weet uit welke duisternissen velen reageren. Ik ken het klappen van de zweep. Mijn perceptie mag er zijn. Ondanks mijn aangeboren gebreken. Ondanks alle dwaze anti-krachten en projecterende vijandelijkheden. Eindelijk kan en durf ik met een opgeheven hoofd de werkelijkheid onder ogen te komen. En dat is mijn werkelijkheid en mijn perceptie en die is zeker minder saai dan vroeger. En met open vizier.

Schrijver: Joanan Rutgers, 02-09-2018


Deze inzending is 75 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Hanneke van Almelo
Datum:02-09-2018
Bericht:Goed nieuws, Joanan. Fijn dat je het goed maakt!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)