Donderdag 10 april 2025

Geluk in de nacht,
en heel de dag door vrede,
en lenteregen.
 
Chora
 
“Emma Petronella, ze werd in regionale dagbladen ook wel de blonde boekenvrouw genoemd, omdat ze altijd boeken bij zich had in haar ruime handtas van bruin leder. Op een dag, we dronken Engelse thee met een Hollands gebakje op een zonnig terras, gaf ze mij een boek. Deze rijke erudiete vrouw die alle tweedehandsboekenwinkels van Nederland bezocht om er op zoek te gaan naar bijzondere boeken uit het verleden en het toenmalige heden. Van deze illustere dame kreeg ik een boek vol haiku ‘s van Japanse haiku meesters.”

Een oude nooit verzonden brief aan Florian van Driesteveld trok de aandacht van Bjarne, die donderdagochtend de tiende april van het jaar 2025. Hij realiseerde zich, met het schaamrood op de wangen, dat hij vroeger veel beter zijn best deed op de voor hem zo belangrijke correspondentie.
De emoties waren vlakker geworden, de diepgang was uit zijn woorden verdwenen, hij schreef slechts mededelingen, er was nauwelijks sprake van echt diepgaand contact.
Hoe zou het met Florian gaan? Vroeg hij zich af terwijl hij begon met een zoektocht op het Internet.

Het haiku gebeuren op Internet had een enorme omvang. Het was ongetwijfeld een van meest populaire dichtvormen in de wereld geworden. Bjarne had zich er ook op een blauwe maandag aan gewaagd maar het was op een teleurstelling uitgelopen. Hij bleef maar aan Emma denken en die vreemde sessie toen ze een strakke zwart lederen rok droeg.

Veel verder dan twijfels over het maanlicht en het meer verfijnde licht van de sterren kwam hij niet en hij deed daarna ook geen nieuwe pogingen. De haiku werd iedere dag vanuit allerlei werelddelen aangetast in zijn oorspronkelijkheid. Er was ware wijsheid voor nodig om die te schrijven. En die wijsheid bezat Bjarne niet. Hij leefde te ver van de natuur verwijderd om de ware aard van de vergankelijkheid te begrijpen. Het leven was te vaak een cultureel feestje voor hem geweest.

Waar de plotseling heimwee naar de bemoeizucht van zijn voormalige hospita vandaan kwam, begreep Bjarne niet goed. Totdat hij in zijn ooghoeken de ronde vaas zag staan. De vaas die alles voor hem kon verklaren.

De afspraak met Rosa Konijn was deze keer wel doorgegaan. Rosa en Bjarne liepen door het Oosterpark. Het gesprek verliep moeizaam. De natuur kwam tot leven.
In de avond dacht Bjarne opnieuw aan zijn correspondentie met mensen uit verre landen.
Het was niet meer zoals voorheen. Hij kon er zijn aandacht niet meer op houden. Er waren te vaak dingen gebeurd, waardoor hij twijfels had. Hij zocht naar het boek vol haiku’s.

Vrolijk en vriendelijk,
op nameloze plaatsen
bloeit de wilde kers.
  
Koshun

bedankt boek haiku

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13