Inloggen
voeg je column toe

Columns

Wereldcup

Vanmorgen ben ik naar het winkelcentrum gefietst, ik moest een nieuwe. Een nieuwe BH. Nu houd ik niet van kleding passen, alles moet uit. De pashokjes zijn altijd te klein en het licht is genadeloos als het om je lijf gaat. Vooral als je ouder bent geworden dan je schoenmaat.

Vol goede moed ga ik op zoek naar de lokale lingerieboer. Die vind ik al gauw en ik struin door de rekken. Ik spreid mijn risico's en dus neem ik verschillende kleuren, modellen en maten mee naar het pashokje. Daar krijg ik al direct ruzie met het gordijntje want dat wil niet. Van links naar rechts trekken, andersom duwen, het maakt niet uit, het is tekort.

Het licht spot met me, tot mijn schrik ontdek ik tot nu toe onbekend gebleven schaduwen op mijn bovenbenen. Een maanlandschap is ontstaan, nu kan ik voortaan Moonwalken. In de spiegel kijken maakt me niet gelukkiger. Mijn vormen zijn van iemand anders geworden. Onder mijn met tattoo opgeleukte arm die ooit gespierd was, hangt nu een zielige kwab. Ik vraag me af, of ik ooit nog spontaan kan zwaaien en of die kwab niet beter ergens in mijn borst kan worden getransplanteerd. Niet alleen de fundamenten van mijn huis zijn kapot, de fundering van mijn voorgevel staat ook op instorten.

Welk model en welke maat BH ik ook pas, ze doen het niet. Mijn geveldames. Of ik houd ruimte over, of ik krijg het niemendalletje niet eens dichtgehaakt. Verdorie. Ik kan wel janken. Hulp vragen durf ik niet, de winkelmeisjes zijn druk bezig. Mismoedig hang ik alles terug en vlucht naar buiten.

Aan de andere kant van het winkelplein zie ik een andere BH-franchist. Zal ik? Kan mij het schelen, ik ga gewoon naar binnen. Erger kan het niet worden.
De verkoopster komt me tegemoet en vraagt of ze me kan helpen. Nu heb ik twee opties. Heldhaftig zelf blijven zoeken, of me aan de genade van de winkelmevrouw overleveren. Ik kies voor het laatste. Ik vraag haar, of ze kan helpen zoeken naar mijn decolleté en of dat nog te redden is.
“Niets is verloren en alles is te redden,” zegt ze. Ze neemt mijn maat en wat blijkt? Al die jaren heb ik mijn voorgevel met de verkeerde maat gestut.

Ik heb een heuse B en inwendig hang ik de vlag uit.
Naarmate ik meer modellen pas word ik steeds vrolijker. Ik durf zelfs te fluiten in het pashokje. In de winkel hoor ik de verkoopster tegen een collega zeggen dat het zó eenvoudig kan zijn, om een medemens gelukkig te maken, getuige de laatste klant. Ik ben het grondig met haar eens. Uiteindelijk koop ik drie leuke gekleurde setjes. De voorgevel is weer gestut, net als mijn zelfvertrouwen.

Tien jaar jonger geworden verlaat ik het pand. Tevreden fiets ik terug naar huis, mijmerend van de jurkjes en leuke truitjes mét die ik deze zomer zal aantrekken. Kleding waarin mijn B-tweetjes goed zullen uitkomen. Mijn eigen wereldcup.

Daar kan het Nederlands Elftal nog een puntje aan zuigen.

Schrijver: Odette, 7 juli 2010


Geplaatst in de categorie: humor

4.0 met 5 stemmen 2.596



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Odette
Datum:
8 juli 2010
*Slecht grijnst*
Naam:
Sagita
Datum:
8 juli 2010
Email:
sagita71yahoo.com
Geweldig die wereldcup van jou! Heb er echt van genoten en ook herkend: dat genadeloze licht in die stomme paskamers!

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)