start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (107)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (9)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (8)
feest (6)
film (21)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (13)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1151)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (40)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (35)
literatuur (499)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (22)
moraal (19)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (58)
rampen (8)
reizen (16)
religie (121)
schilderkunst (80)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (20)
vrouwen (11)
welzijn (14)
wereld (24)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (32)

categorie: schilderkunst

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde beschouwing (nr. 80):

In Museum Gouda gedoken

Ik liep al maanden rond met het idee om de overzichtstentoonstelling van Henk Helmantel in Museum Gouda te gaan bewonderen, maar ik stelde het maar uit en nu is het voorbij. Eerlijk gezegd hou ik niet van stillevens, al vind ik zijn realistische kunstwerken wel knap in hun genre. De enige Helmantel, die ik er nog aantrof, was 'Kweeperen uit Westeremden' uit 2016, een nieuwe aanwinst voor Museum Gouda. Waarschijnlijk tegen een aanbiedingsprijs aangekocht. Uit dank voor de expositieplek van de Helmanteltjes van Helmantel. Hoe ziet een mantel in de hel er trouwens uit? Is dat zoiets als een boetedoening in de vorm van talloze, superscherpe, levensechte schilderijen maken? Ben je als Pietje Precies wel een echte kunstenaar of eerder een ambachtsman? Feit is wel dat Gekke Henkie goed boert en in een groot antiek, kasteelachtig huis woont.

In de eerste expositieruimte zijn nauwe doorgangen met hoge, ijzeren hekken, waar alles vol met schilderijen hangt. Sommigen hangen zo hoog dat je ze nauwelijks goed kunt bewonderen. Heel merkwaardig allemaal. Eind 19-de eeuw was het in Frankrijk de gewoonte om wanden helemaal hutje mutje vol te hangen met schilderijen. Wellicht een variant daarop. Er hangt 'Het Hofje van Arent Bosch te Gouda' van Elizabeth Stoffers en er staat een miniatuur speelgoed Hondenkar met drie honden ervoor. Er hangt zelfs een beetje knullige olieverfschildering van Leo Vroman, toen hij 35 jaar was, getiteld 'Door het raam van mijn slaapkamer'. Het lijkt wel alsof iemand dat niemendalletje er stiekem tussen gepropt heeft. 'De spinster' van Michael Sweerts uit circa 1656 is van een moderne, magische uitstraling. Sweerts is duidelijk beïnvloed door Caravaggio.

In een klein filmzaaltje keek ik naar een interview met de Limburgse kunstschilder Marc Mulders. Hij noemt schilderen net zoiets als tuinieren. Hij verbleef een tijd in Parijs, Brussel, Miami en New York City, waar alles op de ping-ping draait en bovendien kan hij niet tegen die jetset-sferen. 'Er is voldoende werk te doen op de plek waar je bent!', zegt hij. Voor hem is die plek Tilburg. Er hangt een portret van de Soefi-goeroe Inayat Khan uit 1958 van Paul Arntzenius. In een volgende zaal staat een enorme maquette van Gouda in 1562. Gouda had toen nog een complete stadsmuur rondom en het kasteel van Jacoba van Beieren stond er nog, al weet niemand hoe dat er echt heeft uitgezien. Het stond op een prominente plek langs de IJssel en aan het hoofd van wat nu de duurste straat van Gouda is. Wieweet destijds ook wel.

In 1562 telde Gouda zo'n 10.000 inwoners en waren er maar liefs elf kloosters. De religie vierde toen hoogtij. De Blekerssingel dankt zijn naam aan de bleekvelden vol wasgoed, die daar toen nog waren. Langs de Karnemelksloot stonden twee molens en enkele boerderijen met veel weilanden. Verder waren er welgeteld zeven stadspoortingangen, die je per voet kon betreden. Toch vond ik 'Stilleven met perziken in mand voor landschap' van Antoine Vollon wel betoverend mooi. En potztausend, er hangt zelfs een echte Paul Gauguin, namelijk 'De kerk van Vaugirard' uit 1879. Ik kwam er met mijn snufferd bijna tegenaan. Vooral met mijn ogen zo dicht mogelijk bij zijn handtekening. Het idee dat hij daar ooit met zijn artistieke hand aan het creëren was. Het schilderij is vrij donker en somber, maar duidelijk impressionistisch. Van Gogh had immers ook een donkere periode.

Ik zag 'La Rochelle' van Camille Corot en 'De gestrande boot' (1857) van Adolphe Hervier. Die laatste verdient alsnog een prijs. In een volgende zaal zag ik twee werken van Isaac Israëls, een bloemstilleven en een stilleven met roosjes. Eerlijk gezegd vond ik ze te simpel en onaf gemaakt. Ondertussen ving in een gesprek van een oud, nogal chic echtpaar op, die met een bewaakster babbelden. Ze bleken thuis een Isaac Israëls te hebben. De deftige dame zei: 'Wij hebben thuis een schilderij van een Balinese vrouw met hele mooie borsten!'. Even later keek ik haar recht in de ogen en daarna de bewaakster, die ietwat geshockeerd keek. Ik volstrekt niet. Isaac Lazarus Israëls reisde in 1921 naar Java, waar hij in Batavia, Buitenzorg, Yogjakarta en Solo verbleef. In Solo verbleef hij ook een tijd aan het hof van de Mangkoenegara VII, van wie hij in 1922 een portret maakte, wat nu in het Frans Halsmuseum hangt.

Er hangt meer werk van Israëls, o.a. 'Straatje op Texel' (1903) en 'Hoedenwinkel van Mars op de Nieuwendijk te Amsterdam'. Mooi om al die gretige dames voor de imposante etalage te zien staan. Mooi ook hoe de winkellampen branden. De schilderfamilie Maris wordt vertegenwoordigt door Willem, Matthijs en Jacob. 'Meisje aan de pomp' van Matthijs vind ik erg bijzonder qua stijl en uitvoering. Daar is echt heel veel aandacht aan besteed en het resultaat is verbluffend schoon en hartverrukkend, geestverruimend en zielsverheffend. Wat echte kunst behoort te doen. Van Charley Toorop hangt er 'Vruchten in de herfst' uit 1941, met zeven dikke appels op de voorgrond. Het is zeer kleurrijk, iets wat bij Charley al gauw uniek en opvallend is. Onder anderen in Domburg zag ik veel donker werk van haar. Daarom werd ik blij bij het zien van dit.

Op een kleine gang hangt het megagrote schilderij 'Portret van Guusje van Dongen met mandoline' van Isaac Israëls uit circa 1916. Het is van een particuliere bofkont in bruikleen. Guusje draagt een rood-blauwe, Spaanse jurk en ze kijkt somber en meewarig. Rondom haar is veel donker geschilderd. Er is ook enen versie met rondom haar een veel lichtere omgeving. Guus van Dongen (1878 - 1946) was een Nederlandse schilderes. In 1901 trouwde ze met Kees van Dongen. In 1901 kregen ze een zoon, die kort na de geboorte overleed. In 1905 kregen ze een dochter, Dolly. In 1921 zijn Guus en Kees gescheiden. Ook omdat Kees een relatie met de mode-ontwerpster Jasmy Jacobs was begonnen. Door de nauwe gang kon ik niet voldoende afstand van het schilderij nemen. Museum Gouda is hier en daar veel te krap.

Ik telde minstens vier bewakers, die overigens wel zeer vriendelijk waren. Op de bovenzaal met de moderne kunstpogingen liep ik snel en hoofdschuddend door. Dat simpele geklieder en quasi-diepzinnige gedoe is aan mij niet besteed. In de aardewerkzaal stond nog wel een beeld van Ceciel Thuijs-Hietkamp, getiteld 'Zoektocht naar Geborgenheid'. Een knielende man van aardewerk, email en wilgentenen vanuit zijn achterhoofd. Dat kon ik nog wel waarderen. Eenmaal weer buiten in het zonnetje keek ik nog even naar een vrouw, die thee dronk en die ik vanuit een raampje op enige hoogte bewonderd had om haar blote, stevige benen en haar korte jurkje.

Schrijver: Joanan Rutgers, 02-08-2018


Deze inzending is 42 keer bekeken

3/5 sterren met 1 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Ralameimaar
Datum:05-08-2018
Bericht:Leuk en uitnodigend naar het museum toe geschreven


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)