Kharg
Voorheen heette ik `Kareek' tot ze het nodig vonden me om te dopen in het de strot afknijpende `Kharg', zoals je dat grappig in een strip tegenkomt, maar heel serieus te nemen is nu ik vandaag de dag de spil ben waar de wereldeconomie om draait.
Toen ik nog naamloos was, koesterde ik me als een voorwereldlijke zandbank in de zon onder het blauw met nergens een dissonante wolk. De lucht en ik waren een twee-eenheid. Ik kijk op dat vroege bestaan terug als van een door wonderschoon koraal omzoomd eilandvlekje in de Perzische Golf; de ongerepte woestijnversie van Antarctica, alleen een beetje kleiner.
Mensen leefden lang met mij in harmonie. In mijn rotsen hebben de eerste bewoners hun ingevingen gekerfd. Later bouwden ze er een kerk en handelaren van de VOC hadden er een post genaamd `Fort Mosselstein'. De militie (bezetting) bestond, lach niet, uit 1 sergeant, 2 korporaals en 50 gemenen (soldaten), 1 constabelsmaat en 8 bosschieters (artilleristen). Van Batavia werd nog aangevoerd 5.000 pond buskruit en 6 kanonnen van 18 pond, bij gebrek aan affuiten gemonteerd op rolpaarden. Bijna goedaardig te noemen. Er werd Javaanse suiker en textiel verkocht, maar dat bleek een blamage voor de Hollandse pretenties, want verre van winstgevend en misschien waren ze er wel blij mee dat de Perzen het fort veroverden waarop mijn positie veranderde. Vanaf toen mocht ik delinquenten huisvesten. Die hebben vanuit hun gevangenschap hopelijk nog een beetje kunnen genieten van de gazelles die nog altijd over mij rondzwerven.
De grote ommekeer kwam toen ze leidingen aan begonnen te leggen om hun drab doorheen te pompen. Aanvankelijk dacht ik dat het met een enkele pijp wel klaar zou zijn, maar het dijde almaar uit, zodat ik nu als Gulliver door de dwergen met talloze touwen in bedwang word gehouden. Silo's verankeren zich als teken in mijn huid om zich vol te zuigen en het gesis in de buizen, die over me heen krioelend me op plekken het zicht op de hemel ontnemen, zorgt voor gek makende tinnitus. Hun immense tankers verduisteren de zon, terwijl ze de olie opslorpen om tot de rand gevuld uit te varen. De mensen aanbidden die troep, maar ik beschouw het als een vloek.
Maar er breken betere tijden aan, want ze hebben hier de lont flink in het kruitvat gestoken. Met al die ontvlambaarheid rondom lijkt succes verzekerd.
Het is inderdaad of de antichrist is opgestaan, zoals hij door sommigen wordt genoemd ondanks zijn stand-up comedian-voorkomen, maar één bevrijder lijkt me aan de zuinige kant. Het zal toch wel om een plukje verlossers gaan? Want dat zijn het vanuit mijn gezichtspunt. Al gaat het niet zonder slag of stoot. Rondom raakte het water nog verder vervuild en voortaan zal ik het misschien moeten doen zonder het aureool `koraaleiland'. Het zou ook nog kunnen dat ze alles aan stukken slaan. Maar als na Armageddon eenmaal de lucht is opgeklaard zal ik die in ieder geval net als vroeger weer kunnen omarmen, terwijl aan mijn voeten een Perzische langhaar zich gemoedelijk likt in het gezelschap van de gazelles waarvan het aantal weer op het oude niveau is. Het teruggevonden paradijs.
Zie ook: https://www.apartefact.nl
Schrijver: Albert Goudberg, 24 maart 2026
casema.nl
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: actualiteit
olie iran
177
Geef je reactie op deze inzending: