start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (107)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (9)
drank (7)
economie (12)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (8)
feest (6)
film (21)
filosofie (116)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (13)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1173)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (40)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (35)
literatuur (499)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (23)
moraal (19)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (59)
rampen (8)
reizen (16)
religie (121)
schilderkunst (80)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (20)
vrouwen (11)
welzijn (14)
wereld (25)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (32)

categorie: literatuur

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde beschouwing (nr. 499):

Het debuut van Griet

Onlangs heb ik de debuutroman 'Vele hemels boven de zevende' van de lieftallige, goedgebekte, hoogstintelligente Griet Op de Beeck uitgelezen. Grotendeels op mijn luiewammes op mijn balkon. Griet is op 22 augustus 1973 in Turnhout geboren en momenteel woont ze in een huisje in Gent. Met een klein, beschut achtertuintje, zoals wij weten. Ze houdt haar woonplek graag geheim voor het grote publiek, maar in Gent zelf zullen er toch heel wat mensen zijn, die exact weten waar zij woont. Het moet toch niet heel moeilijk zijn om daar achter te komen. De laatste tijd is het behoorlijk rustig rondom dit Belgische fenomeen. Ze zal wel weer druk aan het pennen zijn, hoewel ze wel op moet passen, dat ze zichzelf niet vergaloppeerd. Haar Boekenweekgeschenk is immers door sommige critici afgebrand, omdat de karakters te weinig diepgang hebben.

In eerste instantie kreeg ik dat gevoel van te weinig diepgang ook bij het lezen van haar debuutroman, ook al worden die karakters wel breed uitgemeten. Er is namelijk wel veel sprake van oeverloos gemuizel en huis-tuin-en keuken-gezever. Er komen expliciet nogal wat rauw-erotische zinnen in voor, wat moet kunnen, maar de nieuwigheid is daar allang vanaf. Menselijke wijsheden worden hier en daar op minimalistische wijze tentoon gespreid. Er zitten wat dat betreft echt diverse parels tussen. Het leest vlotjes en ze geeft de lezer steeds voldoende ruimte om op adem te komen, ook waar het verhaal in Biedermaier-sferen vervalt. De hoofdrolspelers zitten elkaar dicht op de huid, wat een beklemmende sfeer ademt. Ook al is iedereen een eiland, er zijn wel toenaderingspogingen, zij het vaak gebrekkig en onbeholpen.

Griet weet op een meesterlijke manier ongemakkelijke situaties te beschrijven en te ontleden. Ze is een perfecte analytica met veel gevoel voor humoristische details. Toch lijkt het mij mooier, wanneer zij haar staccato-schrijfstijl meer compact en vloeiender maakt. Dan zal ze ook vanzelf tot meer verdiepingen komen, ook inzake haar filosofische inslagen, die nu nog wat teveel aan de oppervlakte blijven dobberen. Ze gebruikt de toverformule van 'Tussen de regels doorlezen' te veelvuldig, waardoor het schip dreigt te zinken of de zee als een fata morgana opdroogt. De boektitel komt uit een dialoog van de 12-jarige Lou met de 36-jarige Eva. Ik citeer: 'Hoe dat voelde, toen ik voor de eerste keer een jongen had gekust, dat wou ze weten. 'Dat was fantastisch,' zei ik, 'vele hemels boven de zevende.' Daar moest Lou ook weer om lachen.'.

Eerst is er het overlijden van oom Karel, maar daarna is het Eva, die in een gevangenis werkte en ongelukkig in de liefde was, die zichzelf van het leven beroofd door van een hoog appartementengebouw te springen, ruim 80 meter naar beneden. 's Nachts in een andere stad. In haar afscheidsbrief schreef ze o.a.: 'Gun mij eindelijk eens een zekerheid, de zekerheid van een val van een paar seconden, die alles op zal lossen, weg zal nemen, stil zal maken.'. Vooral Lou is het meest aangedaan door de zelfdoding van Eva en zij herinnert zich de vele, mooie momenten samen. In een brief aan Eva schrijft ze o.a.: 'Ik duim dat ge nu zijt waar het prachtig is, ergens hoog of ver, ik weet het niet, maar bij voorkeur alvast vele hemels boven de zevende'. Dat Griet put uit autobiografische gegevens is duidelijk en sinds ze haar incestverleden heeft geopenbaard, is alles op zijn plek gevallen.

In het ledenblad van Natuurmonumenten 'Puur natuur' (lente 2018) staat een reportage over Griet, getiteld 'Stadsmeisje op de Oude Buisse Heide'. Daar wandelde ze nog voor de Boekenweek 2018, waarin ze haar Boekenweekgeschenk 'Gezien de feiten' presenteerde. Op de hoofdfoto staat ze op een zandpad en draagt ze een keurige, blauwe uniformjas, die haar heel deftig staat. Verder staat ze zichtbaar op haar tenen. En weer die schone, brede glimlach van haar, die wij zo van haar gewend zijn. Het landgoed Oude Buisse Heide werd ooit graag door de socialistische dichteres Henriëtte Roland Holst bewonderd. Ze was net zo'n rode rakker als Herman Gorter. Henriëtte schonk dit landgoed in 1945 aan Natuurmonumenten. Griet heeft een haat-liefdeverhouding met de bossen, want die doen haar denken aan haar kinderjaren en haar incestverleden. Ze zegt: 'Dit lijkt wel een beetje op de natuur in mijn geboortestreek. Dat maakt niet meteen het allerfijnste gevoel in mij wakker.'.

Door Griet's zwaargetraumatiseerde kindertijd, vooral door de incesthandelingen van haar zwaargestoorde vader, heeft zij zichzelf in de universitaire stad Gent genesteld. In dezelfde stad, waar de Belgische dichter Jotie T'Hooft ooit in een macrobiotisch restaurant werkte, tegenover zijn latere huis. In dat restaurant ontmoette hij zijn latere vrouw Ingrid Weverbergh, die later met hem in Gent ging samenwonen. Daar scoorde Jotie ook zijn heroïne. Iets wat in België nog steeds behoorlijk veel voorkomt. Waar Jotie ten onder ging, is Griet een overlevende geworden. Ze zal nooit zoals Henriëtta, die kampte met depressies en anorexia nervosa, de eenzame natuur opzoeken. Griet doet echter wel vijf keer per week aan hardlopen, zo'n twee uur per keer. Dat werkt opbeurend. Net buiten de stad rent ze langs water en bossen en maakt ze een rondje door een natuurgebied. Zolang ze maar niet te lang bij haar kapotgemaakte kindertijd hoeft stil te staan.

Schrijver: Joanan Rutgers, 30-07-2018


Deze inzending is 93 keer bekeken

4/5 sterren met 2 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)