Plein der verdwaalde angsten.
Het plein lag stil tussen de hoge gebouwen. De regen was gestopt, maar de stenen glommen nog in het lantaarnlicht, glad als gepolijst marmer. Een eenzame fietser suisde langs me heen, zijn banden een kort, nat gesis. Toen zijn contouren in de verte vervaagden, was ik geheel alleen. Alleen het geruis van de snelweg, een verre, aanhoudende ademtocht, en het klapperend dansen van de vlaggenlijnen aan hun masten braken de stilte.
Maar stilte is nooit leeg.
Plotseling overviel mij een onheimelijk gevoel: een onbestemde beklemming die bij elke stap zwol, zonder aanwijsbare oorzaak. Ik bleef staan, alsof de lucht zelf mij had vastgegrepen. Het plein leek groter te worden, uit te dijen als een long die zich vulde met iets wat geen zuurstof was. De gebouwen rezen als zwijgende wachters rondom mij op, hun ramen als dode ogen die een geheim bewaarden waarvan alleen de directeur van een verlaten gevangenis de betekenis kon raden.
Toen veranderde het licht. Niet feller, niet zwakker, maar anders - alsof een onzichtbare hand de kleurtemperatuur had verschoven. De schaduwen van de vlaggenmasten trokken zich terug als vluchtende dieren, weg voor iets dat naderde.
Mijn pas versnelde zonder dat ik het bewust besloot. Een koude rilling kroop langs mijn ruggengraat omhoog, traag en doordacht, als een spin die haar web weeft. Er was geen geluid, geen beweging, en toch voelde ik een aanwezigheid - iets dat mij gadesloeg vanuit een hoek waar geen mens kon staan en waar geen hoek behoorde te zijn.
Toen hoorde ik het.
Een zacht, ritmisch tikken.
Niet mechanisch. Niet menselijk. Het was een geluid zonder vaste bron, alsof het zich niet door de lucht verplaatste, maar rechtstreeks in mij ontstond - als een scheur in de werkelijkheid die zich langzaam opende.
Het kwam van achter een van de gebouwen, precies uit de richting waarin de fietser was verdwenen. Het hield even op - alsof het luisterde - en begon toen opnieuw. Sneller, Dringender. Een hartslag die geen lichaam had.
Ik wist dat ik moest kiezen: blijven staan op het glimmende plein, in het schijnsel van de lantaarns, of de duisternis ingaan waar het geluid vandaan kwam. Ik koos ervoor het te volgen - al voelde het alsof die keuze niet helemaal de mijne was, alsof mijn benen een beslissing hadden genomen die mijn geest nog moest inhalen.
Het tikken leidde mij naar een smalle doorgang tussen twee gebouwen - een spleet van schaduw waar het lantaarnlicht niet durfde binnen te dringen. De lucht daar rook anders: killer, alsof ergens een deur naar een immense vrieskelder was opengewaaid. Het tikken klonk nu helderder, maar had iets ongrijpbaars gekregen. Het was geen geluid meer dat werd gemaakt; het was een geluid dat gebeurde, zoals regen zonder wolken of wind zonder richting.
Ik zag niets.
Toch voelde ik dat de ruimte niet leeg was. De lucht trilde, alsof de werkelijkheid daar dunner was geworden - een vel papier dat bijna doorscheen. De muren aan weerszijden leken hoger dan daarnet, alsof zij zich stilletjes hadden uitgerekt, nieuwsgierig naar wat daar beneden stond.
Toen viel het mij op.
Mijn schaduw bewoog niet meer synchroon met mij. Hij bleef een fractie achter, als een vertraagde echo van mijn lichaam. Een van hen - de achterste, de schimmigste - deed iets wat ik niet deed.
Heel subtiel.
Een lichte beweging van de arm.
Een nauwelijks waarneembare kanteling van het hoofd.
Het tikken stopte.
In de stilte die volgde, hoorde ik mijn schaduw ademen.
Eerst zacht, als een proef. Toen dieper, alsof hij zich vulde met lucht die ik zelf niet meer kon bereiken. Tegelijkertijd voelde ik een vreemde lichtheid in mijn borst - alsof er een knoop werd losgemaakt waarvan ik nooit had geweten dat hij bestond.
De doorgang leek zich te verwijden. Niet fysiek, maar in betekenis. De ruimte werd een herinnering, een gedachte, een plek waar de wereld zich niet langer aan haar eigen wetten hield. De stenen onder mijn voeten voelden warm, alsof zij kort tevoren nog door zonlicht waren verwarmd, terwijl de lucht kil bleef.
Het tikken begon opnieuw - maar nu als een ritme dat ik kende. Niet uit mijn wakkere bestaan, maar uit een droom waarvan ik altijd had gedacht dat hij betekenisloos was. Het was het ritme van een hart dat niet het mijne was, en toch in mij klopte.
Mijn schaduw bewoog.
Langzaam.
Alsof hij zich bewust was van mijn aandacht.
Zijn contouren waren niet langer scherp; hij leek te bestaan uit vloeibare duisternis, uit inkt die zichzelf voortdurend herschikte. Een vlek die zijn eigen vorm zocht.
Toen sprak hij.
Niet met woorden, maar met een beweging die als een gedachte in mij opsteeg.
Je bent niet alleen omdat je hier bent. Je bent alleen omdat je jezelf hier hebt achtergelaten.
De zin was niet hoorbaar, maar voelbaar - een trilling in mijn ribben, een echo achter mijn voorhoofd, een weeë kramp diep in mijn buik. Ik wist niet of het een waarschuwing was, een uitnodiging of een herinnering aan iets wat ik lang geleden had weggestopt, diep in een la die ik nooit meer opende.
De lucht begon te glinsteren, alsof er stofdeeltjes zweefden die licht gaven zonder bron. De gebouwen leken zich te buigen - niet naar mij toe, maar naar iets achter mij.
Iets wat nog niet zichtbaar was, maar de ruimte al vulde.
Ik draaide mij langzaam om. Niet uit angst - maar vanuit een vreemd vertrouwen, alsof de wereld mij eindelijk iets wilde tonen wat ik altijd had vermeden.
Daar, op het glimmende plein dat ik zojuist had verlaten, stond een figuur.
Niet menselijk.
Niet schimmig.
Maar precies op de grens van herkenning - alsof hij was gevormd uit alles wat ik ooit had willen vergeten. Zijn contouren bestonden uit flarden van kamers waarin ik ooit had gestaan, stemmen die ik nooit had uitgesproken, de geur van natte aarde na een zomerse bui, de smaak van een traan die ik had ingeslikt.
Hij bewoog niet. Toch leek hij dichterbij te komen, alsof afstand geen eigenschap van ruimte meer was, maar van aandacht.
Toen ik een stap zette, golfde de lucht om hem heen als water - rimpels van onzichtbare aanraking.
Mijn schaduw trok zich samen, alsof hij zich voorbereidde op een ontmoeting die mijn verstand niet kon bevatten.
De figuur hief zijn hoofd. In dat eenvoudige gebaar lag geen dreiging, maar een diepe mildheid - alsof hij mij wilde laten zien dat angst slechts een vorm van onbegrip is: een bril die ik vrijwillig had opgezet, maar die ik nooit had hoeven dragen - en die ik nu, eindelijk kon laten zakken.
Zijn gezicht had geen kenmerken.
En toch herkende ik het.
Niet als iemand die ik kende, maar als een mogelijkheid die ik ooit had kunnen worden. Een open raam dat uitkeek op een andere versie van mijzelf - een versie die niet was gevlucht. .
De wereld begon zacht te kantelen. De gebouwen bogen zich naar binnen alsof zij wilden luisteren. De vlaggenmasten wiegden in een wind die nergens anders bestond.
Het plein werd een spiegel.
Niet van licht.
Maar van innerlijke beweging.
De figuur sprak, zonder mond, zonder stem.
Je bent niet verdwaald. Je bent aan het terugkeren naar iets wat je nooit hebt durven betreden.
De woorden vielen niet in mijn oren, maar in mijn borstkas, waar zij zich nestelden als kleine warme vonken. Ik voelde hoe de onheimelijke spanning oploste - niet omdat het gevaar verdween, maar omdat ik begreep dat het nooit buiten mij had gelegen.
Mijn schaduw liep naar voren en versmolt langzaam met mijn voeten, mijn armen, mijn borst - en uiteindelijk met mijn adem. Het voelde alsof een verloren deel van mijzelf eindelijk was teruggekeerd, als een geliefde die de sleutel van mijn huis nog had - en eindelijk besloot terug te keren.
De figuur glansde nog eenmaal in een stille gloed en vervaagde toen in de ruimte, als ochtendmist die oplost voordat de zon zichtbaar wordt.
Ik stond weer alleen op het plein.
Maar de stilte was veranderd.
Ruimer.
Alsof de wereld een fractie dieper was geworden, een octaaf lager gestemd.
En ik met haar.
Niet langer een verdwaalde angst.
Maar een aanwezige vraag.
... De filosofie achter dit verhaal laat zich nooit volledig ontrafelen. In de ontmoeting met de figuur op het plein - een gestalte gevormd uit vergeten mogelijkheden - ontvouwt zich een stille waarheid: het onbekende bevindt zich niet buiten ons, maar op de grens waar wij onszelf niet langer durven volgen. ...
Zie ook: http://spirituelefilosofie.blogspot.com
Schrijver: J.J.v.Verre
20 juli 2026
live.nlGeplaatst in de categorie: filosofie
angst
11
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!