start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (385)
afscheid (15)
algemeen (78)
bedankt (5)
biologie (1)
dieren (22)
discriminatie (9)
drank (6)
economie (13)
eenzaamheid (5)
emoties (23)
ex-liefde (2)
familie (17)
feest (6)
film (7)
filosofie (26)
fotografie (2)
geld (19)
geschiedenis (6)
geweld (8)
heelal (1)
hobby (9)
humor (107)
huwelijk (3)
idool (10)
individu (9)
internet (20)
jaargetijden (7)
kerstmis (15)
kinderen (51)
koningshuis (16)
kunst (6)
landschap (1)
lichaam (9)
liefde (12)
literatuur (31)
maatschappij (108)
mannen (5)
milieu (5)
misdaad (25)
moraal (23)
muziek (23)
natuur (21)
oorlog (10)
ouderen (6)
ouders (16)
overig (16)
overlijden (10)
partner (3)
pesten (6)
politiek (66)
psychologie (34)
rampen (8)
reizen (16)
religie (25)
school (9)
sinterklaas (7)
songtekst (1)
spijt (3)
sport (98)
sterkte (3)
taal (26)
tijd (16)
toneel (2)
vakantie (15)
verdriet (1)
verhuizen (2)
verjaardag (5)
verkeer (19)
voedsel (18)
vriendschap (5)
vrijheid (11)
vrouwen (23)
welzijn (19)
wereld (8)
werk (13)
wetenschap (10)
woede (7)
woonoord (25)
ziekte (28)

categorie: maatschappij

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde column (nr. 108):

DENDEREN DAVEREN BOEMELEN

Twee huizen verderop was een enorm tumult ontstaan.
Vier pubers hadden hun fietsen op de standaards gezet en hingen luid tierend tegen een auto. In slecht verstaanbaar Nederlands en met een zwaar accent, doorspekt met straattaal, gingen ze tekeer tegen de nieuwe buurjongen die hier sinds kort met zijn vader woont. Eén van de vier had een waanzinnige lach, niet in de zin van leuk, nee eerder in de betekenis van krankzinnig.
Vanuit het slaapkamerraam viel te zien hoe extreem hysterisch hij zich gedroeg. Dit was geen lachen van plezier, maar puur toneelspel; een gekmakend geluid van ik weet niet hoeveel decibels. Het joch vond de hele situatie blijkbaar ‘ontzettend grappig’ of had drugs of drank op; misschien wel allebei.
Uit de wartaal en kakofonie kon je met moeite destilleren dat het hier om een voetbal ging en wel eentje die op het dak van het schuurtje van een koopwoning was beland en dat men van zins was daar op te klimmen, teneinde de bal die 48 euro had gekost weer in bezit te krijgen. Iets wat de buurman van het huis naast het belaagde van de nieuwe bewoners verbood.

In het huis waarom het ging, hielden zich twee meisjes en vijf jongens schuil. Twee ervan stonden voor het slaapkamerraam, hetgeen de grimmige sfeer bepaald niet verbeterde. Er werd beledigd en bedreigd. Een buurvrouw besloot als vredestichter op te treden. Het mislukte jammerlijk. Eén van de meisje die zich in het huis bevonden, kwam naar buiten en deelde de buurvrouw mee dat ze met respect wenste te worden behandeld. De chaos werd alleen maar groter en de buurvrouw, inmiddels over haar toeren, noemde het meisje een snotneus, waarop het wurm wederom begon over respect. Iets wat ze per se wilde.
Kun je als er een bepaald onvriendelijke toon is gezet dat wel eisen? Krijgen? Verdien je respect wanneer de sfeer daar niet naar is? Kun je daarom vragen als je tegen iemand hardnekkig U blijft zeggen, terwijl uit je lichaamstaal woede en minachting blijkt?

Het maakte de chaos alleen maar groter. Eén van de vier van buiten beukte met zijn vuist het glas in de voordeur kapot. Dat een zestienjarige dat kan, bewijst dat hij berensterk is of totaal opgefokt omdat hij iets geslikt heeft. Dat laatste leek aannemelijk, gezien het vreselijke geluid dat het lachebekje maar bleef produceren. Het sloeg nog steeds gierend dubbel. Het joch moest toch eens schor worden en ophouden zou je denken. Nog nooit heb ik zo’n afgrijselijk geluid gehoord. Wat zouden zijn vader en moeder daarvan vinden?

De buurvrouw in de rol van bemiddelaar had geprobeerd de boel te sussen. Dat bleek dus onbegonnen werk. Ook met de jongeren uit het beoogde huis viel niet te praten. De buurvrouw noemde het meisje dat respect wilde een snotneus; een verdiende typering. Haar puberbrein was nog niet erg ontwikkeld. Het kind had nog een lange tijd te gaan.
De herrie ging nog geruime tijd door. Net zolang tot het viertal buiten besloot te vertrekken. Het lachebekje bleef ‘lol hebben’ en ik was blij toen zijn akelige geluiden wegstierven.
Wat later in de middag zag ik twee wijkagenten verklaringen opnemen. Het ‘meisje van per se’ was net aan de beurt en deed haar verhaal met verve.

Jongeren uit de lagere klasse hebben door de eeuwen heen al problemen. In Rotterdam, zo liet het AD weten, wordt het geweld dat tieners gebruiken steeds heftiger: (Sander Sonnemans 2 okt. 2017) Gewapende overvallen, steekpartijen en waarschuwingsschoten. De politie doet er alles aan om het ‘wapengekletter’ terug te brengen. Wat voor rails moet je leggen in een soms decadente verwenmaatschappij om ontsporen na de Lego fase te voorkomen?

Nog even en het tolerantie elastiek knapt. Welke opvoedkundige legt weer een universeel geldend, ethisch modelspoor, nu het geloof in een Schepper/Opperwezen of Iets dat veel groter is dan jijzelf en ‘je kleine ikje’ (met dank aan Arjan Ederveen) door velen aan de kant is gezet. De zomervakantie gaat beginnen. Hoe gaan de jongeren uit deze column die lange zomerweken doorbrengen vraagt de buurt zich met mij af.

Voor een deel van die jeugd hangt de toekomst aan een zijden draadje. Een ‘stukjesschrijver’ kan niet veel meer doen dan af en toe op papier aan de noodrem te trekken of op de noodknop te drukken. Elke puber dendert en davert immers zo lijkt het met 140 km pr uur door het leven met zijn of haar nog lang niet rijpe brein.
Hoe het zal gaan als in de verre toekomst, wanneer volwassene en jongere met 1200 km per uur door een tunnel schieten en hoe dan levensfasen eruit zullen zien, dat zal de tijd leren. Tot slot; er zullen helaas altijd wel mensen blijven ontsporen, uit welke laag van de bevolking ze ook stammen.

Schrijver: Anneke Haasnoot, 28-06-2018


annekehaasnootathotmail.com



balBiografie van deze schrijver




Deze inzending is 151 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Ton Hettema
Datum:05-07-2018
Bericht:Een complex vraagstuk snijd je daar aan, Goede Anneke. Wat mij betreft ben ik hoopvol gestemd dat de praktische ideeën op dit gebied (van wat jongeren nu missen en nodig hebben) van mensen als Jordan Peterson en consorten (wiens boekje: 12 rules for life, of in het Nederlands uitgegeven als: 12 regels voor het leven, op weg is een bescheiden bestseller te worden) (als de politiek correcte idioten het met hun stupide hippie attitude tenminste niet verhinderen) zoveel goede invloed zullen verspreiden, dat de verloren zielen uit de generatie van de millennials weer op het juiste spoor terecht zullen komen.
Goed dat je dit belangrijke en acute maatschappelijk probleem hier op onze agenda zet!


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)