Vrije wil.

Nu ik me opnieuw tussen de christenen begeef, komt de herinnering aan de tijd dat ik tot geloof ben gekomen weer naar voren. Ik ben geboren in een katholiek gezin. Mijn visionaire vader keek uit naar ufo's en mijn narcistische moeder naar het grote geld. Ik hing dit 'geloof' op mijn zestiende aan de wilgen, maar niet Jezus zoals ik hem in de lagere school heb leren kennen.

Eerst zocht ik de ware God in de mystiek. Krishnamurti werd mijn voorbeeld. De eerste ervaring met een levende God bracht me in de new age. Maar wat ik zocht vond ik niet. In 1990 werd ik verleid door een mij bekend geloof als ooit smoorverliefde fan van the Osmond brothers. Het waren twee jonge Amerikaanse elders die in hakkelend Nederlands op mijn stoep stonden om mijn zieltje te winnen voor de meest aangename kerk die ik heb bezocht: 'De kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen'.

Na even wennen aan de stropdassen voelde ik me helemaal thuis in deze kerk, waar de communicatie op geestelijk gebied centraal staat. De onderwerpen waren allemaal interessant. Ik ontmoette intelligente mensen. Als onderzoeker - zoals ik werd genoemd - deed ik volwaardig mee met de leden. Althans, zo gaat dat als je nog 'gewonnen' moet worden. Intuïtief voelde ik het al: eerst de kaas en dan de val....

In deze kerk ontmoette ik een vrouw die ik mijn 'geestelijk moeder' heb genoemd. Zij, tien jaar ouder dan ik stelde zich voor als ex-mormoon en christen. Ze was getrouwd met een Duitse man en liep over van terechte kritiek op deze kerk die ze elke zomer bezocht als ze logeerde bij haar mormoonse familie. Ik, op mijn beurt, zat vol met kritiek op de new age.

Twee zielen, een gedachte. Uren, dagenlang deelden we bij mij thuis onze bevindingen en bundelden ze tot een dikke bom tegen alles wat schijnheilig is, onder het genot van eindeloze kopjes looizuurarme thee met honing. Zij bevestigde mijn latente vermoedens over de geheimen achter de coulissen van deze leuke kerk. Ook onze privé levens werden besproken.
Drie maanden later werd het tijd voor een interruptie van het grote onderwerp: God zelf. Wij merkten niets. Beiden geheelonthouder zaten wij ieder in een diepe fauteuil, ontspannen met een glas rode wijn bij een aangenaam brandende open haard. De serene sfeer werd vervuld met woorden die wij niet konden horen met onze oren: 'Ik ben de weg, de waarheid en het leven, niemand komt tot de Vader dan door Mij.'

Niemand vertelde me wat er aan de new age niet klopte. Ik had de esoterie al verlaten. Niemand zei dat ik Jezus moest aannemen. Hij nam mij aan. Niemand sprak op mij in of manipuleerde me. Niemand was bezig met mijn zonden omdat niemand tot Jezus kan komen als God de ziel niet trekt. Uit vrije wil van God en mens.
De bijbel ging open, dogma's werden levende woorden en er kwam onderscheid van geesten, alsof er een lamp op mijn hoofd werd gezet. Pas als het licht is, zie je wat de duisternis bedekt heeft en kun je de rotzooi weggooien.

Het komt dikwijls voor dat een woord van God nog niet begrepen wordt. Zo kreeg ik het besef dat ik voortaan de tempel van God ben. Een begrensde tempel. Er mocht niemand bezit nemen van mijn ziel, mijn ik. Dit kon ik meer dan dertig jaar later pas begrijpen nadat ik bewust werd en herstelde van narcistisch leed.

Het ontroerd me nog steeds diep hoe God mij heeft geroepen. Hij kent mijn overgevoeligheid voor dwang beter dan ik. En ging voorzichtiger met mij om dan ik zelf en andere mensen met mij. Dit moest liefde zijn.... maar dat kon ik niet zo ervaren. Wel onthouden.
Met name om deze tere gevoelens, hield ik mijn nieuwe geloof verborgen voor mijn familie. Niemand van hen was erbij toen er zeven maanden later acht volgelingen van Jezus, tot aan de voet gehuld in witte kleding, zich lieten dopen door onderdompeling. Een ervan was ik. Dood met Jezus, levend met Jezus voor eeuwig in zijn koninkrijk.
Mijn esoterische hartsvriendin, die niet begreep wat mij bezielde, zei: "Je was net een engel...."

In werkelijkheid had een ongekende eenzaamheid me bevangen. Ik vroeg me af wat ik deed tussen dit soort volk. Alsof ik wist wat er komen zou... Net als mijn geestelijk moeder dat leek te weten toen ze mij nadrukkelijk zei: "Vertel ze niets over je moeder."

narcisme geloofservaring

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 10