start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (5)
afscheid (6)
algemeen (4)
bedankt (5)
dieren (7)
discriminatie (5)
drank (8)
economie (2)
eenzaamheid (20)
emoties (25)
ex-liefde (2)
familie (3)
feest (3)
film (1)
filosofie (3)
fotografie (3)
geld (3)
geschiedenis (28)
heelal (1)
hobby (7)
humor (5)
idool (3)
individu (37)
internet (5)
kerstmis (5)
kinderen (7)
koningshuis (1)
kunst (2)
lichaam (2)
liefde (36)
literatuur (5)
maatschappij (10)
mannen (17)
milieu (1)
misdaad (19)
moraal (1)
muziek (7)
natuur (3)
ouderen (2)
ouders (9)
overig (5)
overlijden (3)
pesten (1)
planten (1)
psychologie (16)
rampen (4)
reizen (5)
schilderkunst (1)
school (16)
sms (1)
spijt (1)
sport (3)
taal (1)
tijd (4)
vakantie (9)
verdriet (6)
verhuizen (4)
verjaardag (6)
voedsel (6)
vriendschap (12)
vrijheid (1)
vrouwen (5)
welzijn (12)
wereld (2)
werk (5)
woede (3)
woonoord (3)
ziekte (19)

tabblad: autobiografieen

< vorige | alles | volgende >

autobiografie (nr. 432):

Hulpverlening aan 2 kanten.

Ze vroeg er niet om, maar brak twee maanden terug haar arm. Zes weken er niks mee mogen doen, de miscommunicatie van diverse artsen brengt haar nu in een positie die geen hond wil, maar wat moet je? Als je niet teveel met deze acties te maken hebt, dan word je een soort van monddood gemaakt!

Dom natuurlijk maar als je niet beter weet dan accepteer je het, net als zij! Na die zes weken de arm helemaal niet te hebben gebruikt, moet ze na controle ziekenhuis naar de fysio, om de arm weer gebruiksklaar te maken als het ware!

Niet bepaald pijnloos, nee logisch, ze zeurt niet, ze klaagt niet, ze verrekt van de pijn, waar nog bij komt dat de therapeut niet snapt, of dat niet wil, dat ze gewoon niet kan doen wat hij vraagt!

Ze ziet ertegenop om er weer heen te gaan, we appen met elkaar als ik zeg: doe je mond open, zeg wat je vindt, zeg dat het pijn doet, ik ga met je mee! Eenmaal in de praktijk waar ze met lood in de schoenen aankomt, mag ze naar binnen!

De man zegt; til uw arm eens op? Tja dat gaat nou eenmaal niet, de arm hangt doelloos niks te doen, er zijn zenuwen geraakt, dus die arm doet het niet en toch barst ze van de pijn!

Ik zit op de schouder, ze voelt me zitten en ineens wordt ze recalcitrant, zegt: dit is voor mij ook nieuw, heb dit nog nooit meegemaakt en ik zou het fijn vinden als u me een beetje prettiger zou behandelen! Bam!

Hij schrikt, niet een klein beetje ook en ze mag naar een collega, waar het misschien wel mee klikt, dat weten we nu nog niet, maar wat we beiden wel weten is: je moet van hulpverleners afblijven, maarre: andersom geldt die regel toch ook wel hè?

Ik ben het met de fysio en artsen heel anders gewend en zeg erbij dat, als er dingen zijn die me niet bevallen, ik het zeg, want onbesproken gaat het etteren, dat moet je niet hebben! Maar in dit geval, komt ze er wel, al heeft ze nog een lange weg te gaan!

Schrijver: An Terlouw, 26-03-2019


An.terlouwatcasema.nl


Geplaatst in de categorie: ziekte

Deze inzending is 236 keer bekeken

4/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)