Kijken is niet altijd zien

De voetbalwedstrijd Egypte-Argentinië keek ik alsof het een spannende aflevering van 'Vera' was, vol plotwendingen. Die gedachte schoot me vanochtend te binnen. Snel typte ik de zin op mijn telefoon.

Ik zocht de namen van de Egyptische spelers op en las dat een sportredacteur de wedstrijd met een thriller vergeleek.
Ik had weer eens te laat een originele gedachte.

Haissem Hassan gaf de assist bij een aanval die even een doelpunt leek op te leveren, maar de treffer werd afgekeurd. Kort daarna liet Ziko Egypte alsnog juichen.

"Weet je wat het is?" zei ik later tegen mijn achttienjarige zoon. "Ik kijk wel met jullie mee, maar vaak zie ik niets."

"Frenkie de Jong zei dat ook: veel mensen kijken, maar ze zien het niet. Hij kreeg kritiek dat hij niet genoeg ballen naar voren speelde", reageerde mijn zoon.

Ik vertelde hem dat het me gisteren voor het eerst was gelukt om de hele wedstrijd mijn aandacht erbij te houden.

Mijn zoon, groot voetballiefhebber, was met zijn vrienden naar de diploma-uitreiking van een gezamenlijke vriend. Juist tijdens deze weergaloze wedstrijd.

Bij elke nieuwe wending op het veld dacht ik aan hem. Dat hij nou juist deze wedstrijd moest missen.
De verbazing toen Egypte scoorde. En nog een keer. "Nou ja", zei man, "Argentinië is in principe de beste ploeg..." Hij zat op het puntje van de bank.

Dat blijft het leukste van voetbal: het mysterie. Alles wijst erop dat de favoriet gaat winnen. En dan wordt het toch anders. De wedstrijd kantelt alsnog. Daar ga je vanzelf van toeteren.

Ik had uit de bieb een biografie van de negenendertigjarige held meegenomen, geschreven door een Argentijnse auteur. Als dát hem niet aan het lezen zou krijgen.

"Hier", zei ik nonchalant.
"Ik weet alles al van Messi."

"Maar ik heb wel gekeken", zei mijn zoon. "Op mijn telefoon."
Toch niet tijdens de bijeenkomst, hoop ik?
"Nee, Pannenkoek, in de pauze."

voetbal

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 2 stemmen 47