Inloggen
voeg je column toe

categorie:psychologie

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde column (nr. 39):

In het harnas jagen

EEN KENNIS DIE IK TOENTERTIJD zeer respecteerde heeft me ooit gezegd dat ik mensen makkelijk tegen me in het harnas jaag, dat ik tegenwerking oproep in plaats van een welwillende houding. Het voelde als een speldenprik. Ik reageerde heel dom, ik kroop verder in m’n schulp.

Ik beet me nog meer vast in bepaalde gewoonten en ik deed geen enkele poging om uit te zoeken wat zo’n impliciete beschuldiging inhield. Ik trok er geen lering uit, zo eigenwijs was ik wel, zeker in die tijd, hoewel ik stilletjes kleine aanpassingen en verbeteringen uitprobeerde. Maar ja, dat leverde een paradoxale persoonlijkheid op: richting de buitenwereld tegendraads zijn, in brede kring irritatie wekken en tegelijkertijd mezelf wijsmaken dat ik ‘goed bezig’ was.

Ieder ander mens zou naar voorbeelden zoeken. Dat deed ik niet, ik negeerde het in grote lijnen. Het begrip ‘extrapunitief’ kende ik toen nog niet. Als er iets misgaat, anderen daarvan de schuld geven, een verdenkende houding aannemen ten opzichte van alle anderen en misnoegen compenseren met kinderachtige beloningen. Aan veel van die infantiliteit durf ik niet eens meer terug te denken...

In afleveringen van de reeks ‘Mooiste meisje van de klas’ is vaak ‘n stramien te ontdekken. De knapste leerlinge wordt als ‘n onbereikbare godin aanbeden en geniet van de kracht van populariteit. Maar ook blikvangers verwelken. Ze blijven een te hoge status najagen en zijn niet gewend aan de teleurstellingen-des-levens. Innemendheid en een gezond gevoel van eigenwaarde botsen dan met elkaar. Zodra verlepte beauties en good-lookers nadenken over wat ze werkelijk met hun leven willen, kan het rijkelijk laat zijn en schieten er hooguit nog wat etensresten over.

Voormalige popiejopies-met-status zoeken de bevestiging vaak in placebo’s zoals ‘een rondje voor de hele zaak’ en dat soort horeca-shit. Het eindigt choquerend, het aantal echte vrienden blijft op de vingers van een deels geamputeerde hand te tellen.

Begin dit jaar diende zich de mogelijkheid aan om gebruik te maken van sessies bij de psycholoog van mijn gezondheidscentrum. Was ik daarin geïnteresseerd? Tot mijn verbazing hoorde ik mezelf volmondig ja zeggen. Nu sta ik op een wachtlijst.

Schrijver: Ton Mantoua
6 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: psychologie

5,0 met 3 stemmen 126



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)