start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (4)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (20)
emoties (23)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (5)
idool (2)
individu (36)
internet (5)
kerstmis (5)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (29)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (4)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (6)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (11)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

categorie: overig

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 4):

Tupperware party

Het was in mijn beleving heel ver weg, Griekenland. Maar Emma Petronella was aan een vakantie toe, en Christiaan de schilder had haar uitgenodigd om met hem naar een van de eilanden te gaan om er op een berghelling te kamperen. Na vier dagen kreeg ik al een ansichtkaart, het leek me een gezellig land. Ze leken het naar hun zin te hebben.
Na vier weken kwamen Emma en Christiaan terug, maar het was niet op een manier zoals ze gehoopt hadden. Op de voorlaatste dag hadden ze, aangeschoten door de wijn, bromfietsen gehuurd. Christiaan de kunstenaar was bij een bocht rechtdoor de helling afgereden en had bij de val zijn rug gebroken. Hij werd op een brancard, stevig ingepakt, met een vliegtuig naar Nederland teruggevlogen.

Emma had een akelig avontuur achter de rug in het duister van de Griekse nacht. Ze had souvenirs meegenomen van aardewerk voor Frits de oude kater. Ze was voelbaar van de kaart.

Het was moeilijk om contact met haar te krijgen. Ze was teleurgesteld dat de vakantie zo was geëindigd voor haar beste vriend Christiaan. De gewonde kunstenaar, die onder de pijnstillers in een ziekenhuisbed in Utrecht lag. Ze rekende het zichzelf aan dat ze niet verstandiger was geweest en Christiaan ervan had weerhouden om beschonken met een bromfiets te gaan rijden in een gevaarlijk berggebied.

Een paar dagen na mijn droevige ervaring met het huilende schilderij in een galerie voor beeldende kunst werd ik opgebeld vanuit het ziekenhuis door Christiaan de kunstenaar. Hij was zich aan het voorbereiden voor het interview, dat voor de gelegenheid in het ziekenhuis werd gehouden, omdat het vanwege zijn gebroken rug niet anders kon.


“Hallo Bjarne “ klonk zijn rustige stem. Zou jij misschien mijn aantekenschrift vanmiddag naar het ziekenhuis willen brengen? Hij vertelde mij waar de sleutels van zijn atelier verstopt lagen in het huis van mijn hospita. “Ik heb ze nodig voor het interview, er staan belangrijke details in over mijn beweegreden voor het maken van mijn schilderijen.”
Ik had er niet veel zin in. Ik had veel aan deze wijze kunstenaar te danken, dus ik vermande mij, zocht naar de sleutels, die ik niet lang daarna vond. Ik ging op mijn roestige tweewieler naar het ruime atelier van de bekende Utrechtse kunstenaar. Hij had me gedetailleerd verteld waar ik het lijvige aantekenschrift kon vinden en toen ik dat gevonden had, nam ik het mee naar het ziekenhuis. Daar trof ik de kunstenaar in memorabele toestand, euforisch door de morfine en nog altijd gedreven door het leven.
We hadden een kort, maar reuze interessant gesprek en hij vertelde me dat ik de volgende dag naar een radiostation moest luisteren, omdat het interview live werd uitgezonden voor het Utrechtse volk.

Ik luisterde de volgende dag met onbevangen oren, en wat ik hoorde verwonderde me, meer nog dan dat ik mijzelf had verwonderd door mijn intieme relatie met mijn hospita.
Christiaan wist meer over het leven dan ik tot dan toe had begrepen. Hij was verzwakt, door de zware val met een bromfiets op een eiland met een Griekse naam, maar al was zijn rug gebroken, zijn gedrevenheid nog altijd niet. Hij gaf het beste interview dat hij ooit had gegeven.
Het kostte mij twee eenzame dagen om te beseffen dat ik hem had begrepen.

Drie dagen later ging ik weer naar het ziekenhuis. Om hem namens Emma en mezelf een fruitmand te brengen.

Een paar dagen later was het zover. Emma had een Tupperware party georganiseerd in de huiskamer van het pand dat zij gekocht had van het geld dat ze van een overleden oom had gekregen. Nooit geweten dat ze zoveel vriendinnen had in de stad. Mensen uit alle rangen en standen op zoek naar een voordelige opbergset voor de kleine huishoudelijke spullen. En ze hield er zelf ook iets aan over. Hoe meer zij wist te verkopen, des te meer gratis artikelen zij kreeg voor haar eigen kleine huishoudelijke opberg behoeften. Het werd een thuisorkest van babbelende dames waar ik mij als verlegen tuinbouwschool-scholier wat ongemakkelijk tussen voelde. Mijn bewondering voor de presentatie van mijn beminnelijke hospita werd er niet minder door. De ene na de andere huishoudset wist zij te verkopen aan de aandoenlijke dames die zij had uitgenodigd voor dit huishoudelijke verkoopfestijn. En er werd steeds weer opnieuw aangebeld. Kennelijk had zij de halve stad uitgenodigd en was er grote behoefte aan kunststof opbergdozen om gedroogde pasta en voorraadsuiker in op te bergen. De presentatie van Emma begon theatrale vormen aan te nemen. Toch leek het te werken want de dames die nog niets hadden gekocht luisterden gretig naar haar aanlokkelijke woorden, niet wetende dat Emma haar mooiste doos natuurlijk nooit zou verkopen.

Schrijver: Bjarne Gosse, 05-02-2019


Deze inzending is 55 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)