Zaterdag 22 maart 2025

Er was geen echo van de stem van Emma Petronella meer. Die echo was waarschijnlijk met haar ziel gestorven in het lijden van de duisternacht. Bjarne dacht er over na en hij realiseerde zich dat er geen heimwee meer was, naar de zwoele lustnachten met Emma. Die heimwee was met dezelfde echo weggevlogen over de verre velden van de donkerte die over het land was gevallen. Er was geen geheimland meer waar Emma aan haar leerling Bjarne geestelijk voedsel gaf om de aanvallen vanuit de maatschappij te overleven. Ze hadden ooit samen overwinterd met coke en genadebrood. Ze hadden de liefde gevierd met alle rijkdom die een geest kon vinden. Ze was zoals bij iedereen het geval op een gegeven moment gestorven en Bjarne had haar achtergelaten in een kist onder de grond op een begraafplaats in Utrecht Oost, niet ver van de bloeiende rozen vandaan.

De enige vrouw die nog een echo kon veroorzaken in het aangetaste brein van Bjarne was Astrid, die liever niet met haar achternaam in het nieuws kwam. En ze deed dat met verve, tussen de maagdelijke onschuld die nog altijd probeerde uit te stralen vond Bjarne steeds meer duivelse draagkracht voor verwerpelijke ideeën over de mensheid en de wereld waarin de mensheid een leven had. Ze was cynisch, niet zomaar als een modegril, maar echt als beleving van het leven.
Alle schepen achter haar verbrand en alleen Bjarne als menselijke spiegel van haar ongenoegen. Ongenaakbaar was ze dikwijls omdat ze niet veel vrienden had.

De pogingen van Bjarne om een correspondentie te onderhouden met mensen uit het buitenland via zijn internetcontact leken steeds onzinniger te worden. Waarom was hij zo dom geweest om zijn telefoonnummer te geven aan een vreemdeling? Wijsheid kwam tegenwoordig uit een computer.
Hij had een achterstand opgelopen die hij niet meer kon inhalen. Gelukkig herinnerde hij zich de wijze woorden van Plato die hij ooit las in een column op het internet. Hij was tevreden met de uitwisselingen van informatie. Wanneer de verwachtingen te groot werden ging het vaak mis. Hij wist dat hij niet veel mocht verwachten. Het was een sociale vorm van entertainment, amusement in de psychologische zin van het woord.

Toch een beetje zenuwachtig bleef hij in de buurt van zijn mobiele telefoon. Uren gingen voorbij zonder dat het apparaat geluiden liet horen, en toen plotseling kwam het bekende geluid waarschuwend voor een nieuw mailbericht. Bjarne spoedde zich naar de computer om het bericht te bekijken. Helaas, alweer een reclame voor een via het internet opererende drogisterij.

leven eenzaam internet

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 16