Inloggen
In de loop van 2020 wordt de site Nederlands.nl (incl. de bijbehorende domeinnamen) ter overname aangeboden door de eigenaar/hoofdredacteur, die in maart 2020 de mooie leeftijd van 77 jaar bereikt en graag de site ter overname aanbiedt aan een persoon, bedrijf of instelling, die de site verder wil uitbouwen.

Men kan met hem hierover in overleg treden via mostertman@nederlands.nl

voeg je autobiografie toe

categorie:woonoord

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 4):

Behalve dat ze een charmante verschijning was, had ze ook een problematische kant. Die lieve Emma.
Ze was erg dominant, te dwingend naar haar vrienden. Ze had zelf toegegeven dat ze haar vrienden zo veel mogelijk probeerde te vormen. Sommigen waren daar van gediend maar wisten haar gedoseerd op afstand te houden.
Anderen gingen een korte intensieve vriendschap met haar aan om er vervolgens achter te komen dat ze te intensief was. Te veel eisend in haar verlangen naar zielsverwantschap. Ze liet weinig ruimte voor de ander. En ze was bezitterig. Een obsessie om dingen te verzamelen en mensen voor haar verzamelwoede te interesseren. Want achter ieder boek, ieder tafeltje, elk kleedje en alle afzonderlijke schemerlampen zat een verhaal en dat probeerde zij zo literair mogelijk te laten passeren aan eigenlijk iedereen die haar woonpaleis betrad.


Ik begon al haar voorname vrienden en kennissen als onzichtbare mensen te beschouwen. Ik hoorde er verhalen over, ze was trots op het feit dat ze zoveel beroemde mensen kende, maar ik zag die mensen nooit. Ze had het net zo goed allemaal verzonnen kunnen hebben.

Door haar bekendheid had ze gezag veroverd en zag ik haar niet langer als mijn lieve zwoele Emma, maar als iemand waar ik voor op moest passen. Ik was maar een eenvoudige jongeman uit het volk. Ik behoorde niet tot de groten der aarde, de mensen waar zij mee omging.



Er was een nieuw boek op komst. Een boek van haar favoriete schrijver Karel Krampool. Het eerste boek van zijn hand waar ook gedichten in stonden. Emma vertelde met een dwingende stem dat ik die gedichten moest gaan lezen.
 Er stond een verontrustend bericht in de krant over het kappen van het regenwoud. Ik had er vroeger verhalen over gelezen. Er leefden apen en papegaaien en vele soorten insecten en nog heel veel meer dieren waar we nog heel weinig over wisten.
Emma had een heerlijke uiensoep gemaakt. De beste kwaliteit uien had ze bij de duurste groentewinkel in Utrecht gehaald. En ze had er een speciale Petronella twist aangegeven. Een flinke scheut sherry die speciaal voor haar meegenomen was door Victoria Martin, die ze tegen was gekomen in Maastricht.


Ik genoot van de uiensoep. Wanneer ze het over de Franse keuken had, was Emma goed te volgen. Dat was het heerlijk om naar haar verhalen te luisteren.


Er was een vakantie op komst. Emma had mij er over verteld. Wanneer ze weg was zouden de onzichtbare mensen weer in mijn gedachten gaan spoken.

Het was in mijn beleving heel ver weg, Griekenland.
Maar Emma Petronella was aan een vakantie toe, en Christiaan de schilder had haar uitgenodigd om met hem naar een van de eilanden te gaan om er op een berghelling te kamperen. Na vier dagen kreeg ik al een ansichtkaart, het leek me een gezellig land. Ze leken het naar hun zin te hebben.
Na vier weken kwamen Emma en Christiaan terug, maar het was niet op een manier zoals ze gehoopt hadden. Op de voorlaatste dag hadden ze, aangeschoten door de wijn, bromfietsen gehuurd. Christiaan de kunstenaar was bij een bocht rechtdoor de helling afgereden en had bij de val zijn rug gebroken. Hij werd op een brancard, stevig ingepakt, met een vliegtuig naar Nederland teruggevlogen.

Emma had een akelig avontuur achter de rug in het duister van de Griekse nacht. Ze had souvenirs meegenomen van aardewerk voor Frits de oude kater. Ze was voelbaar van de kaart.
 
Het was moeilijk om contact met haar te krijgen. Ze was teleurgesteld dat de vakantie zo was geëindigd voor haar beste vriend Christiaan. De gewonde kunstenaar, die onder de pijnstillers in een ziekenhuisbed in Utrecht lag. Ze rekende het zichzelf aan dat ze niet verstandiger was geweest en Christiaan ervan had weerhouden om beschonken met een bromfiets te gaan rijden in een gevaarlijk berggebied.
Een paar dagen na mijn droevige ervaring met het huilende schilderij in een galerie voor beeldende kunst werd ik opgebeld vanuit het ziekenhuis door Christiaan de kunstenaar. Hij was zich aan het voorbereiden voor het interview, dat voor de gelegenheid in het ziekenhuis werd gehouden, omdat het vanwege zijn gebroken rug niet anders kon.

“Hallo Bjarne “ klonk zijn rustige stem. Zou jij misschien mijn aantekenschrift vanmiddag naar het ziekenhuis willen brengen? Hij vertelde mij waar de sleutels van zijn atelier verstopt lagen in het huis van mijn hospita. “Ik heb ze nodig voor het interview, er staan belangrijke details in over mijn beweegreden voor het maken van mijn schilderijen.”
Ik had er niet veel zin in. Ik had veel aan deze wijze kunstenaar te danken, dus ik vermande mij, zocht naar de sleutels, die ik niet lang daarna vond. Ik ging op mijn roestige tweewieler naar het ruime atelier van de bekende Utrechtse kunstenaar. Hij had me gedetailleerd verteld waar ik het lijvige aantekenschrift kon vinden en toen ik dat gevonden had, nam ik het mee naar het ziekenhuis. Daar trof ik de kunstenaar in memorabele toestand, euforisch door de morfine en nog altijd gedreven door het leven.
We hadden een kort, maar reuze interessant gesprek en hij vertelde me dat ik de volgende dag naar een radiostation moest luisteren, omdat het interview live werd uitgezonden voor het Utrechtse volk.

Ik luisterde de volgende dag met onbevangen oren, en wat ik hoorde verwonderde me, meer nog dan dat ik mijzelf had verwonderd door mijn intieme relatie met mijn hospita.
Christiaan wist meer over het leven dan ik tot dan toe had begrepen. Hij was verzwakt, door de zware val met een bromfiets op een eiland met een Griekse naam, maar al was zijn rug gebroken, zijn gedrevenheid nog altijd niet. Hij gaf het beste interview dat hij ooit had gegeven.
Het kostte mij twee eenzame dagen om te beseffen dat ik hem had begrepen.
Twee eenzame dagen met allerlei onzichtbare mensen om mij heen.
Drie dagen later ging ik weer naar het ziekenhuis. Om hem namens Emma en mezelf een fruitmand te brengen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 17 feb. 2020


Geplaatst in de categorie: woonoord

4,0 met 1 stemmen 38



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)