Feestplaneet

“Verzin een ander woord,” zeg ik tegen mijn elfjarige zoon. Hij laat het zich ontvallen tijdens het gamen. We proberen andere woorden uit. “Zeg chips of potvolkoffie. Broccoli, voor mijn part.”

“Kontjes,” roept hij plotseling. Onlangs keken we samen een programma over Gilles de la Tourette. “Kontjes,” riep de meest ontwapenende van het stel, een jonge meid die optreedt als stand-upcomedian.

“Niet te veel ketchup, allemachtig,” zeg ik als hij zijn bord volspuit. “Ketchup, dat is een goed woord.” “Mooi, ga daar maar eens mee aan de slag.”
“Gggo… ketchup!”

“Heb je morgenochtend nog de toets wereldoriëntatie?” vraag ik hem.
“Wat is dat: facultatief?” vraagt mijn zoon.
“Optioneel.”
Mijn man kijkt me spottend aan.
“Nee, vandaag was de laatste toets, honderd procent.”

De volgende ochtend stap ik de deur uit. “Veel plezier, jongen, en geen toets dus.”
“Nou…” zegt hij aarzelend, terwijl hij zijn boterham smeert. “Volgens mij zei juf Sandra: we hebben morgen geen toets wereldoriëntatie. Of ze zei: we hebben morgen toch toets wereldoriëntatie. Die twee opties heb ik.”

“En?” vraag ik als ik thuiskom. Hij kijkt verbaasd en schudt zijn hoofd.

Die avond praat hij honderduit over de eindmusical.
“We hebben de rollen al besproken en de trailer gezien! Het heet ‘Feestplaneet’ en ik weet al welke rol ik wil. Die van pizzakoerier.”
“Ah,” zegt zijn vader.

Zoon somt op: weinig tekst, niet alleen op het toneel, en hij veroorzaakt een probleem. Hij laat even een stilte vallen.
“Niet op de rode knop drukken. Ieder karakter dat opkomt: kijk uit, niet op de rode knop drukken. Ik kom binnen en zet mijn doos pizza op de rode knop.”
Brede grijns.
“Wanneer worden de rollen verdeeld?”
“Morgen.”
“Doe je best, we duimen voor je.”

“Het is me gelukt, ik heb de rol,” glimt hij.
“Gaaf man, wat goed! Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?”
“We hebben geloot,” zegt hij nuchter.

eindmusical, school

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.7 met 9 stemmen 207