Inloggen
voeg je column toe

Columns over biologie

EEN UITGEPUTTE GANS NAM HET VLIEGTUIG NAAR SPITSBERGEN

Spinnen, hagedissen, muizen en mieren, hagedissen en bloedzuigers, sommigen huiveren er voor of hebben vooroordelen en fobieën. Maar zonder die verscheidenheid zouden wij armer en eenzamer zijn. Al wat leeft staat voor drie grote uitdagingen: hoe zich voedsel verschaffen, hoe zich voortplanten en hoe vermijden niet te worden opgegeten?

Een leraar hygiëne, biologie en scheikunde aan een hogeschool voor visindustrie in Vardø (Noorwegen) kreeg voor zijn verhaal over een verdwaalde Kleine Rietgans veel aandacht van de pers. De man die al veel belangstelling had geoogst voor zijn prachtige artikels over planten, insecten en parasieten, kreeg plots een oproep van de pers: er was in de Oostzee een treiler naar Vardø (70.5° N.B.) op weg met aan dek een onbekende vogel. Hij was afgemat en uitgehongerd, maar weigerde vis en garnaal te eten!

Het artikel in 'Avisa Finnmarken' van 14 juni 1988 luidde: 'De bemanning van het garnaalvissersschip ‘Stratos’ deed vorige week een zonderlijke vangst. Een Kleine Rietgans zette zich op het dek. In Vardø nam de bioloog en leraar Ingor Iversen de verder zorg voor de verwaalde vogel op zich. De bemanning had juist gehandeld: ze verzorgde de (wijfjes) gans en gaf haar voedsel. Dat ze geen spiering of garnalen wou eten was geen wonder: de Kleine Rietgans is vegetariër!' Ze broedt op Spitsbergen (Svalbard), IJsland en de Oostkust van Groenland.

Ze kreeg vers gemaaid gras, granen en water. Het verhaal werd spannend, want het begon al te zomeren en het broedgebied op Spitsbergen was zo ver! Hij nam Bertha bij wijze van spreken onder de arm en vloog met haar aan zijn zijde van Vardø naar Kirkenes, later van Kirkenes naar Tromsø en vandaar naar het broedgebied Bjørndalen op Spitsbergen. Drie luchtvaartmaatschappijen ‘Norving’, ‘SAS’ en ‘Braathen Safe’ kwamen er aan te pas, drie serieuze ondernemingen namen het op voor een ‘onnozele gans’ in een hondenbox.

Sommigen vonden dit bizar en begonnen te roddelen: misschien was het beest al stervende en aan het eind van zijn biologisch leven? Zeven jaar later kwam het blijde nieuws dat Bertha in Jyllland in Zuidwest-Denemarken, niet al te ver verwijderd van Schleswig-Holstein, was gezien.

Longyearbyen, de hoofdstad van Spitsbergen ligt op 2.589 km van Jylland!

De Kleine Rietgans was van een zilverglinsterende goed leesbare ring voorzien. Bertha waggelde als een gezonde, volwassen dame in het voedselrijke, winterse Denemarken. Gelukkig voor haar is ze toen niet als een ganzenbout op een bord terecht gekomen en wordt ze misschien wel dertig jaar oud?

Is dit geen verheugend, opwekkend nieuws in roerige tijden? Dit kleine, maar grootse gebaar is van onvoorstelbare betekenis voor al wie bij de redding van Bertha betrokken was: de bemanning van de treiler, het vliegtuigpersoneel, de biologieleraar, de studenten van de Hogeschool en de lezers van ‘Avisa Finnmarken’.

Schrijver: Johan Corveleijn
11 jul. 2021


Geplaatst in de categorie: biologie

4,5 met 4 stemmen 118



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)