Een leuke jongen.

Terwijl ik rond schuif achter een veel te grote kar in een drukke supermarkt, word ik overvallen door een bekend gevoel. Ik vind het vermakelijk om te zien hoe mensen zich gedragen in een overvolle ruimte. Alsof ze allemaal de enigen zijn.
Het is zaterdagmiddag. Ik laat iedereen de ruimte die hij nodig heeft en zit lekker in mijn vel. Sinds de eenzame periode rondom corona voorbij is, heb ik deze vertederende gevoelens voor mensen. Ze zijn zo grappig!

Als ik een blik werp op de vooruitgang bij de kassa slinger ik plotseling vijfenveertig jaar terug in de tijd. Ik verander van de gepensioneerde vrouw die ik ben in de hippie die ik ooit ben geweest.
Wat een leuke jongen!
Begin twintig. Ik droeg goud geschilderde klompen, nachtkleding en ongekamd haar met daarin een hippie bandje van gehaakte schapenwol.

Twee jongens uit mijn buurt die leegstaande huizen kraakten, waren met hun golden retriever relaxt de biologische winkel binnen gestapt. Ze hadden mijn gouden fiets tegen de ruit zien staan. De langste droeg een roze rode, zelf verscheurde jas. Ik noemde hem de 'roze rode kraker'. Hun zachte stemmen vulden de kleine winkel, gerund door alternatieve jonge mensen die de wereld gingen veranderen.
Onmiddellijk laadt de sfeer zich met koude angst. Angst voor de belachelijke tederheid. Voor de liefde die niet bestemd was voor mij omdat ze nergens toe diende volgens mijn narcistische moeder. Ik laat de mand staan en ren de winkel uit.
Waag het niet een beter mens te zijn dan ik!

Buiten gekomen haat ik mezelf.

Ik sta rustig te wachten in de rij, terwijl ik stilletjes de leuke jongen achter de kassa observeer. En vraag me af of ik hem vroeger ook aantrekkelijk had gevonden. Hij heeft donkerblond halflang achterover gekamd haar. Hij is tenger en draagt geen lompen, klompen, schapenwollen sokken, das of trui. Geen pluizig baardje. Zijn zachtaardige uitstraling is het enige dat overeenkomt met vroeger. Een brede lieve lach op een breed gezicht. Ongeveer zoals de 'roze rode kraker' met zijn trouwe vriend en diens viervoeter.

Ik zou deze nette jongen vroeger ook leuk hebben gevonden. Maar hij paste niet in mijn leven.

Zonder koud zweet in klamme handen, zonder trillende benen die er vandoor wilden sprinten, rekende ik mijn boodschappen bij hem af. Hij kon op dat moment onmogelijk het ooit zo onzekere meisje zien dat liefdevol en vooral veilig in mijn hart huist. Ik neem de vrijheid me te verbeelden dat hij net iets liever lacht naar mij.

Zonder nog een keer om te kijken fiets ik weg. Ik kon destijds onmogelijk weten dat ik meer dan gewenst gedaan heb wat mijn moeder wilde. Ik heb veel gemist!

Ik zit lekker in mijn vel.

narcisme nostalgie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 18