Inloggen
voeg je column toe

categorie:dieren

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde column (nr. 25):

IN DE BAN VAN DE FAZANT

Patrijzen en fazanten staan in de belangstelling van jagers en natuurbeschermers. En is dat vreemd? Op een zondag in november heb ik fazant gegeten die uit de hemel kwam gevallen. Ik woonde in een bosrijke omgeving te Oostkamp dicht bij het kasteel Gruuthuse. Op een druilerige regendag kwamen ze aangereden op het erf, de prestigieuze Range Rovers. Er stapten mannen uit met jachtgeweren en zitjes voor vermoeide en verwende heren. En uit andere jeeps, die overigens veel meer te bieden hadden dan 'just enough essential parts', kwam een meute al dan niet gevlekte honden te voorschijn. De kloppers, de drijvers, verdwenen joelend en vervaarlijk zwaaiend met knuppels in de lage struiken en tussen elzen en berken, bramen en egelantieren. Verschrikte fazanten vlogen luid alarmerend op om zo vlug mogelijk weer beschutting te zoeken. Een regen van schroot is immers geen zegen voor een fazant! Zelfs mijn drie kippen voelden als het ware levensgevaar en kropen angstig dicht tegen elkaar. Nu, de jagers zijn sportief, want op een als zot rennende fazant in een weiland schieten ze niet! Dat zou al te absurd zijn.

Alom klonken geweerschoten. De hagel kletterde op de rode pannendaken van mijn boswachtershuisje. Even later hoorde ik geluiden op het dak van mijn garage vlakbij waar mijn blauwe Volkswagen stond. Van de Kever waren de deuren al beschadigd door het schroot van nachtelijke stropers. Een fazant was uit de hemel gevallen. Ik rende niet naar buiten, maar wachtte rustig af tot het hele gezelschap langs de met naakte takken overwelfde dreven was verdwenen. Toen pas sleepte ik de fraaie fazantenhaan in de wacht.'s Zondags vergastte ik mijn geliefde op een heerlijk diner, met fazant, rode wijn (Châteauneuf-du-Pape) en allerlei bessen.

Ik ben natuurliefhebber in de ware zin van het woord, ook al schoot ik als kind met een luchtkarabijn naar de vogels. En nog altijd ben ik in de ban van avontuurlijke stropers en pensenjagers die ik mij herinner uit oude volksverhalen. Denk alleen maar aan het nu vergeten 'Pensjagersleven' van Hugo Vrielynck! Prachtig hoe zij als echte deugnieten hun strikken spanden en op hun hoede waren om niet gepakt te worden.

Schrijver: Johan Corveleijn
24 jul. 2020


Geplaatst in de categorie: dieren

4,0 met 2 stemmen 111



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)