start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (37)
internet (6)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (30)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (20)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

categorie: misdaad

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 20):

Het verkeerde hoofdstuk

Het was alsof ik in het verkeerde hoofdstuk van een nooit geschreven boek, dat door niemand werd gelezen, terecht was gekomen. Alsof ik plotseling ondersteboven door verlangen door het leven ging.

De spoken uit mijn verleden had ik als schepen op volle zee verbrand, maar er deden zich nieuwe angstaanjagende verschijnselen voor. Ik begon me steeds meer te realiseren dat ik me op het gevaarlijke pad van de liefde aan het begeven was. Het was duidelijk dat er een enorme aantrekkingskracht tussen mijn aantrekkelijke hospita en mijn verlegen ik was. Maar het zou een onmogelijke liefde zijn. Ze was zestien jaar ouder dan ik en Emma Petronella kwam uit een volstrekt ander milieu dan ik die niets anders dan armoede en ellende had gekend. Ik was door gelukkige omstandigheden in een mooie kamer in een herenpand in Utrecht komen te wonen en ik had een vreemde verhouding met een vrouw die mij leek te betoveren met haar megalomane beschavingsrituelen. Ik moest mijn eigen overlevingsstrategie zien te scheppen. Hulpmiddelen daarvoor waren lezen en schrijven.

Ik was alleen met Frits de kater in het herenhuis van mijn hospita. Ik besloot weer verder te gaan lezen in het boek van Karel Krampool “De mecenas en de kunstverslaafde”.

Op een gruwelijke wijze werd in het verhaal duidelijk dat Ancel Favre, hoofdpersoon in het boek van Karel Krampool, twintig jaar eerder zijn beide bejaarde ouders door vergiftiging om het leven bracht en dat die dubbele moord de reden was dat hij gechanteerd werd door werkschuw tuig dat hem geld en schilderijen aftroggelde. Ze wisten alle details van de dubbele moord en ze hadden ook bewijzen. Hij kon geen kant meer uit.

Tijdens de afwezigheid van mijn hospita Emma Petronella was ik, zodra ik er tijd voor had, in het boek “De mecenas en de kunstverslaafde” te vinden. Frits was vaak op muizenjacht en bracht af en toe een dode muis mee naar binnen. Ik bestelde weer een pizza omdat de vorige zo lekker was en ik door het lezen niet aan koken toekwam. Er kwam een andere pizzakoerier dan de vorige keer en de pizza was ook minder lekker.

Terug in het boek was ik in een andere wereld, niet langer in het verkeerde hoofdstuk van een boek dat nooit geschreven was.
Ancel Favre had zijn ouders in zijn schildersatelier in Montmartre vergiftigd en ze daarna op de binnenplaats begraven. Frits was al aan zijn derde dode muis toe. Ik verlangde naar een soort liefde die Frits mij niet kon geven. Af en toe ging ik de tweede woonkamer binnen om naar de schilderijen te kijken. Naakte niets verhullende aantrekkelijke vrouwen vastgelegd met olieverf, levensgroot en bijna net zo echt als de werkelijkheid. Ik kon er niet lang naar blijven kijken, want ik wilde verder met lezen in het boek.

Buiten, achter de grote ramen, begon het te waaien. Frits kroop nog dichter tegen me aan alsof hij wilde meelezen in het boek. Er kroop een rilling over mijn rug. Het was alsof ik in een groot complot terecht was gekomen.
Ik deed mijn best om mijn eigen overlevingsstrategie veilig te stellen, maar de werkelijkheid was zo weerbarstig dat het leek alsof de afgrond ieder moment weer naderbij zou snellen.
Zenuwachtig liep ik naar de grote ramen om de gordijnen te sluiten.
Frits miauwde. Hij had weer een dode muis gevangen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 13-07-2018


Deze inzending is 31 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)