Inloggen
voeg je column toe

Columns over kerstmis

JEZUKE

De houten kerkbanken van de oude dorpskerk waren hard. Af en toe ging ze een beetje verzitten. Ze hadden tien minuten buiten gestaan, voordat de deuren open gingen. Daardoor hadden ze een mooi plekje op de vierde rij bemachtigd. Toen duurde het nog een half uur voordat de kerstnachtdienst begon.

Ze hadden goed zicht op de band met zangers en zangeressen en het koper ensemble. Het was bomvol. Er moest een behoorlijk aantal stoelen worden bijgezet. Er hing een groot scherm waar de teksten van de te zingen liederen op verschenen. Psalm- en Gezangboekjes waren inmiddels uit de tijd begreep ze van haar ouders. Die hadden gevraagd of ze hen een plezier wilde doen door eens mee te gaan. Om te zien hoe alles was veranderd in de loop van de tijd. Moderner was geworden. De meeste liedjes waren vreemd, want nieuw voor haar. Sommige mensen zongen mee, anderen niet. De stemmen van de zangeressen, een zestal, klonken hemels. De musici waren ook niet de eerste de beste. Af en toe wiegde ze mee op het ritme van drumstel en gitaar.

Er kwamen drie jonge meisjes naar voren. Elk met een lippenstift en een spiegeltje en met een boodschap over ijdelheid en schoonheid. Daarna kwam er een als professor verklede man, die
duidelijk een pruik droeg en een witte laboratoriumjas aan had. Hij deed zich voor als professor Licht en hield een vertoog over spiegels en licht. Hij liet het licht van de spiegel over het plafond en over de muren van de kerk dansen en toverde zelfs een regenboog te voorschijn. Hij was beslist geen rasacteur. Toen was het tijd voor de preek van de voorganger. Gekleed in een modern jasje hield hij de gemeente voor dat als men in een klein spiegeltje keek, een miniem stukje van God zichtbaar werd, ook al was het veelal een beslagen beeld. Elk mens vertegenwoordigde Hem daarbij nog eens in een kleur van de regenboog.

Hij had duizend zakspiegeltjes aangeschaft. Elk van ons zou er na afloop een mee naar huis krijgen. Met een oortje in bewoog hij zich nu en dan druk gesticulerend over het podium. Best Amerikaans eigenlijk. Bij een van de liedteksten, op een oude, bekende melodie, welden de tranen op in haar ogen. Ze herstelde zich echter weer snel. Bij het aloude Ere Zij God zong ze mee. Nou ja, het was meer playbacken eigenlijk, zo’n krop zat er in haar keel.

Eenmaal buiten vroegen haar ouders haar hoe ze het had gevonden. ‘Nou, uh, ja, anders hè?’
Dat het dit keer wel heel veel verschilde van het jaar daarvoor biechtten haar ouders op.
Toch had ze voor één keer hun wens willen vervullen, al had er voor haar gevoel geen warme sfeer gehangen tijdens de dienst. Ze dacht aan de tijd van de verzuiling. Ze was zo jong en er was voor haar gevoel toen wel veel warmte en eenheid geweest. Hoe vaak gebeurde het niet dat er een tekst van een psalm of gezang van vroeger in haar opkwam? Dat ze inmiddels op een geheel andere golflengte zat dan gemeenteleden, was natuurlijk geen verrassing.
Het goddelijke Licht was ver te zoeken in een donkere tijd vol moord en doodslag. Voorlopig was het duizendjarige Vrederijk waarover de Bijbel verhaalde, nog lang niet in zicht. Toch bleef ze erop hopen, daarin geloven en alles was een kwestie van geloven in iets of iemand of een verhaal.

God was haar nog het meest nabij in stilte. In een oude kathedraal of in de natuur. Sinds een week of vier ervoer ze een Engel, een wezen van Licht, in haar nabijheid. Nu en dan kroop ze weg onder zijn vleugels of sloeg hij die om haar heen. Eindelijk had hij haar kunnen bereiken, hetgeen niet mogelijk zou zijn geweest als ze niet de tip had gekregen zichzelf te aanvaarden, all-in. Dat heette inclusief haar donkere kanten, ziektes en kwalen. Ze had zich daarvoor maar zeker daarna, al vaak een Zondagskind gevoeld. Zo’n kind waarvan men vroeger zei dat het geesten kon zien en in het Boek der Toekomst kon lezen. Zo’n kind, dat altijd het positieve van alles en iedereen wilde zien. Zo’n kind dat ervan hield mensen te leren kennen en met iedereen op kon schieten. Zo’n kind waarvoor maar twee vleugeltjes nodig waren om het weer op te laten stijgen.

Hoe teer is élk pasgeboren kind. Hoezeer draagt het een goddelijk Licht in zijn ogen. Het is het levende bewijs voor het ‘Er is meer tussen Hemel en Aarde.’
Dat je als een kind moest blijven geloven zeiden haar grootmoeders vroeger, waarna ze zongen: ‘Klein, klein Jezuke, heb je zulk een kou? Kom in ons hartje wonen en warm je daar eens gauw. Wij zullen een vuurtje stoken, wij zullen een papje koken en breng er je liefste moedertje mee, dan zijn wij al tevree.’

Schrijver: Anneke Haasnoot, 27 dec. 2014


Geplaatst in de categorie: kerstmis

2,7 met 3 stemmen 208



Er zijn 5 reacties op deze inzending:

Naam:
Monique Methorst
Datum:
2 jan. 2015
Email:
moi636yahoo.com
Sorry, ik had dus inderdaad ongelijk. Heb al wel een reactie onder die column gezet, keek later naar de titel en dacht; zo wil ik niet gezien worden :)
Nogmaals: ik vind het mooi geschreven, de manier waarop ontroert me. Jammer dat Joanan er iets anders in leest of op een andere manier.
Naam:
Anneke Haasnoot
Datum:
2 jan. 2015
Ha Monique, je kunt ook via een mail aan nederlands.nl vragen je column te veranderen. Daar zijn ze wel toe bereid als het onoverkomelijk is voor jezelf. Ik vond Joanan's reactie haast een 'tegencolumn', polemiekachtig. Daar zou ik ook weer op in kunnen gaan natuurlijk en dan hij weer en dan ik weer. Kan inspirerend zijn, wie weet komt het er nog eens van. Ik ga even jouw column lezen.
Naam:
Monique Methorst
Datum:
2 jan. 2015
Email:
moi636yahoo.com
Ha, een tegencolumn dus! Dat las ik er eerlijk gezegd niet in. Werd vanzelf meegesleept en dat komt door het talent van de schrijfster, niet door het onderwerp. Bij het woord zondagskind kwam de vraag op of één van mijn eigen laatste columns wel goed doorgekomen is; vergeten erbij te vermelden dat mijn moeder het kerstkind was, niet ik dus. Maar het toeval speelt graag een grote rol, stoor je niet aan mijn woorden, want ik lees je graag.
Naam:
Anneke Haasnoot
Datum:
27 dec. 2014
Hm Hm, ik ben helemaal niet van Roomse afkomst. Ik werd calvinistisch opgevoed. Nooit ervan uitgaan dat het over mij persoonlijk gaat in mijn schrijfsels! Het voornaamste is echter dat mijn product een tegencolumn tot gevolg had. Een heuse pennenstrijd. Ooit liet ik je in de waan in een patriciërswoning mijn dagen te slijten. Dat zet ik recht bij deze. Denk maar meer aan een kartonnen doos, of een stal, nee hoor dat is flauw van mij, maar dat 'op stand wonen' moet je echt uit je knappe schrijversbolletje zetten.
Naam:
Joanan Rutgers
Datum:
27 dec. 2014
Je roomse afkomst steek je niet onder bidstoelen en kerkbanken. Jezuke klinkt nogal Belgisch. Denkend aan Urbanus, die zong 'Jezuke is geboren, halleluja hallo, Jezuke is geboren in een bakske vol met stro!'. De roomse kerk is moderner geworden, schijnt, als we jou moeten geloven. Ik geloof daar geen sikkepit van, want meegaan in de moderne techniek zegt niets over de inhoud. De huidige paus, die zijn kardinalen paranoïde schizofreen noemt, kan elke dag de gifbeker verwachten. Jij gebruikt de openheid, helderheid en onbevangenheid van baby-ogen voor je godsdienstige overtuiging en juist dat gaat er bij mij niet in. Baby's hebben niets met godsdienst en religie, dat is allemaal verzonnen door machtsbeluste kwezelaars en bijgelovige kwakzalvers. Dat laatste, aangehaalde liedje geeft wel aan hoe infantiel en naïef de roomse gelovigen worden gehouden. Ik zag onlangs een priester een plastic pop in een wanstaltige kribbe bewieroken. Jeff Koons maakt betere poppen en ik ging over mijn nek in mijn toiletpot. Dat zoetsappige geflikflooi met fragiele baby's moet afgelopen zijn, het is net zo misdadig als het seksuele geweld van priesters en nonnen. En de moord op al die onschuldige kinderen in Tuam en in andere plaatsen. En dan heb ik het nog niet eens over de wereldwijde, psychische trauma's, die door roomse geestelijken zijn veroorzaakt. En de misdaden jegens homoseksuelen en anders-geaarden. Walgelijk hoe je hier een baby-profiel misbruikt om je criminele kerkgenootschap zeer onterecht op te hemelen. Nietzsche zei terecht dat rijkdom diefstal is. De hel in met al die pracht en praal van de roomse kapitalisten! Je moet je regressie niet verwarren met de huidige, volkomen traditionele, roomse piraterij. Ben je je als vrouw wel bewust van het wrange feit, dat de directie van de roomse kerk uiterst vrouwonvriendelijk is? Dat de roomse 'heren' vrouwen als bijverschijnselen zien, als dienstbare ezelinnen, die ze gewetenloos afbeulen? Dat de enige pausin als kerel vermomd was? Dat het de hoogste tijd is om de suprematie van de olifanteslurfen op te heffen?...

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)