start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (4)
afscheid (5)
algemeen (3)
bedankt (3)
dieren (6)
discriminatie (5)
drank (5)
economie (2)
eenzaamheid (21)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (2)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (27)
heelal (1)
hobby (5)
humor (4)
idool (2)
individu (37)
internet (7)
kerstmis (4)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (1)
lichaam (2)
liefde (29)
literatuur (4)
maatschappij (10)
mannen (16)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (6)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (8)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
psychologie (17)
rampen (4)
reizen (4)
schilderkunst (1)
school (15)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (3)
vakantie (8)
verdriet (5)
verhuizen (2)
verjaardag (6)
voedsel (5)
vriendschap (10)
vrijheid (1)
vrouwen (4)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (18)

categorie: overig

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde autobiografie (nr. 5):

Geestenbezweerder

Ik dacht weer terug aan de geestenbezweerder waar mijn beste vriend Berend het steeds over had. Het was een buurman van zijn moeder, waarschijnlijk een gek want hij haalde allerlei vreemde dingen uit. Hij sprak over magische schilderijen en pratende brievenbussen. Zwijgende bloemen die plotseling een liedje gingen zingen. Mijn gedachten dwaalden af. Emma Petronella en haar knappe vriendin uit Parijs waren druk aan het praten en ze gebruikten daarvoor de Franse taal.

Emma Petronella vroeg niet of ik van rode wijn hield, ze schonk het glas dat voor me stond zonder iets te zeggen vol en bleef vrolijk doorpraten met de Franse Victoria Martin wier uiterlijk mij nog steeds verbaasde.
Ze had zo voor een man door kunnen gaan, als ik niet wist dat ze een vrouw was had ik ook kunnen denken dat het een man was. Maar ze droeg een zwart rokje en ze had een vrouwelijke stem. Ze leken elkaar goed te kennen. Emma Petronella sprak vloeiend Frans, misschien zelfs sneller dan ze in het Nederlands sprak. Ze was een ware spraakwaterval. Ik liet het als een muzikaal praatgedicht, zonder begin of einde, over me heen komen terwijl ik Frits zorgvuldig aaide onder zijn harige kin.

Ik had een boekenkast vol met dierengeluiden in mijn gedachten. Een dierentuin vol met dierenwoorden en dierengebaren. Ik liet het gelaten over mij heenkomen. Het was een spraakwaterval met oerwoudgeluiden in mijn dromerige gedachten. De twee vrouwen kwamen soms dichtbij in mijn gedachten, het andere moment waren ze weer ver weg en leek ik me alleen met Frits in de kamer te bevinden.

Wijn, rode wijn, ik had het eerder gedronken, maar nooit van deze kwaliteit. Deze fles kwam niet uit de supermarkt, zoveel ving ik wel op uit de woorden van Victoria Martin die mij met lichaamstaal aanmoedigde nog een slok te nemen. Misschien probeerde ze even aan de aandacht van Emma Petronella te ontsnappen. Ze hief haar glas boven de tafel en maakte een proostende beweging naar mij. Toen nam ze een slok en maakte ze een tuitmondje terwijl ze haar linkerhand goedkeurend langs haar linkerwang bewoog. “Lekker, lekker” probeerde ze te vertellen. “Lekker, lekker” drong het tot mij door. En ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits merken.

Ik nam een flinke slok van de wijn en ik merkte dat het heel zware wijn was. Het bedwelmde me nog voor het diner was begonnen met de beroemde vissoep waar ook garnalen in dreven. Het zag er bijzonder uit, maar ik had geleerd dat je geen rode wijn bij vissoep moest drinken, maar witte wijn omdat dat beter combineerde. Ik besloot er maar niets over te zeggen, ik hield met mijn linkerhand mijn stropdas tegen zodat die niet in de soep ging hangen. Frits was inmiddels van mijn schoot gesprongen en door Emma Petronella naar een andere kamer gedirigeerd. Er viel een merkwaardige lange stilte toen we alle drie van de soep genoten. Dit was de lekkerste soep die ik ooit had gegeten. Ik kreeg het warm van binnen. Er was een nieuwe episode in mijn leven aangebroken.
Een periode van genieten.

De rode wijn begon steeds meer naar mijn hoofd te stijgen. Het was aan alles te merken, aan de sfeer in de kamer, aan de smaak van de soep, aan de diepere bedoeling van de excellente rode wijn, aan gemoedelijke zigeunermuziek die op de achtergrond klonk, aan het voortdurende glimlachen van Emma Petronella en haar Franse vriendin Victoria Martin, het kon niet anders dan dat dit een gedenkwaardige avond zou worden.
Ik had zelf nog niet veel gezegd omdat ik de Franse taal niet eigen was, maar dat stoorde niemand, de vrouwen waren duidelijk in hun schik met mijn aanwezigheid. Ze waren uitbundig en toonden in alle toonaarden hun eigenwijze schoonheid.

Maar opnieuw dwaalden mijn gedachten naar de geestenbezweerder, de buurman van de moeder van Berend. Hij had iets verteld over magische schilderijen. Het bleef maar door mijn hoofd spoken. Het was een excentrieke man deze geestenbezweerder. Hij had lange sluikharen en ogen die priemend naar je keken. Ik was een beetje bang voor hem want het leek net of hij door me heen kon kijken.

Schrijver: Bjarne Gosse, 09-07-2018


Deze inzending is 65 keer bekeken

5/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)