Inloggen
voeg je autobiografie toe

categorie:voedsel

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 6):

De volgende ochtend was het vroeg opstaan om te werken in het tuincentrum. Kamerplanten en planten voor in de tuin water geven en zo mooi mogelijk presenteren voor de klanten. Dode bladeren verwijderen, een stokje erbij zetten, de mooiste planten vooraan in de bak, om te verkopen.
Het was mijn zaterdag baantje dat ik had om wat extra leef geld te hebben. Ik wilde ook sparen voor een eigen stereo-installatie, maar dat sparen ging langzaam omdat er weinig geld overbleef. Ik had al lange tijd geen nieuwe kleren meer gekocht. Vaak droeg ik dezelfde kleren als die ik al een tijdje droeg..

Ik had een rugzakje vol stemgeluiden. Ik wist niet meer welke stem ik moest geloven. Er waren stemmen die zeiden dat ik in de liefde moest geloven, maar andere stemmen beweerden iets anders, wat vreemd was, want ik had de gedachte dat alle stemmen hetzelfde moesten zeggen. Niet alle stemmen konden hetzelfde vertellen. Er waren verschillende werelden en niet alle werelden waren mij even vertrouwd. Er waren nog te veel vreemde werelden,

Het stemgeluid van mijn moeder had altijd vertrouwd geklonken, maar toen ik er een tijdlang afstand van had genomen klonk het me vreemd in de oren. Er was een vorm van onthechting gaande. Mijn moeder had niet in de gaten hoe vreemd ze in mijn oren klonk. Zij was in haar eigen omgeving gebleven en ik had een nieuw en ander leven in een andere stad. Er was iets wat voelde als een bevrijding. Het gaf tegelijkertijd veel onzekerheid.

Het stemgeluid van Emma Petronella had een nieuw geluid laten horen. Er was een nieuwe man in mij opgestaan. Een man die me vertelde dat ik, Bjarne Gosse, in mezelf moest gaan geloven.
Ik begon te spreken, maar er kwamen geen woorden uit mijn keel. Er bleef een vervreemdend zwijgen in mijn hart liggen. En in mijn hoofd klonk het geluid van een klok. Ik begon de tijd anders te beleven. Er was niet langer die traagheid in het klagen van mijn moeder, niet langer de boosheid van mijn wereldvreemde vader. Emma bracht een nieuwe wereld in mijn leven. Een leven waarin er plaats was voor nieuwe indrukken.


Een bijzondere zaterdag in de stad Utrecht waar ik die lente verbleef:

Natuurlijk was ik een klein beetje zenuwachtig toen ik op weg ging naar het diner waarvoor ik was uitgenodigd in het huis van Emma Petronella. Het statige herenhuis waar ik in de nabije toekomst zou gaan wonen in een fijne kamer die ik daar kon huren. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, had me uitgebreid door de telefoon geïnformeerd over haar kunsten in de keuken. Ze was gespecialiseerd in Franse delicatessen, geïnspireerd door haar Franse vriendin Victoria Martin uit Parijs, die maar een klein beetje Nederlands sprak.

Ik had in allerijl geld geleend van een vriend om nieuwe kleren te kopen, want ik wilde een goede indruk op de twee dames maken. Een broek en een mooie blouse die in de aanbieding was omdat het voorjaar was.
Ik stelde mij zo voor dat Victoria Martin van dezelfde schoonheid genoot als Emma Petronella, maar ik wist eigenlijk niets over Franse vrouwen. Ik sprak zelf maar een klein beetje Frans. “Je suis Bjarne” dat kon ik wel zeggen, of vragen hoe laat het was, dat ging ook nog wel. Ik twijfelde over een stropdas, misschien zouden ze dat te formeel vinden, maar mijn vriend Berend met de baard stond erop dat ik een charmante stropdas omdeed, want hij had er een gewonnen bij een schaakwedstrijd. Het zou mij geluk en voorspoed brengen wanneer ik die stropdas zou dragen volgens hem. Ik dacht dat het misschien onhandig zou zijn met eten, de stropdas zou in de soep kunnen gaan hangen en zodoende voor verwarring zorgen.

Ik piekerde te veel. Ik poederde mijn billen, ik leende een lekker geurtje van de buurman, ik pompte mijn fietsbanden goed op. Ik sprong op mijn fiets op weg naar Emma Petronella en Victoria Martin om samen met hen te dineren in het herenhuis.
Emma Petronella deed de deur open, ik was blij haar weer te zien. Ze straalde nog mooier dan tijdens onze eerdere ontmoeting toen ik het huurcontract had getekend. Toen schrok ik, achter haar stond een vrouw, die er heel anders uitzag dan ik mij had voorgesteld. Het was een jongensachtige vrouw met kort opgestoken punk haar en felle gekleurde make-up rond haar ogen. Haar strakke lichaam was gestoken in een zwartleren outfit, waarbij haar extreem korte rokje mij nog het meest opviel, omdat ze mooie benen had. Dat moest dus Victoria Martin zijn!

De aantrekkelijke Française Victoria Martin knikte geheimzinnig naar mij, ze zei niets. Ik vroeg me af of ze misschien verlegen was net zoals ik, misschien hadden we iets gemeen met elkaar. Emma Petronella praatte ronduit in het Nederlands tegen mij, dan weer in het Frans tegen Victoria. De heerlijke geur van het door haar klaargemaakte diner was in de eetkamer bezig onze zintuigen te beproeven.
De tafel stond gedekt, met zilveren bestek en kristallen glazen voor de wijn. In het midden van de grote houten tafel stond een grote kandelaar met brandende kaarsen die voor een romantische sfeer zorgden. Het was alles bij elkaar een verbluffend gezicht. Emma had enorm haar best gedaan om indruk op haar gasten te maken.

Met charmante bewegingen bracht Emma mij naar mijn zitplaats. Ik moest tegenover Victoria Martin gaan zitten, mijn stropdas begon al behoorlijk te wiebelen onder mijn gladgeschoren kin. Ik keek nog eens goed om mij heen om de geweldige sfeer te proeven.

Geciteerde: Bjarne Gosse, 6 nov. 2019
6 nov. 2019


Geplaatst in de categorie: voedsel

5,0 met 2 stemmen 28



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)