Nog steeds.

Wat een mens allemaal kan uitspoken zonder dat er ook maar iemand is die hem, zacht gezegd, op de vingers tikt, is soms niet meer te bevatten. Als je een kind wilt afbreken kun je gerust je gang gaan, zolang de drie B's ontbreken.

Dit is mijn verhaal in vogelvlucht van hippie, kunstenaar, christen, christen-anarchist, bewust baanvrij en anti kapitalist. Maar ooit was ik een vrolijk en populair meisje. Ik blonk uit in gymnastiek, dansen, jodelen, schrijven, schoon-schrijven, tekenen, toneelspelen en empathie voor baby's. Had ik ruzie met een klasgenoot, dan stond de hele klas, op drie na achter mij, en ik dacht dat het altijd zo zou blijven.

De eerste gewelddadige psychische aanslag van mijn narcistische moeder die ik mij goed kan herinneren, is toen deze kwaliteiten zichtbaar werden. Ik was een ontluikende tiener, terwijl mijn moeder sneerde: 'Jij wilt alleen maar in het middelpunt staan, jij bent dominant en jij denkt maar dat je wat kunt; jij bent te dom, jij kunt alleen maar zorgen en poetsen; jij denkt verkeerd, jij voelt verkeerd, jij hebt niets te willen.'

Mijn Botten bleven heel, er stroomde geen Bloed en ik had geen enkele Blauwe plek toen ze me naar een internaat stuurde, tegen de wil van mijn vader en tegen mijn wil. Daar zat ik vastgebonden zonder touwen die mijn gaven smoorden. Vanaf toen raakte ik ervan overtuigd dat ik echt niets kon, altijd een kind zou blijven en het met minder moest doen.

Een aantal jaren later kwam ik mensen tegen die mij erkenden als kunstenaar. Ik was zeventien jaar. Murw gemaakt had ik de boodschap van mijn moeder inmiddels verinnerlijkt en droeg mijn lijden als mijn lot...
Moeder manipuleerde de mensen die mij hielpen. Ik raakte ze kwijt. Dit waren de jaren zeventig vorige eeuw. Een uitkering was hip. Eindelijk werd ik vrijgelaten. Aan mezelf overgelaten moest ik dit zelf opnieuw uitvinden en werd een hippie.

Na opnieuw een aantal jaren riep Jezus mij. 'Ik ben de weg, de waarheid en het leven, er komt niemand tot God dan door mij.'
Dat geloofde ik, maar ik kon mezelf niet vinden op de traditionele christelijke wegen, al deed ik mijn uiterste best. Trouwde en kreeg een kind.
Vanaf toen kwam mijn ziel tot leven! Dit piepkleine, maar super echte mensje steunde op mij dus IK moest er zijn! Ik dacht: nu moet IK eerbaar zijn voor mijn kind!

Moeder die dit zag wilde mijn zoontje van mij afpakken door hem mijn broertje te noemen. Ze begon hem stiekem te leren mij bij mijn voornaam en haar met 'mama' aan te spreken. Vol overtuiging zei ze tegen mij dat ik niet in staat was om een kind te krijgen en wilde mij met die leugens beïnvloeden door mijn werk uit handen te nemen. Maar ik was als een leeuwin voor mijn welpje en walgde van deze vrouw uit de grond van mijn oprechte hart. Moeder mocht niet meer zonder mijn toezicht met mijn zoontje samen zijn. Basta!

In deze krachtige tijd keerde ik terug naar de bijstand na mijn scheiding. Ik realiseerde me dat ik onder andere tekenaar ben van beroep en richtte mijn atelier thuis in. Bij mijn kind. Vervolgens kreeg ik te maken met de sociale aannames van vrouwelijke klantmanagers die nog maar net het aanrecht hadden verlaten en zich ver verheven waanden boven mislukte paria's als 'uitkeringstrekkers'. En zó 'werkte' het niet!
Geïnspireerd door een vrijgevochten homo en anarchist, werd ik met volle overtuiging bewust baanvrije, christen-anarchist. En anti-kapitalist.

Door een ruzie met mijn oudste broer werd mijn kwaadaardige moeder ontmaskerd. En wel door mij. Daarom begon ze me te bedreigen met de dood. 'Het doel heiligt alle middelen, er moeten nu eenmaal dooien vallen, ook als jij dat bent.'
Deze woorden passen haar uitstekend volgens mijn familie, maar niemand van hen durfde het voor mij op te nemen. 'Het is onze moeder...'
Ze wachtte, ongestoord door enig spoor van waarheidsvinding, tot haar man 'echt niks mear te vertell'n' had en lichtte mij daarna op met zijn erfenis. Dit kan zomaar in ons land. Je wordt er niet voor gestraft. Een moeder is onschendbaar.

En soeverein, althans voor een woningcorporatie wiens hulp ik vroeg bij een gedwongen verhuizing door afbraak waartoe ik niet meer in staat was in die tijd.
'Onze jongens', zo noemen zij zichzelf familiair. Alsof bedrijven in het gat springen dat slechte ouders - die niet bestaan - als spoken in de aarde hebben gegraven. Bouwvakkers namen plaats op de stoel van de rechter en de psycholoog en lieten mij verhuizen van afbraak in renovatie omdat ze mij aan zagen voor een leugenaar die extra hulp af dwong bij deze, in hun ogen, ongedwongen verhuizing. En toen de waarheid aan het licht kwam waren ze veel te dik tevreden met zichzelf om hun fout toe te geven.

Ondanks alle tegenwerking, heb ik het beste bereikt wat een mens kan bereiken. Ik kan mijn moeder beslist niet eren, maar werd zelf wel een eerbare moeder. En ik heb het geloof kunnen behouden tot nu toe. Maar het is zacht gezegd jammer dat ik mijn oorspronkelijke doel heb moeten missen. De overheid en de gemeenten waar ik woonde, hebben samen levenslang mijn onderhoud moeten betalen. 'Dat had niet gehoeven', zou mijn vader, als zo vaak, zachtjes hebben gemompeld omdat hij geen hoop meer had dat iemand hem nog hoorde...

Is er dan echt niemand geweest die deze duistere welgestelde dame, harder gezegd, eens flink op haar vingers kon tikken? Zeker wel! Ze zijn er! Maar ze worden niet geloofd. Daarom kan het. Nog steeds.

narcisme levensloop

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 19