PARKLEED
Ik zat in het park, zo’n dag waarop de herfst zich aandient alsof hij een abonnement heeft genomen op traagheid.
Ik zat op een bankje en deed wat mensen doen die op een bankje zitten: doen alsof ze nadenken, maar in werkelijkheid gewoon kijken naar anderen die het ook niet helemaal meer weten.
Twee bankjes verderop zat een man. Middelbare leeftijd, het soort gezicht dat ooit plannen heeft gehad maar daar halverwege mee is gestopt omdat het ook wel goed was zo. Hij zat roerloos. Niet ontspannen roerloos, maar het soort stilstand dat spanning verraadt. Alsof hij zichzelf had bevolen niets te doen en dat bevel iets te serieus had genomen.
Zijn blik was gericht op een vrouw. Zij zat op een ander bankje, een paar meter verderop, en deed wat vrouwen doen die nergens last van hebben: ze bladerde in een tijdschrift zonder zich af te vragen waarom.
Je zag meteen dat dit geen gelijkwaardige situatie was.
Hij keek alsof zij het antwoord was op een vraag die hij zichzelf al jaren stelde maar nooit hardop had durven formuleren. Zij keek alsof ze wachtte tot de volgende pagina vanzelf zou verschijnen.
Af en toe bewoog hij. Een hand naar zijn jasrits. Dan weer terug. Handen op knieën. Dan weer niet. Het was een choreografie van twijfel. Als er muziek onder had gezeten, was het een slecht uitgevoerde interpretatieve dans geweest.
Zij keek op haar horloge. Even naar de vijver. Weer naar haar tijdschrift. Ze leek volledig vrij van betekenis. Dat is een kwaliteit die onderschat wordt.
Na een half uur gebeurde wat altijd gebeurt in dit soort situaties: niets, maar dan definitief. Ze stond op. Zonder aankondiging, zonder symboliek, gewoon omdat mensen opstaan als ze weggaan.
Voor hem was het een apocalyps in drie stappen.
Je zag het moment waarop hij besloot dat dit hét moment was. Zijn ogen werden groter, zijn rug rechter. Dit was het. Nu zou hij opstaan, iets zeggen, misschien zelfs lachen. Het begin van een nieuw hoofdstuk. Of op zijn minst een alinea.
Hij schoof een paar centimeter op het bankje.
En bleef zitten.
Zij liep weg. Niet snel, niet langzaam. Gewoon weg. Zoals mensen dat doen die geen idee hebben dat ze iemands gemiste kans zijn geworden.
Hij bleef achter. In exact dezelfde houding, maar nu met een leegte erbij die er daarvoor nog niet was. Dat is knap, een leegte toevoegen aan iets wat al vrij leeg was.
Ik vroeg me af hoe vaak hij hier zat. Of hij een abonnement had op gemiste momenten. Of hij thuis kwam en dacht: morgen weer een nieuwe kans om niets te doen.
Ik floot naar mijn hond.
Die had ondertussen geen last van reflectie. Hij zat bovenop een andere hond en handelde met een daadkracht waar menig mens een zelfhulpboek voor nodig heeft.
Soms is het verschil tussen mens en dier verrassend klein.
Alleen het moment waarop je besluit iets niet te doen, daar zijn wij onovertroffen in.
9 april 2026
gmail.comGeplaatst in de categorie: algemeen
park
18
Geef je reactie op deze inzending: