Fraude en vergeving.

"Had ik die erfenis maar niet opgegeven!"
Ik was in shock.
"Dan had de gemeente gezegd dat jij onder een hoedje speelde met je moeder."
Als ik het geld niet zelf had opgegeven, dan zou deze veroordeling van de gemeente voor de hand liggen volgens mijn eerste advocaat.
Het is een sprong in het diepe geweest. Eind 2011. Ik wist niet wat ik deed, dan dat ik mijn moeder niet meer vertrouwde.

Destijds was ik een uitkeringsgerechtigde en mijn moeder is een welgestelde en verborgen narcist. Verborgen narcisten zijn verzamelaars. Elke cent die ik als kind heb gekregen, heeft ze achter mijn rug genoteerd. Mijn schoonzus, die een bos bloemen kreeg voor haar verjaardag, vroeg zich af hoeveel haar in kosten werd gebracht.

Dáárom wilde moeder per se voor mij betalen. Daarom zei ze dat ze geen liefde kon geven dan door geld! Daarom parkeerde ze het geld van mijn overleden vader dat voor mij bestemd was en zei dat het een geheim moest blijven voor de gemeente. Door dit geheim met mij te delen kon zij macht over mij krijgen omdat ik het risico liep op een flinke boete, waarna zij mij wilde redden door financieel voor mij te zorgen... Als een goede moeder...

Dat was haar plan.

Omdat ik het geld wel heb opgegeven, ben ik twaalf jaar later in staat om de tweede poging tot fraude op tijd te zien. Dat was de verkoop van haar huis aan haar kinderen, vijftien maanden voor mijn pensioen. Ze hoopte dat ik akkoord zou gaan met de afspraak dit geheim te houden voor de gemeente, in plaats van dat ze wachtte tot na mijn pensioen zodat ik het geld legaal kon ontvangen.

Maar ik was niet van plan weer een geheim voor de gemeente met haar te delen. Voor de tweede keer sprong ik in het diepe, zonder te weten waar ik zou landen. Meer dan vijftienduizend euro heb ik op het spel gezet! Van mijn uitkering. Omdat ik verantwoordelijk wilde zijn voor mijn eigen daden en niet voor die van mijn moeder. Zo heb ik de rollen dader slachtoffer weer op hun plaats gezet en het bewijs van deze geslaagde sprong heb ik in mijn bezit op schrift.

Vergeef mij voor het feit dat ik - volgens jou - mijn moeder niet wil vergeven. En laat mij eindelijk vrij, zodat ik weer mondig deel kan nemen aan deze samenleving.
Wie wil er worden vergeven voor wat hij of zij niet heeft gedaan? Vergeven kan alleen als iemand iets misdaan heeft en daarvoor vergeving vraagt en ontvangt. Dan kun je weer door een deur. Kan dat niet, dan is loslaten de enige optie. De wraak laat je over aan God.

Mijn moeder wil niet vergeven worden voor haar misdaden. Laat haar los! Ik wreek haar niet. Met stenen bouw je huizen geen relaties. Wat ik wil is oprecht berouw en herstel van haar misdaden aan mij en anderen. Een testament zonder wurggreep en fraude.

Het was moedig om het geld op te geven aan de gemeente. En de reden dat ik hierover schrijf is om dit kwaad aan het licht te brengen. Ontmasker het veeleer, staat in de bijbel.
Ik ben verbijsterd omdat ik niet kan bevatten tot hoeveel kwaad mijn moeder in staat is. De advocaat bevat het ook niet. Toen ik zijn kantoor verliet, zei hij: "Jij hebt een hoger staand moraal dan je moeder."

narcisme fraude

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 14