start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (107)
adel (1)
afscheid (4)
algemeen (19)
bedankt (3)
dieren (8)
discriminatie (9)
drank (6)
economie (11)
eenzaamheid (13)
emoties (18)
erotiek (2)
ex-liefde (2)
familie (8)
feest (6)
film (21)
filosofie (115)
fotografie (6)
geld (6)
geschiedenis (13)
geweld (4)
haiku (1)
heelal (22)
hobby (3)
humor (23)
huwelijk (1)
idool (1149)
individu (6)
internet (5)
jaargetijden (7)
kerstmis (8)
kinderen (20)
koningshuis (8)
kunst (40)
landschap (3)
lichaam (3)
liefde (35)
literatuur (499)
maatschappij (73)
mannen (2)
milieu (7)
misdaad (22)
moraal (19)
muziek (413)
natuur (20)
oorlog (17)
ouders (1)
overig (11)
overlijden (21)
partner (2)
pesten (5)
politiek (48)
psychologie (58)
rampen (8)
reizen (16)
religie (121)
schilderkunst (80)
school (5)
sinterklaas (4)
sms (1)
snelsonnet (1)
spijt (2)
sport (17)
taal (22)
tijd (26)
toneel (3)
vakantie (5)
verdriet (6)
verhuizen (1)
verkeer (6)
voedsel (3)
vrijheid (20)
vrouwen (11)
welzijn (14)
wereld (24)
werk (13)
wetenschap (25)
woede (4)
woonoord (5)
ziekte (32)

categorie: taal

< vorige | alles | volgende >

Laatst toegevoegde beschouwing (nr. 22):

Wat woorden vertellen

Soms beeldt een woord perfect dat uit wat z'n letters duiden, soms juist niet.

Neem nou een woord als griezelig
De ‘gr.....’ en dan de harde ‘z....’ en
niet te vergeten die ‘ie…….’ van een eng piepende deur.
Als je van zo'n combinatie van letters, als kind
(of volwassene), niet bang wordt, dan weet ik het ook niet meer.

Neem nou een woord als vrede.
Wij gebruiken de lange ee en het woord heeft bij ons dus een langgerekte klank waaruit de hoop spreekt dat het maar lang mag voortduren.
Het Engelse woord peace, veel te kort en niet al te kies, want het klinkt misschien zelfs een beetje vies.
Zo ongezien achter een boompje of gehurkt achter een openstaand autoportier, het moet zo af en toe uit noodzaak of baldadigheid, maar heeft geen enkele daadkracht (!?) en genereert soms zelfs een beetje schaamte.

Het tegenovergestelde dan? Oorlog hier spreekt toch vermoeidheid uit.
Het woord log zegt genoeg – we hebben er totaal geen zin in – geen oren naar.
Neem het Engelse ‘war’: kort, krachtig, dynamisch. Men lijkt er echt zin in te hebben, maar men raakt er ook wel een beetje door van slag – in de war.
Het Duitse ‘krieg’ slaat alles, zonder het woordje ‘blitz’ eraan toe te voegen weet je dat ze de mouwen opstropen en nog veel meer. Ze zullen het wel even ‘schaffen’. Ze zullen die ander wel ‘kriegn’.

Of een onomkeerbaar begrip als ‘geen een’, waarbij er zelfs
twee woorden voor nodig zijn om de ernst van de situatie uit te leggen.
In het Engels en Duits lijkt men het er niet over te willen hebben en moffelt men het weg in hun onbeduidende woordjes ‘none’ en ‘kein’. Eenzaam maar niet alleen is bekend, maar nee echt helemaal zonder iemand dat wil toch liever niemand – geen een?

Nederlands een harde botte taal?
Ach nee, wij hoeven onze woorden niet te onderstrepen met heftige gebaren of zangerige klanken zoals in het Romaanse taalgebied. Okay onze ‘sche…..’ en scha……’s en weet ik welke andere tongbrekertjes we voor de buitenlanders hebben, om ze te kunnen blijven herkennen, zijn niet ideaal, maar het is gewoon ‘what you hear is what you get’. Als een Duitser of Oostenrijker me verwelkomt dan moet het wel erg vriendelijk gebeuren, want anders heb ik toch altijd weer de neiging om, met knikkende knieën en klakkende hakken, in de houding te springen en ‘Jawohl, Herr Kommandant!’ te schreeuwen. Een geintje wat ik zo af en toe uithaalde met de dienstdoende korporaal of sergeant, als die zich even inbeeldde een generaal te zijn. Ach wat levert zoiets op - zo af en toe een extra corveedienst, piketdienst of een weekend wachtlopen met de Kerstdagen. Het is gewoon een klein tikje overgehouden uit mijn uiterst 'leerzame en nuttig bestede' diensttijd.
En toch, ze zijn tegenwoordig o zo vriendelijk en gastvrij die Germanen, niks mis mee. Terwijl die glibberige Zuid Europeanen je in fraai melodieuze bewoordingen de huid misschien wel vol schelden en onze blonde onnozele hiervan zwijmelende vakantievierende dochters, in een onbewaakt ogenblik, bezwangeren.
Laten we vooral een volk als de Japanners in dit licht even bekijken. Deze onnatuurlijk vriendelijke en geniepig onderdanige mensen met hun ‘poesiemiauw’ taaltje lijken wel heel schattig, maar zijn onderhuids misschien wel de meest gefrustreerde mensen op onze aardkloot.
Wij leuken onze woorden niet op en geven ze geen extra kracht mee door ze op een harde snauwerige toon uit te brallen zoals onze buren of ze op een onderdanige Japanse manier uit te miauwen. Alhoewel hoe zuidelijker je of hoe dichter je bij de oostgrens komt des te zangeriger en twijfelachtig vriendelijk of des te snauweriger het taalgebruik hier ook wordt en soms navenant ‘bedenkelijker’ het gedrag – dus pas op.
Maar over het algemeen genomen zit het gevoel en de kracht bij ons al in het woord zelf. Nee, we mogen hier in Haren en in de westelijk ervan gelegen hele wijde omstreken best een beetje trots zijn op
ons spraakgebrek.

Schrijver: c. ale
Inzender: C.A. de Boer, 28-04-2018


Deze inzending is 82 keer bekeken

Er is nog niet op deze inzending gestemd.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)