Zaterdag 8 februari 2025

Het was een welkom bezoek, die zaterdagavond in de droomwereld van Bjarne. De jongeman gaf een vriendelijke hand en een gulle glimlach aan de verlangende ziel van de onbesuisde minnaar.
Op vraag of hij iets wilde drinken antwoordde hij: “Nee, ik ben goed, ik ben goed.” Het was geen geheime taal, het waren geruststellende woorden om Bjarne te laten merken dat er iets was om samen te beleven. Eenmaal op de bank maakte de donkere liefdesgast een opmerking over zijn geaardheid, en over die van Bjarne. Nog voor Bjarne kon antwoorden regelde de gast enige voorzieningen voor zichzelf.

De bezoeker schitterde in zijn ondeugende schoonheid. Hij had een gevoel voor humor dat je tegenwoordig nog zelden tegenkwam. Bjarne gaf toe, hij vond het geweldig leuk. Deze bravoure was niet alleen grappig, maar bovendien ook enorm sensueel. De zwarte ridder van de duisternacht zorgde voor ontspanning en plezier op een moment dat Bjarne daar erg aan toe was.

Het duurde niet lang totdat Bjarne weer alleen was, maar hij zou nooit meer zo alleen zijn als voorheen. Hij had nu zoveel droommateriaal voor droomavonturen dat het onmogelijk was om ooit nog eenzaam te zijn.

Ondertussen bedacht Bjarne zich dat het een enorme vrijheid gaf dat hij geen bemoeienis meer had van zielenknijpers en moraalridders. Het gaf hem nieuwe energie en nieuwe ideeën om die energie te gebruiken. De kunstenaar was nog niet helemaal uit zijn aanwezigheid verdwenen.

Ze hadden het geprobeerd, de geprogrammeerde moderne burgers, om Bjarne ook in de meedogenloze tijdmachine te trekken. Ze hadden de moed gehad hem ook proberen te programmeren tot moderne burger. Hij had niet de energie gehad om te protesteren. Er was een vicieuze cirkel van mentale klachten ontstaan, vooral door de platte aanwezigheid van deze dwaze mensen, die Bjarne niet begrepen. Niet als mens en niet als kunstenaar. Hij had tijd nodig gehad om zich weer van deze mensen te bevrijden.

Nu was er iets van bevrijding, zijn beeldend werk had weer een bestemming gekregen. Zijn liefdesaffaire had een wonderbaarlijk antwoord gegeven. Iets wat hij niet van tevoren verwacht had omdat hij niet in de toekomst kon kijken.

Er waren vreemde toevalligheden die in een boek voor een rode draad konden zorgen, maar die in de werkelijkheid van het leven slechts verwarring brachten. Een Russische automonteur was naar Kazachstan geëmigreerd om de waanzin van de oorlog te ontvluchten. Het waren harde ware woorden om te lezen, maar ze gaven Bjarne nieuwe inzichten in het functioneren van het menselijk brein onder moeilijke omstandigheden.

Er waren geen mensen waarmee Bjarne zijn gevoelens kon delen. Geen mensen die zijn verhalen begrepen. Alleen in zijn dagboek had hij even tijd voor zichzelf.

bjarne avontuur date

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8